II SA/Ke 306/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego ,,...’’ Sp. Jawna K. P. i s-ka z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "..." Sp. Jawna K. P. i s-ka, K. ul. T. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] określającej dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska z terenu ww. przedsiębiorstwa oraz wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 kpa utrzymało zaskarżoną decyzji w części określającej dopuszczalny poziomy hałasu przenikającego do środowiska z terenu tego zakładu (punkt 1 decyzji); - uchyliło decyzję w części określającej wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu (punkt 2 decyzji) i w tym zakresie nałożyło na ww. podmiot wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu: a. obowiązek podjęcia, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna, działań technicznych i organizacyjnych (w tym wyeliminowania jednoczesnego uruchamiania urządzeń będących źródłami hałasu) oraz wykonania zabezpieczeń, które ograniczą do wartości dopuszczalnych rozprzestrzenianie hałasu związanego z działalnością zakładu w kierunku sąsiadujących z nim terenów zabudowy jednorodzinnej, b. obowiązek przedłożenia Prezydentowi Miasta informacji o podjętych działaniach i wykonanych zabezpieczeniach mających służyć ograniczeniu emisji hałasu poza terenem, w terminie 14 dni od ich wykonania, c. zakazało wykonywania czynności związanych z przeładunkiem złomu oraz uruchamiania źródeł hałasu na terenie zakładu w porze nocy oraz w dni wolne od pracy zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 r., nr 4 poz. 28 ze zmianami), d. nałożyło obowiązek przeprowadzenia kontrolnych pomiarów poziomu hałasu (zgodnie z metodyką referencyjną opisaną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody - Dz. U. z 2008 r. nr 206, poz. 1291), wykonywanych na sąsiadujących z zakładem terenach objętych ochroną przed hałasem, w terminie 4 miesięcy od dnia, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna i przekazania wyników tych pomiarów do Prezydenta Miasta oraz do Wojewódzkiego Inspektora Środowiska w terminie 14 dni od ich wykonania. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] określił dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska z terenu Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "..." i od urządzeń wykorzystywanych w działalności prowadzonej przez ten zakład, przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D lub LAeq N, na poziomie nie przekraczającym, poza zakładem, na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wartości: - LAeq D - 50 dB, w porze dnia rozumianej jako przedział czasu od godz. 6 - 22, - LAeq N - 40 dB, w porze nocnej rozumianej jako przedział czasu od godz. 22 - 6, Decyzją nałożono także obowiązki: - podjęcia w terminie do 21 grudnia 2012 r. działań technicznych i organizacyjnych (w tym wyeliminowania jednoczesnego uruchamiania urządzeń będących źródłami hałasu) oraz wykonania zabezpieczeń akustycznych, które ograniczą do wartości dopuszczalnych rozprzestrzenianie hałasu związanego z działalnością zakładu w kierunku sąsiadujących z nim terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, - przedłożenia Prezydentowi Miasta informacji o podjętych działaniach i wykonanych zabezpieczeniach mających służyć ograniczeniu emisji hałasu poza teren zakładu, w terminie do 4 stycznia 2013 r. - zakazano wykonywania czynności związanych z przeładunkiem złomu oraz uruchamiania źródeł hałasu na terenie zakładu w porze nocy, w soboty oraz dni wolne od pracy (zgodnie z ww. ustawą o dniach wolnych od pracy) oraz obowiązek przeprowadzania kontrolnych pomiarów poziomów hałasu (zgodnie z metodyką referencyjną opisana w ww. rozporządzeniu w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej), wykonywanych na sąsiadujących z zakładem terenach objętych ochroną przed hałasem, w terminie do 21 stycznia 2013 r. i przekazania wyników tych pomiarów do Prezydenta Miasta oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Kielcach w terminie do 4 lutego 2013 r. Rozpatrując odwołanie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "..." od powyższej decyzji Kolegium zauważyło, że jej podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zmianami – dalej zwanej "ustawą"). Następnie wskazało, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w 2 sierpnia 2011 r. przeprowadził w