II SA/Ke 286/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. Ś. i M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Ke 286/16 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., znak: [...], Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania T.y Ś. i M. C.a, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Starosty Starachowickiego z 1 kwietnia 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. O. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (KOB I) wraz z wewnętrzną instalacją c.o., wod.-kan. i energii elektrycznej oraz zbiornika na ścieki sanitarne, na działce nr [...] przy ul. K. w S., w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 584/15. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że poprzednią decyzją z 25 maja 2015 r. uchylił w całości decyzję Starosty S. z 1 kwietnia 2015 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ uznał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 584/15 uchylił powyższą decyzję wskazując, że zakres niezbędnych wyjaśnień w sprawie nie uzasadniał uchylenia decyzji Starosty Starachowickiego z dnia 1 kwietnia 2015r. do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu, Wojewoda Świętokrzyski winien we własnym zakresie ustalić, czy służebności ustalone postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 9 stycznia 1992r. sygn. akt I Ns [...] zostały zniesione lub zmienione oraz czy budynek podlegający rozbudowie powstał legalnie. Po wezwaniu przez Wojewodę, inwestor w piśmie z 15 stycznia 2016 r. poinformował, że służebności ustalone ww. postanowieniem z 9 stycznia 1992 r. pozostały bez zmian, natomiast odnośnie istniejącego budynku przedłożył kserokopię decyzji Prezydenta Miasta S. z 22 września 1994 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda wskazał, że strony odwołujące wnoszą o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zakazanie inwestorom naruszanie istniejącego prawa służebności drogi koniecznej, ponieważ w ich ocenie decyzja organu I instancji nie zabezpiecza inT.ów właścicieli posesji objętych służebnością. Organ wyjaśnił, że wniosek inwestorów z 14 stycznia 2015 r. o wydanie pozwolenia na budowę oraz projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Starachowickiego z 1 kwietnia 2015 r. dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz zbiornikiem na ścieki sanitarne z przyłączem, na działce nr [...] przy ul. K. w S.. Rozbudowa polega na powiększeniu powierzchni mieszkalnej parteru o wiatrołap, pomieszczenie gospodarcze i jeden pokój, od strony południowej istniejącego budynku na działce nr [...] . Od strony północnej wykonana zostanie ściana oddzielenia przeciwpożarowego, natomiast zbiornik na ścieki sanitarne wraz z przyłączem, miejsce do czasowego gromadzenia odpadów stałych oraz miejsce postojowe dla samochodu osobowego zaprojektowano od strony południowej, tj. od strony zjazdu na działkę. Inwestorzy dla planowanej inwestycji uzyskali ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. z 29 października 2014 r. o warunkach zabudowy, która następnie została zmieniona w zakresie linii zabudowy, ostateczną decyzją tego organu z 24 listopada 2014 r. Ustalono następujące warunki i zasady zagospodarowania działki nr [...] : - nieprzekraczalna linia zabudowy - 6,0 m od granicy z działką Nr [...] (projektowana odległość – 8,90m); - wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki do 0,1 (projektowany wskaźnik - 0,09); - szerokość elewacji frontowej - do 10,0 m od strony działki Nr 107 (projektowana szerokość - 9.99m); - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - max. do 5,0 m od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku oraz do 12,0 m w kalenicy (projektowana wysokość: do okapu – 3,37m, w kalenicy – 5,35m); - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci – do 45º (dach dwuspadowy o kącie nachylenia 15 º i 40 º); - obsługa komunikacyjna – istniejącym zjazdem; - 1 miejsce postojowe dla samochodu osobowego (zaprojektowano 1 miejsce postojowe); - miejsce do czasowego gromadzenia odpadów stałych (zaprojektowano takie miejsce); - odprowadzanie wód opadowych na teren własnej działki (zaprojektowano system rynien i rur spustowych na własną działkę); Organ wyjaśnił, że działka nr [...] posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 9 stycznia 1992 r. sygn. akt Ns [...] . Inwestorzy uzyskali