II SA/Ke 318/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 27 marca 2024 r. znak: IR.I.7843.41.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A. T.-C. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym VAT w kwocie 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z 27 marca 2024 r. znak: IR.I.7843.41.2022 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania P. T. od decyzji Starosty Starachowickiego z dnia 10 października 2022 r., znak BK.6743.1.255.2022.AK, o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda podniósł, że przedmiotem (ponownego) postępowania organu odwoławczego, po wyroku WSA, jest sprawdzenie decyzji Starosty Starachowickiego z 10 października 2022 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia przez P. T. z dnia 22 września 2022 r. budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku nr [...]przy ul. [...], na działce nr [...], uznanego za bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.). Wojewoda wyjaśnił, że sprawa zgłoszenia instalacji gazowej w budynku nr [...]na działce nr [...] w [...] była już przedmiotem postępowań organów obu instancji w 2021 r. Pierwsze zgłoszenie zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...]na działce ewid. nr [...] przy ul. [...] w [...] P. T. złożył w dniu 11 marca 2021 r. Inwestor, pomimo zobowiązania przez organ I instancji w postanowieniu z 22 marca 2021 r. (art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego) nie wykazał skutecznie prawa do dysponowania nieruchomością, na której budynek mieszkalny nr [... ]jest usytuowany. Starosta Starachowicki decyzją z dnia 23 kwietnia 2021 r. wniósł sprzeciw. W czasie przysługującym do odwołania się od tej decyzji P. T. złożył kolejne 4 zgłoszenia (28 kwietnia 2021 r., 29 kwietnia 2021 r., 30 kwietnia 2021 r. i 5 maja 2021r.), których przedmiotem także była budowa wewnętrznej instalacji gazowej w budynku nr [...]na działce nr ewid. [...] w [...]. Organ I instancji ocenił, że 4 nowe zgłoszenia dotyczą inwestycji zgłoszonej w dniu 11 marca 2021 r. – rozpatrywanej wówczas w postępowaniu odwoławczym, co powodowało, że postępowania w sprawie ww. zgłoszeń były bezprzedmiotowe, wobec czego należało umorzyć postępowania, o czym Starosta orzekł kolejnymi decyzjami, zaś organ odwoławczy utrzymał je w mocy i jego decyzje nie zostały zaskarżone do WSA w Kielcach. Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania od sprzeciwu wobec pierwszego zgłoszenia – z 11 marca 2021 r. – zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji i wydał decyzję (ostateczną) z dnia 30 sierpnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Starachowickiego z 23 kwietnia 2021 r. Inwestor zaskarżył decyzję Wojewody Świętokrzyskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 893/21, oddalił skargę. Inwestor wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 listopada 2023 r. oddalił. W dniu 22 września 2022 r. P. T. po raz kolejny złożył zgłoszenie budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...]przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...], zgodnie ze złożonym projektem architektoniczno-budowlanym. W zgłoszeniu określono planowany termin rozpoczęcia robót (24 października 2022 r.). Do zgłoszenia inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz "Projekt architektoniczno-budowlany" z marca 2021 (w 3 egzemplarzach). Starosta Starachowicki stwierdził braki w przedmiotowym zgłoszeniu i na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia 5 października 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 26 października 2022r., jak również poinformował, że "nadal toczy się postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia z dnia 11 marca 2021 r., które dotyczy tej samej inwestycji". Organ wezwał inwestora do wyjaśnienia złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi inwestor złożył pismo z 10 października 2022 r., w którym oświadczył: "wszystko jest zgodne z prawem - posiadam analizę prawną i dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością w tej sprawie", lecz wskazanych dokumentów nie przedłożył. Wnioskujący poinformował także, że "nie toczy się żadne postępowanie administracyjne dotyczące tej samej inwestycji". Przy piśmie przekazał oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (na formularzu PB-5) z podaniem daty 10 października 2022 r. Starosta Starachowicki, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., decyzją z 10 października 2022 r. umorzył postępowanie administracyjne