rejonie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "...", od strony ul. P., kontrolne pomiary hałasu emitowanego przez to przedsiębiorstwo. W trakcie badań stwierdzono, że poziomy hałasu wyrażone wskaźnikiem LAeq D (w punkcie 1 - 61,8 dB(A), w punkcie 2 - 63,4 dB(A) wykazały naruszenie dopuszczalnych wartości, jakie zostały określone przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie z pomiarów akustycznych Nr23/H/Lp/2011. Kolejne pomiary natężenia hałasu emitowanego z terenu przedsiębiorstwa wykonane zostały przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniu 6 sierpnia 2012 r. na posesjach sąsiadujących z terenem zakładu od strony ul. Gj. W trakcie tych badań stwierdzono, że poziomy hałasu na tych posesjach w porze dnia wyrażone wskaźnikami LAeq D wynoszą odpowiednio: w punkcie 1 - 57,4 dB(A) w punkcie 2-51,1 dB(A), w punkcie 3-55,1 dB(A). Średni czas pracy urządzeń pracujących w czasie pomiarów, wynosił 4 godziny w przedziale czasu odniesienia określonego dla pory dziennej (8 najmniej korzystnych godzin dnia w godzinach od 6 - 22.). W związku z tym, że uzyskane wyniki wskazały na naruszenie dopuszczalnych norm jakie zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 poz. 826), dalej określanym "rozporządzeniem z dnia 14 czerwca 2007 r.", Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wystąpił do Prezydenta Miasta po raz kolejny o wszczęcie procedury administracyjnej, w trybie art. 115 a ust. 1 ustawy, zmierzającej do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska. Dalej SKO podniosło, że strona odwołująca zarzuciła, że nałożone warunki naruszają podstawową funkcję terenu jaka obowiązywała w dacie wydania pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie oraz obecnego studium zagospodarowania przestrzennego jakie zostało opracowane w 2011 r. Zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na użytkowanie, dla przedmiotowego terenu oznaczonego symbolem VIII.7.A3.P. obowiązywały następujące ustalenia: podstawowa funkcja terenu: przemysł, rzemiosło, składy, magazyny, zaplecza budownictwa, dopuszczalna funkcja terenu: handel detaliczny, hurtowy i gastronomia. Ponadto strona wskazała, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się kolejowa bocznica towarowa K. wraz z rampą przeładunkową i zaplecze remontowe wagonów towarowych i lokomotyw. Z treści odwołania wynika jednocześnie, iż strona nie zakwestionowała ustaleń organu, iż w sąsiedztwie zakładu znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne. W ocenie strony błędnie jednakże przyjęto dopuszczalny poziomu hałasu z tabeli nr 1 poz. 2, gdyż nie odpowiada to w zasadniczy sposób obowiązującemu wcześniejszemu i obecnemu zagospodarowaniu terenu. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy podkreślił, że z zaskarżonej decyzji wynika, że dla rozpatrywanego obszaru, tj. miejsca lokalizacji przedsiębiorstwa "..." oraz sąsiadujących z nim terenów, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie jest zatem uzasadniony zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji takiego planu. Ustalenie faktycznego zagospodarowania terenu, którego dotyczy art. 115 a ustawy ,na podstawie zapisów nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub na podstawie ustaleń studium warunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego w 2011r., które nie jest źródłem prawa miejscowego, stanowiłoby naruszenie prawa i prowadziłoby do obejścia art. 115 ustawy, który reguluje sytuację braku tego planu. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowi, w świetle art. 115 ustawy, podstawy kwalifikacji terenu do określonej kategorii wymienionej w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), studium nie jest aktem prawa miejscowego i określa politykę przestrzenną gminy (lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego). Zatem wskazane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczenie terenu nie może być podstawą kwalifikacji terenu na potrzeby określone w art. 115 ustawy. W sytuacji braku obowiązującego planu miejscowego istotne jest zatem faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów, na które oddziałuje zakład. Jednocześnie okoliczność, iż teren, na którym usytuowany jest ten zakład, zgodnie z nieobowiązującym planem oraz decyzjami pozwalającymi na użytkowanie tego terenu był przeznaczony pod zabudowę przemysłową nie ma wpływu na niniejszą