II SA/Ke 289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018r. sprawy ze skarg E. S. i S. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 16 lutego 2018r. znak: [...] w przedmiocie zakazu użytkowania budynku oddala skargi. Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej po rozpatrzeniu odwołań S.S. i E. S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] w przedmiocie zakazu użytkowania budynku mieszkalno-usługowego w [...] przy ul. [...] jako obiektu do prowadzenia działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych). W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 18-19 października 2017 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził szereg nieprawidłowości z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, w tym występowanie w budynku warunków technicznych niezapewniających możliwości ewakuacji ludzi, które skutkują uznaniem użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi. Przeprowadzone czynności poprzedzone były złożeniem w dniu 18 września 2017 r. przez E.S. wniosku o wydanie opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W toku czynności ustalono, że w [...] przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalno-usługowy jednorodzinny. Na pierwszym piętrze budynku oraz na poddaszu E. S. prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie usług hotelarskich pod nazwą [...] E. S. Z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania budynek w kontrolowanej części został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL V, tj. jako budynek zamieszkania zbiorowego na podstawie § 3 pkt 5 oraz § 209 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym ocena występowania nieprawidłowości w budynku została dokonana w oparciu o wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego wynikające z tej klasyfikacji. Organ odwołał się do definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), a także treści art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, gdzie zdefiniowano pojęcie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W świetle tych regulacji zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku faktycznie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku ponieważ nastąpiła zmiana warunków bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, długość dojścia ewakuacyjnego przy jednym dojściu (jedna klatka schodowa w budynku) dla strefy pożarowej zaliczonej do kategorii ZL V wynosi 10 m, a do kategorii ZL IV - 60 m. Ponadto zgodnie z § 68 ust. 1 ww. rozporządzenia minimalna szerokość użytkowa spocznika schodów stałych w budynku zamieszkania zbiorowego powinna wynosić 1,5 m, natomiast w budynku mieszkalnym jednorodzinnym - 0,8 m. Odmienne wymagania wynikają również z przepisów o ochronie przeciwpożarowej, w tym m.in. z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), który wskazuje, że na każdej kondygnacji budynku niskiego zawierającego strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 200 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V, muszą być stosowane hydranty 25, w sytuacji gdy w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych taki obowiązek nie istnieje. Z akt sprawy wynika, że pierwotne przeznaczenie budynku w kontrolowanej części uległo zmianie. Ponadto powierzchnia lokalu, w którym prowadzona jest aktualnie działalność w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych) przekracza ponad 30% powierzchni całkowitej budynku, a zatem cały budynek nie może być kwalifikowany jako budynek mieszkalno-usługowy, jednorodzinny. Organ wskazał także, że w jego ocenie w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów nie może mieć miejsca w rozpatrywanym przypadku, gdyż w okresie użytkowania budynku doszło do zmiany sposobu jego użytkowania. W takiej zaś sytuacji właściciel budynku powinien dostosować budynek do obowiązujących przepisów lub skorzystać z możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] E. S. i S. S. zarzucili naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 26 ust. 1 pkt 2 oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.) poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy w spornym budynku nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych powodujących zagrożenie życia ludzi lub bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru uzasadniających zakazanie prowadzenia na I piętrze i poddaszu spornego budynku działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych); 2) art. 71 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ I i II instancji, iż doszło do faktycznej zmiany sposobu użytkowania budynku na skutek podjęcia w budynku działalności gospodarczej związanej ze świadczeniem usług noclegowych w sytuacji gdy takie działania nie miały wpływu na warunki bezpieczeństwa pożarowego w budynku; 3) § 16 ust. 1 w zw. § 45 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że występujące w budynku warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, a w konsekwencji uznanie, że budynek zagraża bezpieczeństwu ludzi, w sytuacji gdy budynek wzniesiony zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) spełnia warunki techniczne dla kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i nie może zagrażać życiu ludzi, którzy w maksymalnej liczbie do 15 osób mogą przebywać na I piętrze i poddaszu spornego budynku; 4) § 3 ust. 2 w zw. z § 209 