wskazując, że "postępowanie w tej sprawie nadal jest w toku" – zostało zainicjowane zgłoszeniem z dnia 11 marca 2021 r. P. T. złożył odwołanie od tej decyzji. Rozpatrując to odwołanie Wojewoda Świętokrzyski ocenił, że Starosta prawidłowo nałożył postanowieniem z 5 października 2022 r. obowiązek wyjaśnienia posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ze względu na wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione we wcześniejszym postępowaniu w sprawie zgłoszenia z dnia 11 marca 2021 r. Organ odwoławczy nie zgodził się natomiast z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji wobec błędnego ustalenia, że postępowanie w sprawie zgłoszenia z dnia 11 marca 2021 r., w przedmiocie tej samej inwestycji, nadal jest w toku. Należało uznać, że sprawa zgłoszenia inwestora z 22 września 2022 r. nie jest bezprzedmiotowa, ponieważ postępowanie administracyjne w przedmiocie pierwszego zgłoszenia tej samej inwestycji już jest zakończone. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli, a brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie złożone przez P. T. 22 września 2022 r. i uzupełnione 10 października 2022 r. nie uprawnia zatem inwestora do wykonania zgłoszonych robót budowlanych na nieruchomości, która stanowi współwłasność. W konsekwencji Wojewoda wydał decyzję z 7 grudnia 2022 r., którą uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Starachowickiego z 10 października 2022 r. i orzekł o sprzeciwie wobec zgłoszenia P. T. z 22 września 2022 r., stosownie do treści przepisu art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. Inwestor zaskarżył decyzję Wojewody do WSA w Kielcach, który ocenił, że skarga zasługuje na uwzględnienie i wyrokiem z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 146/23, stwierdził nieważność decyzji Wojewody z 7 grudnia 2022 r. Powodem tego był fakt, że organ odwoławczy orzekł o wniesieniu sprzeciwu z przekroczeniem 21-dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu organ odwoławczy może jedynie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) albo uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a.). Jednocześnie WSA zauważył, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z 27 sierpnia 2021 r., utrzymująca w mocy sprzeciw Starosty Starachowickiego z 23 kwietnia 2021 r. wobec zgłoszenia z 11 marca 2021 r. Jeżeli więc to zgłoszenie i zgłoszenie z 22 września 2022 r. rzeczywiście dotyczą takiej samej inwestycji, to umorzenie postępowania przez organ I instancji może okazać się uzasadnione tym, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Konsekwencją stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji była zatem konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Starosty Starachowickiego z 10 października 2022 r. Po ponownym przeanalizowaniu zgłoszeń dokonanych przez P. T. w dniach 11 marca 2021 r. i 22 września 2022 r. organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem tych zgłoszeń jest ta sama inwestycja: budowa wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...]. Zarówno do zgłoszenia z 11 marca 2021 r., jak i do zgłoszenia z 22 września 2022 r. inwestor załączył opracowanie "Projekt architektoniczno-budowlany" z marca 2021 r., dotyczące zamierzenia budowlanego opisanego jako: "wewnętrzna instalacja gazowa w lokalach mieszkalnych nr 1 i 2 w budynku mieszkalnym nr [...]przy [...] w [...]", opracowany przez projektanta: J. D. dla inwestora: P. T. W przypadku obu zgłoszeń załączony Projekt architektoniczno-budowlany zawiera łącznie 18 stron, w tym: karta tytułowa (str. 1 i 2), spis treści (str. 3), część opisowa (str. 4-6), rysunek "plan sytuacyjny" na kopii mapy ewidencyjnej z 23 lutego 2021 r. (1 str., brak numeru), rysunki: rzut piwnic, rzut parteru - lokal nr 1, rzut piętra - lokal nr 2, aksonometria (4 str., brak numerów), warunki przyłączenia do sieci gazowej PSG sp. z o.o. z 16 stycznia 2019 r. (str. 12-13), opinia Mistrza Kominiarskiego z 2 marca 2021 r. (str. 14), informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 15), oświadczenie projektanta, zaświadczenie o przynależności projektanta do Świętokrzyskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i uprawnienia budowlane projektanta (str. 16-18). Bezspornym jest, że ostateczna decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z 30 sierpnia 2021 r., utrzymująca w mocy sprzeciw Starosty Starachowickiego z 23.04.2021 r. wobec pierwszego zgłoszenia z 11 marca 2021 r. - obowiązuje w obrocie prawnym. Zatem mając na