sprawę. Treść art. 115 ust. 3 stanowi bowiem, że w decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, na które oddziałuje zakład. Organ odwoławczy wskazał, że z załączonego do akt sprawy wydruku ortofotomapy oraz zdjęcia lotniczego tego terenu oraz danych z ewidencji gruntów i budynków zebranych w zasobach Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu znajduje się kilka budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych przy ulicy G., bezpośrednio narażonych na oddziaływanie hałasu związanego z działalnością przedsiębiorstwa. Są to zatem tereny podlegające ochronie przed hałasem, na których poziom hałasu nie powinien przekraczać dopuszczalnego poziomu określonego przepisami prawa. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 14 czerwca 2007 r., tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej są to tereny podlegające ochronie akustycznej, dla których dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Dokonane zaś w porze dziennej pomiary hałasu wykazały, że jego dopuszczalny poziom jest na terenach najbliższych posesji mieszkalnych przekroczony (pomiary wykonano w trzech wybranych punktach pomiarowych zlokalizowanych na terenach najbliższych posesji ul. Górniczej 35- dwa punkty, 39 - punkt nr 3 i 125). W ocenie Kolegium art. 115 a ustawy uzasadnia przyjęcie jako dowód przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanych w wyniku funkcjonowania zakładu, na terenach podlegających ochronie, pomiarów przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Laboratorium Badawcze akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji Certyfikat nr AB 106. Wobec zatem stwierdzonego na podstawie kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przez przedsiębiorstwo, organ I instancji zasadnie określił dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem na poziomie 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Bezsporne jest bowiem, że hałas wywołany pracą zakładu wykracza poza nieruchomość, na której zakład jest zlokalizowany. W bezpośrednim zaś sąsiedztwie od strony północnej znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne. Jeżeli zatem w pobliżu terenu zakładu znajduje się teren podlegający ochronie (art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy), zakład musi się liczyć z koniecznością przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu, który na tym chronionym terenie nie może przekroczyć ustalonego decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 poziomu dopuszczalnego hałasu. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż wydając decyzję w trybie art. 115 a ust. 1 ustawy, właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, że zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekroczył dopuszczalny poziom dla określonego terenu objętego prawną ochroną. Decyzja ta indywidualizuje zatem obowiązki, które w zakresie ochrony przed hałasem ciążą na podmiotach korzystających ze środowiska, przyporządkowując konkretnemu zakładowi określone dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem. Zdaniem SKO, w oparciu o art. 115 a ust. 4 ustawy organ I instancji zasadnie nałożył wymagania wymienione w zaskarżonej decyzji w punkcie 2. Kolegium uznało natomiast za konieczne zreformowanie powyższych zapisów w odniesieniu do wskazanych terminów wykonania nałożonych obowiązków, z uwagi na okoliczność, iż decyzja podlega wykonaniu dopiero z datą uzyskania przymiotu ostateczności. Za słuszny Kolegium uznało zarzut dot. nałożenia zakazu prowadzenia działalności w soboty, gdyż sobota nie stanowi dnia ustawowo wolnego od pracy w rozumieniu art.1519 § 1 Kodeksu pracy w związku z art. 1 ww. ustawy o dniach wolnych od pracy. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że jako strona w postępowaniu uwzględniona została osoba nie mająca interesu prawnego, Kolegium podało, że zgodnie z art. 115 a ust. 5 postępowanie w sprawie ustalenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu wszczynane jest z urzędu. Ma to miejsce wówczas, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie przekroczenia ustawowych norm. Zatem właściciele nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu emitującego hałas do środowiska będą mieć interes prawny w sprawie prowadzonej na podstawie tego przepisu. Natomiast adresatem takiej decyzji może być tylko podmiot, którego działalność stanowi źródło emisji