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) poprzez zakwalifikowanie spornego budynku do kategorii zagrożenia ZL V, a co za tym idzie niezakwalifikowanie budynku do kategorii zagrożenia ZL IV, o której mowa w § 209 ust. 2 pkt 4 w/w Rozporządzenia, a w konsekwencji zastosowanie do spornego budynku wymagań technicznych wskazanych w § 68 i § 256 w/w Rozporządzenia dotyczących kategorii zagrożenia ZL V, a nie ZL IV; II. przepisów postępowania, tj.: 1) art. 10 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji i uniemożliwienie wypowiedzenia się przez skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów ora zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie oraz uznanie przez organ Il instancji takiego zachowania organu I instancji za poprawne; 2) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji zasadnie ustalił, że doszło do faktycznej zmiany w korzystaniu z budynku, co w konsekwencji spowodowało zakwalifikowanie budynku do kategorii zagrożenia ZL V, zamiast dotychczasowej ZL IV; 3) art. 7, 77, 80 kpa i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znacznie w sprawie poprzez odrzucenie stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia 03.01.2018r. oraz pominięcie faktu, iż nie ma faktycznej oraz praktycznej różnicy w korzystaniu z możliwości noclegu na I piętrze i poddaszu budynku grupy osób w liczbie nie większej niż 15 w ramach zamieszkiwania lub wynajmowania tego samego lokalu; 4) przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy taka decyzja została wydana z naruszeniem procedury administracyjnej oraz przepisów prawa materialnego wymienionych w przedłożonej skardze. S.S. zarzucił ponadto naruszenie art. 23 ust. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j., Dz.U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji w stosunku do w/w i nieprzyznanie mu statusu kontrolowanego, a konsekwencji prawa do wniesienia zastrzeżeń do protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych oraz uznanie przez organ II instancji takiego zachowana organu I instancji za poprawne. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz przepisach techniczno-budowlanych wpływa na obniżenie poziomu bezpieczeństwa pożarowego w budynku oraz pogarsza w znacznym stopniu istniejące warunki ewakuacji dla osób, które mogą w nim przebywać, tym bardziej w przypadku zakwaterowania osób na krótki okres i przebywania przede wszystkim w celu odpoczynku, czyli w porze nocnej. Nie można utożsamiać prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zakwaterowania z wynajmem pokoju lub mieszkania (np. dla osób pobierających naukę), gdyż w przypadku krótkotrwałego przebywania w budynku osoby te nie są w stanie zapamiętać układu dróg ewakuacyjnych oraz poznać innych zagrożeń mogących wystąpić podczas ewentualnej konieczności ewakuacji w przypadku wystąpienia pożaru. Zaskarżona decyzja dotyczy ponadto zakazu użytkowania budynku w określony sposób, tj. prowadzeniu działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych). Nie ogranicza to jednocześnie możliwości korzystania z budynku zgodnie z jego właściwym przeznaczeniem, czyli jako budynku mieszkalno-usługowego, jednorodzinnego, który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Bezspornym w sprawie był fakt, że przedmiotowy budynek przy ul. [...] w [...] został wybudowany i oddany do użytkowania jako budynek mieszkalno-usługowy. Jak zaś ustalił organ I instancji, a czego nie kwestionowali skarżący, E. S. w części tego budynku (na pierwszym piętrze i poddaszu) prowadzi działalność gospodarczą związaną ze świadczeniem usług noclegowych (łącznie zapewnia 15 miejsc noclegowych). Kwestią sporną było to, czy ten ostatni fakt prowadzi do zmiany sposobu użytkowania budynku, wiążącej się z koniecznością zakwalifikowania do innej kategorii zagrożenia pożarowego, co powoduje zmianę wymogów technicznych dla budynku. Zgodnie z art. 71 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.), dalej jako "uPb", przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2018r., sygn. II OSK 3220/17, a który to pogląd Sąd w niniejszym składzie podziela, do zastosowania art. 71 ust. 1 pkt 2 uPb dochodzi nie tylko na skutek przeprowadzenia robót budowlanych w budynku, lecz także na skutek faktycznej zmiany sposobu użytkowania budynku. Działalność tego rodzaju może bowiem sama w sobie doprowadzić do konieczności wprowadzenia zmian zapewniających dalsze jego bezpieczne użytkowanie. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 1422 ze zm.), dalej jako rozporządzenie, przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Aktualne przeznaczenie istotnej części przedmiotowego budynku odpowiada powyższej definicji. Kluczowe znaczenie ma tutaj stwierdzenie o przeznaczeniu budynku do okresowego pobytu ludzi. Nie ulega wątpliwości, że świadczenie usług noclegowych oznacza spełnienie tej przesłanki. W kontekście bezpieczeństwa pożarowego istotne znaczenie ma w szczególności fakt okresowego przebywania w budynku osób trzecich, które pozostają w budynku na noc, a często nie są zaznajomione z układem komunikacyjnym budynku, warunkami ewakuacji. Jak podkreślił NSA w w/w wyroku z dnia 15 lutego 2018r. prawodawca konstruując definicję budynku zamieszkania zbiorowego nie wprowadził dolnego limitu osób, których przebywanie w określonym budynku warunkuje zaliczenie go do tego rodzaju obiektu. Decydującego znaczenia nie ma tu zatem liczba osób, które mogą przebywać w spornej części budynku (w tym przypadku – niezmiennie – 15 osób), ale właśnie okresowy charakter pobytu tych osób (por. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lipca 2017r., sygn. II SA/Gl 574/17). Ten element odróżnia także zakwaterowanie na krótki czas (mogący trwać przykładowo nawet jedną noc) od wynajmu pokoju czy mieszkania, mającego z istoty swojej charakter bardziej długotrwały. Poza tym, jak słusznie zwrócił uwagę organ, powierzchnia budynku, w której prowadzona jest wspomniana działalność, przekracza 30% jego powierzchni, w związku z czym cały budynek nie może być zakwalifikowany jako mieszkalno-usługowy, jednorodzinny. Zgodnie bowiem z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej w art. 3 pkt 2a uPb przez taki budynek należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z uwagi zatem na fakt, że organy prawidłowo uznały, iż doszło do zmiany przeznaczenia budynku, należało odnieść do niego wymogi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego jak dla budynku zamieszkania zbiorowego (ZL V – zgodnie z klasyfikacją przewidzianą w § 209 rozporządzenia), a nie mieszkalnego (ZL IV). W tej sytuacji zaś – z uwagi na stwierdzoną długość dojścia ewakuacyjnego i szerokość spocznika schodów stałych oraz wymogi zawarte w § 256 ust. 3 i § 68 ust. 1 rozporządzenia dla budynku z kategorii ZL V – organy słusznie przyjęły, że doszło do wyczerpania dyspozycji § 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109 poz. 719), dalej jako rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010r., i uznania, że budynek mieszkalny – użytkowany w ten określony sposób – zagraża życiu ludzi. Konsekwencją tego jest zaś konieczność zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1204 ze zm.), dalej "uPSP", zgodnie z którym komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. W kontekście tego ostatniego przepisu należy zwrócić uwagę, że w przypadku gdy stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi, a takimi – w świetle § 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. – są wspomniane wyżej uchybienia, organ może zastosować wyłącznie rozwiązania przewidziane w art. 26 ust. 1 pkt 2 uPSP. Poza tym, jak wynika z treści skarg, przebudowa budynków jednorodzinnych w celu dopełnienia tak rygorystycznych wymogów przeciwpożarowych dla budynków z kategorii ZL V jest albo w ogóle niemożliwa albo tak kosztowna, że de facto wyklucza możliwość prowadzenia w nich takiej działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji w wydanej decyzji nie zakazał użytkowania budynku w ogóle, ale wyłącznie jako obiektu do prowadzenia działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych). Podnieść także należy, że w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania dyspozycja § 45 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r., zgodnie z którym w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z uPb oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2. Jak bowiem słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, o ile budynek został wzniesiony na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, o tyle – jak wykazano – doszło następnie do zmiany sposobu jego użytkowania w rozumieniu cytowanego wyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 uPb, a co z kolei implikuje konieczność zachowania określonej procedury, przewidzianej w dalszych zapisach art. 71 uPb. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa trzeba zauważyć, że o ile organy istotnie zaniechały zawiadomienia stron w trybie tego przepisu, o tyle zarzut jego naruszenia przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r., sygn. II OSK 831/05). W niniejszym przypadku ta okoliczność nie została przez skarżących wykazana. W szczególności zaś stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było znane już na etapie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy i nie doprowadziło do zmiany stanowiska organu, które – także zdaniem Sądu – jest prawidłowe. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony przez S.S. dotyczący naruszenia art. 23 ust. 14 uPSP poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji w stosunku do w/w i nieprzyznanie mu statusu kontrolowanego, a konsekwencji prawa do wniesienia zastrzeżeń do protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych oraz uznanie przez organ II instancji takiego zachowana organu I instancji za poprawne. Po pierwsze zarzut ten dotyczy etapu postępowania mającego miejsce jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w trybie kpa. Po drugie zaś, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017r., sygn. II OSK 1388/15, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 lutego 2018r., sygn. II SA/Bk 421/17) realizacja obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa nie tylko na właścicielu nieruchomości. Jeżeli została zawarta umowa właściciela z zarządcą lub użytkownikiem nieruchomości, to obowiązują postanowienia umowy w tym zakresie (tj. dotyczące obowiązków p.poż.). Jeśli takiej umowy nie zawarto, to obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożaraowej spoczywają na podmiocie faktycznie władającym budynkiem. W tym przypadku takim podmiotem w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych była E. S. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi na podstawie art. 151 Ppsa.