II SA/Ke 291/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "..." w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w K. od decyzji Prezydenta Miasta z [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla [...] Sp. Akcyjna Sp. Komandytowa z siedzibą w S. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi w kondygnację podziemną oraz piwnice, wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., gazu i wentylacji na działkach nr: [...]/1, [...]/5, [...]/4, [...]/3, [...], w obręb 0015 przy ul. P. w K. na podst. art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "ustawa" oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem rozpatrywania jest pozwolenie na budowę przedsięwzięcia obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny (52 mieszkania usytuowane w czterech segmentach), 43 miejsca postojowe w garażu podziemnym oraz 14 miejsc postojowych w poziomie terenu. Dla terenu, na którym planowane jest to przedsięwzięcie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji określone zostały w drodze decyzji Prezydenta Miasta z [...]. Wojewoda podzielił ustalenia organu I instancji, że projekt budowlany budynku jest zgodny z warunkami oraz szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu i jego zabudowy, określonymi w tej decyzji, w szczególności dotyczącymi warunków i wymagań związanych z ochroną i kształtowaniem ładu przestrzennego oraz obsługą w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Projektowany obiekt został usytuowany w liniach rozgraniczających teren inwestycji, z zachowaniem wskazanej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Organ odwoławczy ustalił - w związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki, z wymogami ochrony środowiska - że omawiana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Organ podniósł również, że sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. poz. 1422) i ustalił, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki inwestora nr: [...]/1, [...]/5, [...]/4, [...]/3, [...] oraz działki nr: [...], [...]/9, [...]/6, [...]/7, [...]/8 - w związku z jej charakterem, usytuowaniem, wymiarami i specyfiką. Z projektu architektoniczno-budowlanego oraz z projektu zagospodarowania terenu inwestycji - sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. z adnotacją: mapa może służyć do celów projektowych, wynika, że zaprojektowano budynek usytuowany: od strony południowej w odległości od 6,54m do 7,51m od granicy z działkami sąsiednimi nr: [...]/6, [...]/7, [...]/8 i [...]/9 oraz w odległości od 14,30m do 16,30m od istniejących budynków wielorodzinnych na tych działkach; od strony północnej w odległości od 4,11m do 4,34m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości ok. 25m (domiar z projektu zagospodarowania) od budynku usytuowanego w północno-zachodniej części tej działki; od strony wschodniej w odległości 5,50m od granicy z niezabudowana działką nr [...]; od strony zachodniej 10m (domiar z projektu zagospodarowania) od granicy z działką nr [...]/4 oraz 13,50m od istniejącego budynku na tej działce. Dalej organ II instancji zauważył, że ze znajdującej się w projekcie budowlanym analizy dopływu światła naturalnego i nasłonecznienia istniejących budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich i projektowanego budynku, uwzględniającej również potencjalną przyszłą zabudowę wynika, że nie są naruszone przepisy § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. - we wszystkich analizowanych przypadkach pokoje mieszkalne posiadają nasłonecznienie minimum 3 godziny w godzinach 7-17 i odległość obiektu przesłanianego od krawędzi obiektu przesłaniającego jest większa lub równa wysokości przesłaniania. Projekt budowlany spełnia także wymogi w zakresie odprowadzania wód opadowych (do istniejącej kanalizacji deszczowej i powierzchniowo na własną działkę) oraz w zakresie odległości miejsc parkingowych od granicy z działką budowlaną. Organ odwoławczy nadto stanął na stanowisku, że omawiany projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. 2012, poz. 462 ze zm.), a w szczególności: na stronie tytułowej projektu znajdują się wszystkie niezbędne elementy projektu - nazwa, adres obiektu, numery ewidencyjne działek, na których obiekt jest usytuowany, imię i nazwisko inwestora oraz jego adres, nazwa i adres jednostki projektowej, imiona i nazwiska projektantów opracowujących wszystkie części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz data opracowania i podpisy, oraz spis zawartości projektu budowlanego; część opisowa projektu zagospodarowania działki określa przedmiot inwestycji, istniejący stan zagospodarowania działki, projektowane zagospodarowanie działki, z urządzeniami budowlanymi, obiektami, układem komunikacyjnym, sieci uzbrojenia terenu, zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej, dane dotyczące rejestru zabytków, granicy terenu górniczego; część rysunkowa projektu zagospodarowania działki sporządzona jest na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i określa: orientację położenia działki w stosunku do terenów sąsiednich i stron świata, granice działki budowlanej, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń z nimi związanych, z zaznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich i układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu; projekt architektoniczno-budowlany zawiera opis techniczny wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego oraz część rysunkową. Kończąc Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno- budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponieważ wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy zostały spełnione, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzut odwołania Wojewoda wskazał, że skoro SKO orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...], to był on uprawniony do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w K .domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła rażące naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy przed SKO toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy z [...], a więc trwało postępowanie stanowiące zagadnienie wstępne dla wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, 2. przepisu prawa materialnego, a mianowicie § 6 pkt 1 rozporządzenia numer 37/2005 Wojewody z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "K." (Dziennik Urzędowy Województwa Świętokrzyskiego nr 125 poz. 1582), poprzez zaakceptowanie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji budynku mieszkalnego wielorodzinnego (a faktycznie kompleksu budynków mieszkalnych połączonych łącznikami) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na obszarze stanowiącym łąkę pomiędzy rezerwatem przyrody "K." a osiedlem mieszkaniowym, w sytuacji, gdy wskazany przepis umożliwia na tym terenie jedynie budowę obiektów małej architektury, 3. § 4 ust. 2 punkt a i b uchwały Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 27 września 2010 roku numer XLI/7229/2010 w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dziennik Urzędowy Województwa Świętokrzyskiego numer 293 poz. 3020) poprzez zignorowanie, że teren, co do którego zostały wydane warunki zabudowy znajduje się w strefie C, gdzie ustalone są działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów poprzez kształtowanie i rozwój terenów zieleni, celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji, a także ochrony krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych i otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym, jak i zewnętrznym, których to funkcji w żadnym zakresie nie spełnia budowa osiedla mieszkaniowego z parkingiem na 57 samochodów z minimalnym terenem zielonym; 4. zignorowanie zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonego uchwałą numer [...] Rady Miejskiej z dnia [...] z późniejszymi zmianami (punkt III-2.3., strona 85 i następne) poprzez pominięcie, iż wyróżnia się strefę ochrony krajobrazu K. określoną ulicami [...], która stanowi oprawę krajobrazową założenia architektonicznego zespołu klasztornego, który winien mieć zapewnioną ekspozycję widokową (strefa K ochrony krajobrazu kulturowego), a w strefie tej obowiązuje zakaz wprowadzania nowego budownictwa, dopuszczając jedynie wymianę istniejącego, 5. przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 107 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, a w szczególności: a) poprzez zaniechanie zbadania wpływu planowanej budowy na tereny sąsiednie w zakresie oddziaływania w sposób ograniczający ich zagospodarowanie i użytkowanie poprzez emisję hałasu, możliwość naruszenia konstrukcji budynków Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" podczas budowy, emisji pyłów, spływu wód, wibracji, promieniowania, zakłóceń elektrycznych, a także ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do lakonicznego stwierdzenia, iż inwestycja nie spowoduje żadnych utrudnień i szkód dla nieruchomości sąsiednich bez poparcia odpowiednich ekspertyz taki stan rzeczy potwierdzających, b) brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności brak weryfikacji, czy obecna na terenie planowanej budowy fauna i flora objęte są ochroną, a także wypływu inwestycji na znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie ogród botaniczny i znajdującą się w nim roślinność. W uzasadnieniu autor skargi podał, że SKO decyzją z [...] stwierdziło nieważność decyzji z [...]. Następnie organ ten, po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] uchylił w całości decyzję z [...] i orzekł w to miejsce o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...]. Od wskazanej decyzji skarżąca Wspólnota wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W ocenie strony skarżącej ustalenie warunków zabudowy, a także postępowanie w sprawie stwierdzenie ich nieważności stanowi z całą pewnością zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Skoro więc przepisy ustawy - Prawo budowlane wykluczają wydanie decyzji o zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy uprzednio nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy (przy braku planu zagospodarowania przestrzennego), to postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, a więc dotyczące wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego jest zagadnieniem wstępnym. Naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do naruszenia art. 35 ustawy, poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi do WSA