stanowisko Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w S. z 26 czerwca 2014 r. odnośnie braku możliwości odprowadzania ścieków sanitarnych do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Posiadają też decyzję Prezydenta Miasta S. z 22 września 1994 r. wydaną dla J. T. (poprzednich właścicieli) udzielającą pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce przy ul. K. [...] w S.. Uwzględniając powyższe Wojewoda stwierdził zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza warunków usytuowania wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe Wojewoda stwierdził, że: - przedłożony projekt budowlany pozostaje w zgodności z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta S. z 29 października 2014 r. o warunkach zabudowy, - projekt zagospodarowania terenu obejmujący działkę nr [...] pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do wymogu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, - projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, w tym ekspertyzę stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz - projekt ten został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, które złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej oraz obowiązującymi przepisami, stosownie do wymogu art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów strony Wojewoda podniósł, że istniejący na działce nr [...] budynek mieszkalny jednorodzinny ma zapewniony dostęp do drogi publicznej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 9 stycznia 1992 r. sygn. akt I Ns [...] . Zarówno wniosek inwestorów jak i projekt budowlany nie przewiduje wykonania robót budowlanych poza granicami działki nr [...] . Zatem ewentualne roszczenia stron dotyczące naruszenia granic ustanowionej służebności drogi koniecznej należy kierować bezpośrednio do inwestorów bądź do sądu powszechnego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze T. Ś. i M. C. zaskarżyli decyzję z 19 lutego 2016 r. w całości zarzucając jej pominięcie ustalenia, czy służebności ustalone postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z 9 stycznia 1992 r. sygn. akt I Ns [...] zostały zniesione i zmienione oraz czy korzystanie z nich przez inwestorów narusza uprawnienia właścicielskie właścicieli nieruchomości obciążonych służebnościami. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że zakres służebności drogi koniecznej ustalonej ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w S. ze względu na szerokość drogi koniecznej i ustalenie jej na terenie polnym, nieutwardzonym, uniemożliwia komunikowanie inwestycji z drogą publiczną bez naruszania granic drogi koniecznej ustalonych przez Sąd. Droga konieczna ma 3 metry szerokości więc żaden ciężki sprzęt budowlany nie przejedzie na teren inwestycji nie niszcząc nieruchomości sąsiednich poza obrębem drogi koniecznej. Podobnie będzie w przypadku przejazdów większymi samochodami osobowymi. Tym samym, zdaniem skarżącej, uznać należy, że nieruchomość, na której ma być przeprowadzona inwestycja, nie posiada komunikacji pozwalającej na przeprowadzenie inwestycji. Z tych względów decyzja winna zawierać zastrzeżenia zabezpieczające prawa i interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, których posesje rozjeżdżane będą sprzętem budowlanym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono D. i D. O. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją c.o., wod.-kan. i energii elektrycznej oraz zbiornika na ścieki sanitarne, na działce nr [...] przy ul. K. w S.. Na wstępie wskazać należy, że sprawa objęta zaskarżoną decyzją była już przedmiotem kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 584/15 uchylił decyzję kasacyjną Wojewody Świętokrzyskiego z 25 maja 2015 r. z uwagi na popełnione w trakcie postępowania błędy proceduralne. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy tj. przebiegu drogi koniecznej dla działki nr [...] oraz kiedy i na podstawie jakich dokumentów powstał budynek podlegający rozbudowie nie wymagają obszernego postępowania wyjaśniającego, a organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego tych kwestii nie można było ewentualnie rozstrzygnąć w trybie art. 136 kpa. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że w odniesieniu do przebiegu drogi koniecznej, organ odwoławczy we wskazaniach dla organu I instancji polecił zbadać zapisy aktu notarialnego, na który powołują się inwestorzy, wyjaśnić położenie działki nr 12/4 oraz zebrać dokumentację dotyczącą działek nr [...]