hałasu. W tej sytuacji uchybienie polegające na uznaniu za stronę postępowania i doręczenia zaskarżonej decyzji osobie nie mającej przymiotu strony nie ma istotnego znaczenia dla prawidłowości zaskarżonej decyzji. W skierowanej do WSA w Kielcach skardze na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "..." Sp. Jawna K. P. i s-ka, K. ul. T., domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, zarzuciło naruszenie: art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 79 oraz art. 80 kpa, poprzez pominięcie przy kwalifikowaniu terenu, na którym zlokalizowany jest zakład, opinii biegłego i oparcie wydanej decyzji jedynie na własnym uznaniu organu, w sytuacji gdy do poczynienia takich ustaleń niezbędna jest wiedza specjalna - urbanistyczna, a zatem przy zastosowaniu dowolnej oceny dowodów, art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie dowodów, na których organ oparł się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji; art. 114 ust. 2, art. 115 ustawy oraz Rozporządzenia MŚ z dnia 1 października 2012 r. (Dz. U. z 8.10.2012 r., poz. 1109) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu, poprzez przyjęcie, że organ może według własnego uznania zakwalifikować teren, którego hałas dotyczy, z pominięciem wiedzy specjalnej oraz wszystkich innych okoliczności dotyczących terenu, a także z pominięciem aktualnych poziomów hałasu. W uzasadnieniu autor skargi zarzucił, że w zaskarżonej decyzji w części określającej dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska z terenu zakładu, organ powiela błędy postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem opiera się jedynie na pomiarach i ustaleniach poczynionych przez Prezydenta Miasta, przyjmując je za własne. Już tylko pobieżna analiza decyzji pierwszoinstancyjnej jednoznacznie wskazuje na rozbieżności wyartykułowane w rzeczonej decyzji, jako że przyjmuje ona, jakoby przedmiotowy zakład zlokalizowany był na terenie budownictwa jednorodzinnego, zaś w uzasadnieniu tej decyzji, mowa jest już, że obszar zabudowy jednorodzinnej, jedynie przylega do terenu, na którym zlokalizowany jest zakład. Trudno zatem przyjąć, że organ przeprowadził postępowanie dowodowe oraz dokonał jego oceny. Dalej wnoszący skargę zarzucił, że SKO utrzymując decyzję Prezydenta Miasta w części określającej dopuszczalne poziomy hałasu, uznaje, że podstawę do takiego rozstrzygnięcia daje art. 115 ust. 1 ustawy, bowiem dla terenu, dla którego, brak jest planu przestrzennego zagospodarowania, a z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w niniejszym przypadku, oceny dokonuje właściwy organ "na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów". Nie sposób jednak wyobrazić sobie, że ocena jest dokonywana przy zastosowaniu ustaleń organu, bez dopuszczenia dowodu z opinii stosownego biegłego. Dopuszczenie dowodu w tym względzie jest tym bardziej zasadne i konieczne, że obowiązujący w dniu wydawania pozwoleń na budowę zakładu plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wskazywał, że podstawową funkcją terenu jest przemysł, rzemiosło, składy, magazyny, zaplecza budownictwa itp. Sam brak obecnie planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi dostatecznej podstawy do uznania, że teren zmienił przeznaczenie i dlatego tez dowód z opinii biegłego jest tym bardziej wskazany, także z uwagi na treść art. 114 ust. 2 ustawy, (pomocniczo wyrok NSA II OSK1408/12). Zatem opisany stan rzeczy w pełni uzasadnia zarzut naruszenia treści art. 107 § 3 kpa, bowiem "organ w żaden sposób nie mógł powołać w uzasadnieniu dowodów, które stanowiłyby podstawę wydanej decyzji i które można uznać za udowodnione". Nie budzi także, zdaniem strony skarżącej, wątpliwości fakt, że organ II instancji pominął w swym rozstrzygnięciu zmiany poziomów hałasu jakie zostały wprowadzone Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. (Dz. U. z 8.10.2012 r., poz. 1109) z mocą obowiązującą od dnia 23 października 2012 r. Zgodnie z tym rozporządzeniem poziomy hałasu w terenie, w którym funkcjonuje zakład wynoszą obecnie 65 decybeli i 56 decybeli, co również ma w niniejszej sprawie decydujące znaczenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia zmian wprowadzonych rozporządzeniem z dnia 1 października 2012 r. wskazało, że dotyczą one hałasu, którego źródłem są drogi i linie kolejowe, podczas gdy w tej sprawie przedmiotem badania był hałas