w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wnoszący skargę zwrócił uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z 21 maja 2002r., IIl RN 77/01 i stwierdził, że orzeczenie to może znaleźć zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy, bowiem dotyczyć może także innych, niż niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego naruszeń prawa, którymi obarczona jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie. Odpowiadając na podniesione w niej zarzuty wyjaśnił, że postanowieniem z [...], odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa uzasadniając, że nie istnieje związek między prowadzonym postępowaniem odwoławczym od decyzji z [...], a prowadzonym przed SKO postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] o warunkach zabudowy. W obiegu prawnym pozostaje bowiem ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] i do czasu jej ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego, przysługuje jej domniemanie legalności. Ponadto SKO ostateczną decyzją z [...], orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] Wojewoda Świętokrzyski rozporządzeniem z dnia 9 czerwca 2005 r. nr 37/2005 ustanowił plan ochrony dla rezerwatu przyrody "K." (Dz.U. Województwa Świętokrzyskiego Nr 125 poz. 1582), który zawiera nakazy i zakazy obowiązujące w granicach rezerwatu. Przywołany w skardze § 6 tego rozporządzenia zawiera ustalenia, które powinny być wprowadzone do ustaleń studium oraz planu zagospodarowania przestrzennego przy jego sporządzaniu. Niezależnie od powyższego, linia projektowanej zabudowy została odsunięta 100 m od granicy rezerwatu. Teren inwestycji znajduje się w strefie C Kieleckiego Obszaru Chronionego tereny rolne, tereny istniejącej i planowanej zabudowy, rekreacji, sportu i wypoczynku wraz z zielenią towarzyszącą. O możliwości realizacji inwestycji - jej lokalizacji i gabarytach - przesądziła decyzja o warunkach zabudowy z [...] Ponadto, wbrew zarzutom skargi, przedmiotowa inwestycja to nie osiedle mieszkaniowe, lecz jeden budynek składający się z czterech segmentów, w podpiwniczeniu którego znajdują się podziemne miejsca postojowe. Rozczłonkowanie bryły budynku związane jest ze specyfiką terenu i ma na celu jedynie zmniejszenie skali obiektu i jego wkomponowanie w zbocze. Ponadto projekt budowlany zawiera dokumentację badań podłoża gruntowego opracowaną przez geologa, a część konstrukcyjna projektu została opracowana i sprawdzona przez osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Dodatkowo w aktach organu odwoławczego znajduje się "Ekspertyza techniczna dotycząca sposobu prowadzenia robót budowlanych i ich wpływy na otoczenie", opracowana przez osobę posiadająca uprawnienia konstrukcyjno-budowlane. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do kwestionowania rozwiązań zaproponowanych przez projektantów. Jeżeli strona nie przedłożyła innych dokumentów, z których wynikałoby, że opracowanie to zostało wykonane niewłaściwie, to brak jest podstaw do zakwestionowania ww. opracowań wykonanych przez osoby ze stosownymi uprawnieniami. Ewentualne utrudnienia z powodu emisji pyłów, spływu wód, wibracji i zakłócenia elektryczne w trakcie budowy, są utrudnieniami krótkotrwałymi i przejściowymi i nie mogą być przyczyną odmowy pozwolenia na budowę. Na tym etapie należy uznać je za przedwczesne. Inwestor po zakończeniu robót jest obowiązany naprawić powstałe w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji szkody - jeżeli takie wystąpią - na zasadach określonych w Kodeksie Cywilnym. Budowa budynku wielorodzinnego nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej Wspólnoty dodatkowo podniósł, że 25 września 2017 r. ukazało się w Dzienniku urzędowym Woj. Świętokrzyskiego zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 20 września 2017 r. w sprawie rezerwatu K., z określeniem granic tego rezerwatu. Jednocześnie oświadczył, że nie jest w stanie powiedzieć, czy teren inwestycji znajduje się na terenie tego rezerwatu, czy też nie, ponieważ wymaga to specjalnych wiadomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielce zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela ustalenia organu, że zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie narusza wymagań ochrony środowiska ani innych aktów prawa miejscowego, jest on kompletny, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno budowlanymi. Pierwszoplanowym zarzutem podnoszonym przez skarżącą (i jedynym podnoszonym w odwołaniu od decyzji organu I instancji) jest zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wykładnia tego przepisu była przedmiotem bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych. Między innymi w wyroku z 17 stycznia 2017 r. w sprawie I OSK 2522/16 (dostępnym w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych), który skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, NSA wskazał, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Z omawianego przepisu wynika ponadto, że zagadnienie to powinno być przedmiotem postępowania przed właściwymi organami i w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do K.p.a., uw. 5 do art. 97, LEX/el, 2015). Wskazać więc należy, że zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Innymi słowy, chodzi o sytuację, kiedy zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze w ogóle rozstrzygnięte orzeczeniem ostatecznym, czy prawomocnym, a nie o to, jak zostało rozstrzygnięte. Tymczasem w niniejszej sprawie, w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, to jest w dniu [...] pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z [...], ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji, będącej przedmiotem tej sprawy. Nieważność tej decyzji została stwierdzona decyzją SKO [...], lecz następnie ostateczną decyzją SKO z [...] została uchylona decyzja tego organu z [...] i Kolegium orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana [...]