. Wszystko to w celu potwierdzenia, czy dla działki nr [...] rzeczywiście ustanowiona jest służebność drogi koniecznej przez działkę nr [...], i to w sytuacji gdy kwestia ta w ogóle nie była podnoszona przez strony postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu wyjaśnienie powyższej kwestii jak najbardziej mieściło się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania w trybie art. 136 Kpa. Organ ten dysponował bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 9 stycznia 1992 r. o ustanowieniu służebności drogi koniecznej na rzecz działki nr [...] (obecnie [...] ); sam stwierdził, porównując kopie mapy ewidencyjnej z kopią mapy stanowiącej załącznik do ww. postanowienia Sądu, że w miejscu gdzie znajduje się działka nr [...] (przed aktualizacją nr [...]) wyznaczono przebieg drogi koniecznej. Nie było też przeszkód, aby we własnym zakresie zbadał akt notarialny, na który powołują się inwestorzy. W razie potrzeby mógł zażądać dodatkowych dokumentów, które pozwoliłyby rozwiać wszelkie wątpliwości w kwestii drogi koniecznej. Okoliczność ta nie była przy tym na tyle kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy, aby warunkowała przedmiot i zakres postępowania wyjaśniającego. Tym bardziej, że nikt nie kwestionował okoliczności, że dla działki nr [...] ustanowiona jest służebność drogi koniecznej przez działkę nr [...]. Przebieg drogi obrazuje także dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Spór z sąsiadami dotyczył wyłącznie utwardzania tej drogi przez inwestorów, jak twierdzili to skarżący. Również ustalenie kiedy i na podstawie jakich dokumentów powstał budynek podlegający rozbudowie mieściło się w kompetencji organu odwoławczego. Aby to stwierdzić wystarczyło zażądać odpowiednich dokumentów. Inwestorzy wskazali w skardze na decyzję legalizacyjną z dnia 22 września 1994 r. Wystarczyło, aby organ odwoławczy zobowiązał ich do jej przedłożenia. Nie było również żadnych przeszkód, aby organ odwoławczy dysponując przecież nieskomplikowanym projektem budowlanym dotyczącym niewielkiej rozbudowy domu mieszkalnego, ustalił we własnym zakresie, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z warunkami techniczno-budowlanymi. Było to zresztą jego obowiązkiem z uwagi na merytoryczny charakter postępowania przed organem II instancji. Podsumowując Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 kpa, a organ odwoławczy uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, błędnie przekazując ją do ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu II instancji jest zatem uzupełnienie postępowania dowodowego stosownie do art. 136 Kpa. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 584/15, a postępowanie przeprowadzone zostało w sposób poprawny i zgodny z przepisami. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem sporu w sprawie pozostawała okoliczność zapewnienia działce będącej własnością inwestorów dostępu do drogi publicznej. Potwierdzenie w aktach sprawy znajduje ustalenie organu, że dla działki nr [...] dostęp taki został zapewniony na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 9 stycznia 1992 r. sygn. akt I Ns [...] . Po wykonaniu zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, na skutek wezwania przez Wojewodę Świętokrzyskiego, inwestorzy oświadczyli, że służebności ustalone ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w S. "pozostały bez zmian". Przedłożyli także kserokopię decyzji Prezydenta Miasta S. z 22 września 1994 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku stanowiącego przedmiot rozbudowy, co potwierdza prawidłowość ustalenia organu II instancji, że powstał on legalnie. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać w pierwszej kolejności należy, że mający w stanie sprawy zastosowanie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonej decyzji, opublikowanej w Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podkreślić należy, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia powyższych wymogów, ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy, uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza niniejszej sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w powołanych przepisach, zostały przez inwestorów spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji Prezydenta Miasta S. z 29 października 2014 r. Nr [...] o warunkach zabudowy, zmienionej decyzją tego organu z 24 listopada 2014 r. (art. 34 ust. 1 ustawy). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ustawy. W tej sytuacji złożony przez inwestorów wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Złożony projekt spełnia także wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), w szczególności, jak wskazano powyżej, spełniony został warunek dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia. Co prawda Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "dostępu do drogi publicznej", jednakże stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), ilekroć jest w niej mowa o "dostępie do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Jak wskazują niekwestionowane ustalenia Wojewody, znajdujące oparcie m.in. w załączonym do akt postanowieniu Sądu Rejonowego w S. z dnia 9 stycznia 1992 r. sygn. akt I Ns [...] , dla działki nr [...] (obecnie nr [...] ) przy ul. K. w S. została ustanowiona służebność gruntowa drogi koniecznej na nieruchomościach: 10/1 – ówczesna własność M. W. i B. A., – w dacie wydawania tego postanowienia własność W. K. A. K i H. P. oraz 12/3 – ówcześnie własność T. J.. Ustanowiona przez Sąd służebność przedstawiona została na została na mapie wykonanej przez geodetę [...] dnia 2 lipca 1991 r., oznaczona kolorem żółtym i zawiera się pomiędzy punktami 1-2-3-4-5-8-012a-10-11-12-13 o pow. 790 m2. Mapa ta została także dołączona do akt niniejszej sprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na to, że zakres służebności drogi koniecznej ustalonej ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w S. uniemożliwia komunikowanie się inwestycji z drogą publiczną bez naruszania granic drogi koniecznej, która ma 3 metry szerokości i "ciężki sprzęt budowlany" oraz "większe samochody osobowe" nie przejadą na teren inwestycji nie niszcząc nieruchomości sąsiednich, wyjaśnić trzeba, że okoliczności te nie mogły być badane na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a tym samym nie mogą stanowić przedmiotu kontroli Sądu. Istotnym pozostaje jedynie to, czy działka inwestorów posiada dostęp do drogi publicznej na podstawie służebności ustalonej ww. postanowieniem Sądu Rejonowego w S.. Skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów świadczących o tym, aby służebność ta została zniesiona albo zmieniona, a w toku postępowania administracyjnego nie kwestionowali faktu jej ustanowienia. Co więcej, sama skarżąca w piśmie procesowym skierowanym do Sądu, nadanym w dniu 27 maja 2016 r., mimo zarzutów skargi co do braku wyjaśnienia przez organ, czy służebność została "zniesiona i zmieniona" wskazała, że okoliczność ustanowienia służebności drogi koniecznej jest w sprawie bezsporna. Kwestia realizacji ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest służebność drogi koniecznej, ustanowionego na rzecz nieruchomości władnącej (nr [...] należącej do inwestorów) przez jej właścicieli oraz tego, co w niniejszej sprawie stanowi oś sporu, a więc zgłaszanych przez skarżących obaw co do naruszania granic ich własności przy korzystaniu z tej służebności, nie może być jednak przedmiotem badania i oceny przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Roszczenia zgłaszane przez skarżących mają bowiem charakter cywilny i jako takie mogą być kierowane jedynie do sądu powszechnego i rozstrzygane przez ten sąd. Co do zarzutu sformułowanego we wspomnianym wyżej piśmie procesowym skarżącej, iż "w postępowaniu nie uczestniczy co najmniej jedna osoba, której przysługuje status strony", a mianowicie Z. R., uprawniona do służebności, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W niniejszej sprawie organ określił krąg stron postępowania prawidłowo przyjmując, że są nimi inwestorzy oraz właściciele działek, z których wydzielona została droga konieczna: - nr [...], tj. T.a Ś., M. C., K. C. i M. K., - nr [...] – A. A., M. A., T. G. i H. G., - nr [...] – M. R. i A. R., - [...] – H. P., - nr [...] – B. A. i J. A. W sprawie niniejszej stronami są zatem właściciele nieruchomości obciążonych, a nie osoby uprawnione do służebności – poza inwestorami. Dlatego krąg zainteresowanych ustalony został przez organy prawidłowo. Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.