II SA/Ke 294/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję – rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia K.W. terminu do wniesienia skargi. Wnioskiem datowanym na dzień 3 czerwca 2011 r. K.W. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję – rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Do wniosku dołączona została skarga datowana na 4 kwietnia 2011 r. Na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu podano, że w dniu 8 marca 2011 r. ojciec skarżącego A.W. pokwitował odbiór decyzji – rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...]. Ponieważ jednak K.W, od 10 lat nie mieszka z ojcem, informację o tej korespondencji otrzymał w dniu 15 marca 2011 r. Równocześnie zawiadomiono go, że korespondencja ta została doręczona w tym samym dniu. Na kopercie nie było natomiast żadnej informacji o dacie jej doręczenia. Nie czekając na upływ 30 dniowego terminu K.W. w dniu 8 kwietnia 2011 r. złożył skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], która jednak została odrzucona postanowieniem WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2011 r. z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 lipca 2011 r. WSA w Kielcach przywrócił K.W. uchybiony termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję – rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazane w przytoczonych przepisach warunki formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostały spełnione, w części dotyczącej zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w wyniku przywrócenia stronie tego terminu prawomocnym postanowieniem sądu, co pozwala na merytoryczną ocenę zasadności wniosku. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W ocenie autora rozpatrywanego wniosku, przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było obiektywnie wadliwe zachowanie się dorosłej osoby – ojca skarżącego – który mimo odebrania korespondencji przeznaczonej dla skarżącego syna nie przekazał mu jej niezwłocznie, ani też nie zawiadomił go o rzeczywistej dacie jej doręczenia, ale podał nieprawdziwą, późniejszą datę tego zdarzenia. Skarżący wyjaśnił też, że z ojcem - jak należy się domyślać pod adresem: [...] ul. [...] – nie zamieszkuje od 10 lat. W okolicznościach takich skarżący upatruje brak swej winy w uchybieniu terminu. Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że doręczenie skarżącemu decyzji – rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] pod adresem [...] ul. [...] – było w pełni skuteczne. Na ten adres bowiem doręczane były stronie przesyłki w toku całego postępowania administracyjnego (zwrotki z dnia 26 listopada 2010 r. k. 22, z dnia 17 stycznia 2011 r. k. 25 i z dnia 8 marca 2011 r. k. 32 akt administracyjnych), przy czym przesyłkę doręczona w dniu 26 listopada 2010 r. K.W. odebrał osobiście. W toku tego postępowania strona nie informowała organu o zmianie, bądź nieaktualności tego adresu. Ponadto ten sam adres skarżący wskazał w skardze datowanej na dzień 4 kwietnia 2011 r. Nowy adres skarżącego – [...], ul. [...] - został przez niego ujawniony dopiero we wnioskach o przywrócenie terminów złożonych w czerwcu 2011 r. W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że skarżący mając świadomość, iż adresowana do niego korespondencja będzie przesyłana na adres, pod którym mieszka również jego ojciec, godził się na taką sytuację z wszelkimi konsekwencjami dotyczącymi skuteczności i terminów doręczeń korespondencji, również do rąk dorosłego domownika (art. 43 kpa). Zgodnie z cytowanymi poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w pełni podziela, wina osób, którym strona powierzyła odbieranie korespondencji przeznaczonej dla strony, uniemożliwia przyjęcie braku winy strony w uchybieniu terminu. W efekcie ocena istnienia bądź braku winy w uchybieniu terminu, odnosić się musi również do takiej osoby. Tymczasem ani we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ani też w żadnym innym dokumencie skarżący nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć o braku winy jego ojca w opóźnionym przekazaniu synowi przesyłki z dnia 8 marca 2011 r. oraz nie poinformowaniu go o rzeczywistej dacie jej doręczenia, czego konsekwencją, jak twierdzi skarżący, było uchybienie terminu do wniesienia skargi. Należało więc przyjąć, że skarga została wniesiona po terminie w sposób zawiniony. Ponieważ podstawowa, wymieniona w art. 86 § 1 P.p.s.a. przesłanka przywrócenia terminu nie została spełniona, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegał oddaleniu.