. Tak więc przez cały czas trwania postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy, którą organy w niniejszej sprawie były związane. W tej sytuacji zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Niezrozumiały jest także w tej sytuacji zarzut, jakoby Wojewoda nie zawieszając postępowania z uwagi na wniesienie przez Wspólnotę skargi na decyzję SKO odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy naruszył art. 35 ustawy. Samo wniesienie. Pomijając bowiem kwestię, że zaskarżona decyzja została wydana po 6 dniach od wydania decyzji przez SKO (kiedy to najprawdopodobniej skarga nie została jeszcze wniesiona), to wskazać należy, że samo wniesienie skargi na decyzję nie powoduje, że decyzja ta przestała być ostateczna, a więc i wykonalna. Dlatego też jedynie na marginesie zauważyć należy, że skarga Wspólnoty na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy została oddalona wyrokiem (nieprawomocnym) tut. Sądu z 28 lipca 2017 r. w sprawie II SA/Ke, tak więc nadal decyzja Prezydenta Miasta [...] jest ostateczna. Jak wskazał w analogicznej sprawie NSA w wyroku z 24 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 118/12 (również dostępnym w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych), wznowienie postępowania czy też wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy do zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Podstawę taką mogłoby stanowić dopiero uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, gdyż do czasu ostatecznego wyeliminowania z obrotu prawnego takiej decyzji przysługuje jej domniemanie legalności (art. 16 § 1 k.p.a.). Pogląd ten skład orzekający w całości podziela. Odnosząc się do kolejnych zarzutów, zawartych w punktach 2, 3 i 4 skargi zauważyć należy, że identycznej treści zarzuty skarżąca formułowała pod adresem decyzji Prezydenta Miasta z [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności. Faktycznie tego typu zarzuty mogły być podnoszone w stosunku do decyzji ustalającej warunki zabudowy, która przesądziła kwestię związaną z możliwością usytuowania na tym terenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Dlatego też jedynie w ślad za uzasadnieniem wyroku z 28 lipca 2017 r. w sprawie II SA/Ke 302/17 należy wskazać, że jeśli chodzi o rozporządzenie Wojewody w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "K.", w części, w jakiej w § 6 "wprowadza ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planu zagospodarowania przestrzennego województwa świętokrzyskiego, dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zewnętrznych" i w którym wskazuje, że na łące pomiędzy rezerwatem a osiedlem mieszkaniowym nie należy wznosić obiektów budowlanych poza obiektami małej architektury, regulacja ta nie jest przepisem prawa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagopsodarowqaniu przestrzennym. Ani bowiem to rozporządzenie, ani też art. 20 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (tekst jedn. z 2015 r., poz. 1651 na datę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy) nie zawierają wyraźnego unormowania, uznającego ustalenia planu ochrony dla rezerwatu za wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1433/11 dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Tym bardziej akt ten nie może uzasadniać wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy inny organ ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy wskazał, że w tym miejscu taka inwestycja może być wzniesiona. Konkluzja ta odnosi się także do zarzutu naruszenia § 4 ust. 2 pkt a i b uchwały Sejmiku Województwa w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w której wydzielono między innymi strefę krajobrazową, oznaczoną literą C - tereny rolne, tereny istniejącej i planowanej zabudowy, rekreacji, sportu i wypoczynku wraz z zielenią towarzysząca - na którym położony jest teren inwestycji. Uchwała nie wprowadza na tym terenie żadnych zakazów zabudowy, a jedynie ustala następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów: 1/ kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji, 2/ ochrona krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych o otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym jak i zewnętrznym. Jak wskazał WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 302/17, przy tak dość ogólnym "ustaleniu działań" nie można przyjąć, że organ ustalając warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego na terenie położonym w tej strefie, w sposób rażący naruszył przepisy uchwały, zwłaszcza, że w odniesieniu do