spowodowany przez pozostałe obiekty i działalność będącą źródłem hałasu, dla których dopuszczalne poziomu nie uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiotem jest decyzja wydana na podstawie art. 115a ustawy. Ust. 1 tego artykułu brzmi: W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne normy poziomu hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu L Aeq D lub L Aeq N. Między stronami niesporne jest to, że poza zakładem skarżącego, od strony ulicy G., w czasie pomiarów dokonanych w dniu 2 sierpnia 2012 r. przez uprawniony do tego podmiot, na terenie posesji zabudowanych domami jednorodzinnymi stwierdzono poziom hałasu: w punkcie 1 - 57,4 dB(A), w punkcie 2 -51,1 dB(A), w punkcie 3 - 55,1 dB(A). Również okolicznością niekwestionowaną przez skarżącego jest to, że od strony północnej teren zakładu sąsiaduje z terenem, na którym jest zabudowa jednorodzinna (oświadczenie pełnomocnika skarżącego złożone na rozprawie przed sądem). Takie też poczynił ustalenia organ w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy ortofotomapę i zdjęcia, z których jednoznacznie wynika, że cały teren graniczący od strony północnej z zakładem skarżącej jest zabudowany domami jednorodzinnymi (k. 60 i 61 akt adm.). Również okolicznością niesporną jest to, że skarżący prowadzi działalność w zakresie skupu i przetwórstwa złomu. Dla tego terenu brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe ustalenia jako prawidłowe Sąd uznaje za własne. Spór między stronami dotyczy tego, czy znajdujący się poza terenem zakładu od strony północnej, na całej jego długości, teren zabudowy jednorodzinnej, podlega ochronie przed hałasem, o której mowa w art. 115 a ustawy, czy też nie. Zdaniem bowiem skarżącego odpowiedź na to pytanie wymaga przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który dokonałby oceny, czy w świetle przepisów art. 115 i 114 ust. 2 ustawy, teren zabudowy jednorodzinnej jest terenem przeważającym na tym terenie czy też nie. Jak należy wnioskować z uzasadnienia skargi oraz wypowiedzi pełnomocnika skarżącego złożonej na rozprawie przed sądem, skoro tylko z jednej strony prowadzony przez jego mocodawcę zakład graniczy z zabudową jednorodzinną, a z pozostałych trzech stron znajdują się inne zakłady oraz tory kolejowe, brak jest podstaw do przyjęcia, że teren zabudowy jednorodzinnej jest przeważający, to zaś powoduje, że nie powinien być objęty żadną ochroną przed hałasem, zwłaszcza, że w dacie uzyskania przez skarżącego pozwolenia na prowadzenie działalności obowiązywał plan miejscowy, zgodnie z którym teren, na którym znajduje się zakład był przeznaczony pod przemysł, rzemiosło, składy, magazyny, zaplecze budownictwa. Jak już wspomniano, dla tego terenu obecnie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe jest stanowisko organu, że obowiązujące przepisy nie pozwalają dokonywać oceny przeznaczenia terenu dla celów ustalenia dopuszczalnych norm hałasu w zależności od przyjętych w studium zagospodarowania przestrzennego rozwiązań. Zgodnie z art. 115 ustawy, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenu, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 2 jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Podkreślenia wymaga, że art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy wymienia następujące rodzaje terenów: -pod zabudowę mieszkaniową -pod szpitale i domy opieki społecznej, - pod budynki związane ze stałym, lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, - na cele uzdrowiskowe, - na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, - na cele mieszkaniowo – usługowe. Tak więc ustalając przeważające przeznaczenie danego terenu z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 114 ust. 2 ustawy, w ogóle nie byłyby brane pod uwagę tereny o innym przeznaczeniu niż wymienione w art. 113 ust. 2 ustawy. Dlatego też stanowisko skarżącego, że ponieważ jego nieruchomość oraz grunty położone z trzech pozostałych stron tej jego nieruchomości nie stanowią zabudowy jednorodzinnej ale zabudowę przemysłowo – składową, to teren zabudowy jednorodzinnej, stosownie do art. 114 ustawy, nie jest terenem przeważającym - nie jest uzasadnione. Podkreślenia bowiem wymaga, że stosownie do art. 115 ustawy, który ma zastosowanie w związku z faktem, że dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonując oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. W