tej strefy, o czym już wspomniano, nie zostały w uchwale wprowadzone żadne zakazy dotyczące zabudowy. (...) Dodatkowo zauważyć należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy była uzgadniana z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który także nie stwierdził sprzeczności decyzji z prawem miejscowym regulującym zasady funkcjonowania Kieleckiego Obszaru Chronionego. Na marginesie podnieść należy, że jak to wynika ze znajdującego się w aktach organu odwoławczego wyciągu z mapy Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, budynki należące do skarżącej Wspólnoty także są położone na terenie oznaczonym literą C. Odnosząc się zaś w tym miejscu do powołania się na rozprawie przez Sądem przez pełnomocnika skarżącej na fakt wydania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zarządzenia z dnia 20 września 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody K., to po pierwsze, pełnomocnik ten nawet nie twierdzi, że zatwierdzona zaskarżoną decyzją inwestycja położona jest na terenie tego rezerwatu, a po drugie, przede wszystkim wskazać należy, że rolą sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżone decyzji, a więc jej zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. W chwili wydania zaskarżonej decyzji powołanego przez skarżącą zarządzenia jeszcze nie było, a w życie weszło ono stosownie do § 5 dopiero 10 października 2017 r. Z kolei odnosząc się do zarzutu skargi zignorowania zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, uchwalonego uchwałą nr 580/2000 Rady Miejskiej w K. z dnia 26 października 2000 r., wskazać należy, że Studium to nie stanowi aktu prawa miejscowego, co za tym idzie organy w niniejszej sprawie nie były związane jego zapisami. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut zaniechania zbadania wpływu planowanej budowy na tereny sąsiednie w zakresie oddziaływania w sposób ograniczający ich zagospodarowanie i użytkowanie. Materii tej poświęcona jest część projektu zagospodarowania terenu, w której autor odniósł się do kwestii związanych z hałasem, emisją zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, wibracjami. Dodatkowo częścią projektu jest opinia techniczna dotycząca sposobu prowadzenia robót budowlanych i oceny ich wpływu na środowisko. W opinii tej zwrócono uwagę na możliwe uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, w postaci np. emisji hałasu, emisji pyłów, drgań i wibracji, kwestii zaistnienia rys i pęknięć, jednocześnie wskazując, że prawidłowo zaprojektowana pod kątem doboru konkretnych maszyn i urządzeń oraz odpowiedniego prowadzenia prac budowa nie powinna negatywnie wpływać na sąsiednią zabudowę. W opinii zalecono monitoring prac budowlanych w celu oceny w warunkach rzeczywistych wpływu robót na otoczenie. Zalecono także, aby wszelkie prace były poprzedzone projektem technologii robót opracowanym z uwzględnieniem konkretnego wybranego sprzętu oraz opisem sposobu wykonania robót. W przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości emisji hałasu lub drgań od prowadzonych robót należy prace wstrzymać do czasu opracowania zamiennych rozwiązań lub sposobów skutecznej eliminacji tych pozanormowych emisji, a wszelkie pomiary emisji winny być udokumentowane i załączone do dokumentów budowy. Z powyższego wynika, że inwestor liczy się z możliwymi ograniczeniami czy też uciążliwościami także dla skarżącej, ale w projekcie zawarł szereg zaleceń, które mają za zadanie te uciążliwości minimalizować. Inną natomiast kwestią jest ewentualne niestosowanie się przez inwestora do tych zaleceń, co może skutkować koniecznością ingerencji organów nadzoru budowlanego. Na etapie skargi na decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie można przyjąć, że zalecenia ujęte w projekcie, w tym w powyższej opinii technicznej, nie będą przestrzegane. W każdym zaś razie takie przyszłe hipotetyczne negatywne oddziaływanie nie może skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przechodząc do ostatniego z zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu – tom I, punkt 5.0 "Bilans terenu", powierzchnia zabudowy wraz z terenem objętym przekształceniem wynosi 4950m2, tak więc nie przekracza 0,5 ha, a powierzchnia garaży i parkingów wraz z towarzyszącą infrastrukturą wynosi 1932 m2 tak więc nie przekracza 0,2 ha. Dlatego też prawidłowe jest stanowisko organu, że inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też w sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w związku z czym organ nie miał obowiązku dokonywania weryfikacji, czy obecna na terenie planowanej inwestycji flora i fauna są objęte ochroną, ani też jaki ta inwestycja będzie miała wpływ na znajdujący się w sąsiedztwie ogród botaniczny i jego roślinność. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji, gdy ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy uprawniony do tego organ stwierdził, że w tym miejscu taka inwestycja może być zlokalizowana, na etapie pozwolenia na budowę tej okoliczności skutecznie nie można kwestionować. Mając powyższe na uwadze, ponieważ podnoszone przez skarżącą zarzuty okazały się niezasadny, a Sąd nie dopatrzył się z urzędu takiego naruszenia przepisów, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).