niniejszej sprawie nie chodzi o to, czy teren nieruchomości, na której skarżący prowadzi swoją działalność jest objęty ochroną przed hałasem, ale o to, czy takim terenem jest teren zabudowany domami jednorodzinnymi. Dlatego też nie jest istotne faktyczne wykorzystywanie terenów położonych wokół działki skarżącego, ale faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie terenów sąsiadujących z terenem domów jednorodzinnych, na którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. Skoro zaś ten teren tylko od strony południowej sąsiadują z terenem, na którym skarżący prowadzi swoją działalność, natomiast z trzech pozostałych stron w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się działki z zabudową jednorodzinną, prawidłowo organy ustaliły, że po pierwsze teren ten jest objęty ochroną przed hałasem, a po drugie, że dopuszczalny poziom hałasu dla tego terenu wynosi 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że organ nie uwzględnił zmiany rozporządzenia jaka weszła w życie 23 października 2012 r., a która podwyższyła dopuszczalne normy hałasu w środowisku, to jest on nieuzasadniony z tego powodu, że zmiana ta dotyczy tylko hałasu spowodowanego przez drogi lub linie kolejowe, podczas, gdy w niniejszej sprawie źródłem hałasu jest działalność prowadzona przez skarżącego, polegająca między innymi na przetwarzaniu złomu. W tym miejscu dodatkowo wskazać należy, że zarówno Prezydent Miasta jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, są organami orzekającymi w sprawach dotyczących między innymi wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Tak więc kwestie związane z dokonywaniem oceny przeznaczenia danego terenu mieszczą się w zakresie ich kompetencji, w związku z czym organy te mają odpowiednie kwalifikacje do dokonywania stosownych ustaleń bez konieczności zasięgania opinii biegłego. Poza tym, stosownie do art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za niezrozumiały uznać należy zarzut skargi, iż "organ w żaden sposób nie mógł powołać w uzasadnieniu dowodów, które stanowiłyby podstawę wydanej decyzji i które można uznać za udowodnione", co powoduje, że nie jest możliwe odniesienie się do niego. W ocenie Sądu znajdujące się w aktach administracyjnych na k. 60 i 61 ortofotomapa oraz zdjęcie pozwalały na ustalenie, że teren, na którym stwierdzono w dniu 2 sierpnia 2012 r. poziomy hałasu w porze dnia wyrażone wskaźnikami LAeq D odpowiednio: w punkcie 1 - 57,4 dB(A) w punkcie 2 - 51,1 dB(A), w punkcie 3 - 55,1 dB(A). jest terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, skoro, o czym była wyżej mowa, znajdują się na nim domy jednorodzinne, i z trzech stron sąsiaduje z działkami również zabudowanymi domami jednorodzinnymi. Jeszcze raz bowiem podkreślenia wymaga, że przedmiotem badania w tej sprawie nie jest okoliczność, jaki charakter ma teren, na którym jest prowadzona przez skarżącego działalność ani też jaki jest charakter terenów sąsiednich względem tej nieruchomości, ale istotne jest przeznaczenie terenu, na którym przeprowadzono badanie poziomu hałasu i terenu sąsiadującego z tym właśnie terenem. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 2 października 29012 r. w spawie II OSK 1028/11 (Lex nr 1234109) "Przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska nakładają na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, ale dotyczy to tylko obszaru, który podlega ochronie przed hałasem. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na który oddziaływuje hałas jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujące na tym terenie dopuszczalne poziomy hałasu określone w powołanym wyżej rozporządzeniu". Ze stanowiskiem tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości się zgadza. Dlatego też bez znaczenia jest podnoszona przez skarżącego okoliczność, że jego zakład usytuowany jest na terenie, który w chwili wydania pozwolenia był w obowiązującym wówczas planie miejscowym przeznaczony pod tego typu działalność. Nie zwalnia go to bowiem od obowiązku prowadzenia swojej działalności w taki sposób, aby osoby zamieszkujące sąsiedni teren zabudowy jednorodzinnej nie były narażone na hałas przekraczający dopuszczalny poziom. Reasumując, w ocenie Sądu, zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione, a ponadto Sąd z urzędy także nie dopatrzył się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).