uwadze wyrok WSA w Kielcach z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 146/23, należało ocenić, że umorzenie postępowania przez organ I instancji jest uzasadnione tym, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. T. nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, wnosząc o uchylenie wydanej przez niego decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Podniósł, że zgłoszenie z dnia 22 września 2022 roku nie dotyczy tej samej inwestycji co pierwsze zgłoszenie z dnia 11 marca 2021 roku, albowiem pierwsze zgłoszenie dotyczyło inwestycji na dwóch działkach - nr [...] i częściowo na działce nr 903/1. W drugich zgłoszeniach inwestycja miałaby być wykonana w budynku nr [...] wyłącznie na działce [...]. Dodatkowo przy pierwszych zgłoszeniach obowiązywał formularz B-3, zaś przy drugich formularz B-5, który ma istotne znaczenie, bo zmieniła się treść oświadczenia i w aktualnym PB-5 brak jest przykładu "współwłasność", w miejscu którego znalazło się ogólne sformułowanie: "tytuł prawny wynikający z prawa własności". Tytułem prawnym wynikającym z prawa własności jest nabycie pochodne budynków [...] i [...]potwierdzone aktami notarialnymi (umowy dołączone przy pierwszych zgłoszeniach/postępowaniach), płaconymi podatkami, etc., przy czym nabycie pochodne związane jest z zasadą swobody umów wynikającą z treści art. 3531 K.c. W pierwotnych umowach (aktach notarialnych) jest wskazane, że ówcześni właściciele działki kupują konkretnie wskazane budynki z zapisem: "bez prawa do pozostałych budynków". Dalsze umowy (akty notarialne) stanowią już nabycie pochodne. Zatem żądania organu, aby pozostali współwłaściciele gruntu, nie posiadający prawa do budynków, których nie kupili i nie byli właścicielami, wyrazili zgodę na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w tych budynkach, jest sprzeczne z prawem własności, które jest nadrzędne wobec innych praw, co wprost wynika z art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 7 i 21 pkt 1 Konstytucji RP. Nie istnieje też żaden katalog prawny, z którego wynika ograniczony bądź zamknięty zakres tytułów prawnych własności, na podstawie którego jedne tytuły prawne własności są dopuszczane, a inne już nie (art. 7 Konstytucji RP). Drugie zgłoszenia dotyczą identycznej inwestycji, procedury i sytuacji prawnej zgłoszenia/pozwolenia na tej samej działce nr [...] dla budynku nr [...], gdzie właścicielem piętra tego budynku i uzyskania pozwolenia na zgłoszenie/budowy wewnętrznej instalacji gazowej był pan M. S. (pismo z Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] z dn. 12 września 2022 r., informujące, że urząd ten w identycznej sprawie, w tym sytuacji prawnej - ta sama działka [...], wydał odmienną decyzję, czyli zgodę na budowę/zgłoszenie budowy wewnętrznej instalacji gazowej). Identycznie tak jak ten inwestor skarżący wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – urząd w ww. piśmie wskazał jak należy skutecznie to zrobić, co wykonał. Jako współwłaściciel działki (gruntu) [...] nie wydawał zgody współwłaścicielowi – M. S. – na budowę wewnętrznej instalacji gazowej, a mimo to urząd znając sytuację prawną tej nieruchomości, zgodę mu wydał i nie widział żadnych przeszkód jak w sprawach skarżącego. Przy czym sprawa uzyskania zgody/pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej dla M. S. jest notorycznie zatajana i ignorowana w postępowaniach urzędowo-sądowych skarżącego, co ma przykryć nieprawidłowości i/lub działania o możliwym charakterze korupcyjnym osób/osoby z wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] i roztaczaną nad nimi "ochronę", polegającą na ignorowaniu tego faktu przez organy wyższego rzędu. W administracyjnym toku dotyczącym pierwszych zgłoszeń z dn. 11 marca 2021 roku dla budynków nr [...] i [...]na działce [...] dołączył wszystkie wymagane prawem dokumenty, wyjaśnienia oraz oświadczenia, których istotna część została pominięta (zignorowana). Organy administracyjne, mimo wskazanej linii orzecznictwa wyroków WSA i NSA w zakresie definicji pojęć "instalowania", "instalacja", "budowy" oraz wyjaśnień i dokumentacji projektowej, traktuje te pojęcia błędnie jako tożsame i na tej podstawie wywodzą dalsze konsekwencje prawne. Wewnętrzne instalacje gazowe, jak sama nazwa wskazuje, byłyby budowane w budynkach nr [...] i [...], stanowiąc elementy składowe tychże budynków, a nie gruntu, czyli działki [...], na której wybudowana jest już zewnętrzna instalacja gazowa i doprowadzona do ww. budynków (skrzynki gazowe z instalacją umocowane na elewacji budynków, od których ma być przeprowadzona wewnętrzna instalacja gazowa). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą organ ten umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia przez P. T. z dnia 22 września 2022 r. budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku nr [...]przy ul. [...] w [...], na działce nr [...]. Uznając za trafny sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Starostę, Wojewoda odmiennie ocenił okoliczności sprawy. Stwierdził bowiem, że w sprawie zachodzi inny powód umorzenia postępowania, mianowicie, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, nie zaś to, że postępowanie w sprawie tego samego zgłoszenia nadal jest w toku. Chodzi tu o ostateczną (i prawomocną) decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 30 sierpnia 2021 r., utrzymującą w mocy sprzeciw Starosty Starachowickiego z 23 kwietnia 2021 r. od zgłoszenia z 11 marca 2021 r. Co istotne, ten sposób procedowania przez Wojewodę jest wynikiem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 26 kwietnia 2023 r., sygn. II SA/Ke 146/23, w którym – stwierdzając nieważność poprzedniej decyzji Wojewody wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty z 10 października 2022 r., znak: BK.6743.1.255.2022.AK – Sąd ten wskazał, że jeżeli zgłoszenie z 11 marca 2021 r. i zgłoszenie z 22 września 2022 r. dotyczą takiej samej inwestycji (czego organy jednak nie skontrolowały, gdyż do tego konieczne byłoby porównanie nie tylko samych tych zgłoszeń, ale również dołączonej do nich dokumentacji, w tym obu projektów architektoniczno-budowlanych), to umorzenie postępowania przez organ I instancji może okazać się uzasadnione tym, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W rezultacie, możliwość ponownego orzekania w sprawie uzależniona jest bądź od eliminacji z obrotu prawnego istniejącej decyzji, bądź od stwierdzenia, że doszło do zmiany stanu faktycznego lub prawnego, który miał miejsce po wydaniu uprzedniej decyzji, a z którego wynika, że doszło do zmiany elementów sprawy administracyjnej, które umożliwiałyby organowi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie administracyjnej (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 22 maja 2024 r., sygn. III SA/Kr 15/24). Rozpoznając ponownie ww. odwołanie P. T. od decyzji Starosty z 10 października 2022 r., znak: BK.6743.1.255.2022.AK, Wojewoda Świętokrzyski w ocenie Sądu słusznie ocenił, że zachodzi tożsamość pomiędzy zgłoszeniem skarżącego z 11 marca 2021 r. i zgłoszeniem z 22 września 2022 r. W obu przypadkach, jak wynika z dokumentów zgłoszenia, inwestycje miały polegać na budowie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku [...]przy ul. [...] w [...], na działce nr [...]. Do obu zgłoszeń został dołączony "Projekt architektoniczno-budowlany" sporządzony w marcu 2021 r. przez J. D., a porównanie ich treści – jak słusznie zauważył Wojewoda – nie pozwala na uznanie, by zachodziły między nimi jakiekolwiek różnice. Na takowe nie wskazuje zresztą także skarżący. Jeśli chodzi o inwestycję dotyczącą budynku nr [...]nie można powiedzieć, jak wywiedziono w skardze, że w przypadku pierwszego zgłoszenia miałaby ona zostać wykonana na innych działkach – w obu zgłoszeniach wskazano tu działkę nr [...]. W ocenie Sądu dla stwierdzenia tożsamości spraw nie ma także znaczenia fakt złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na innych formularzach. W każdym przypadku tego rodzaju oświadczenie musiało zostać złożone (jest to bowiem wymóg ustawowy), a prawo do dysponowania nieruchomością wykazane. Tym bardziej nie ma tu znaczenia to, że w formularzu PB-5, który skarżący dołączył do zgłoszenia z 22 września 2022 r., w ramach "dodatkowych informacji" wymieniono wyłącznie prawo własności a nie współwłasność (tak jak to przykładowo wymieniono w poprzednio zastosowanym formularzu B-3) jako jedną z podstaw tytułu prawnego świadczącego o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisu art. 195 Kodeksu cywilnego, który nie uległ przecież zmianie, wynika że własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom. Zatem można powiedzieć, że współwłasność jest rodzajem własności, przysługującej jednocześnie kilku osobom. Współwłasność nie stanowi samodzielnej instytucji prawnej, lecz stosunek pochodny od własności (por. też J. Ciszewski, P. Nazaruk [red.], "Kodeks cywilny. Komentarz", WKP 2019, kom. do art. 195 K.c.). Nie można uznać za pozbawiające tożsamości obu spraw polemicznych uwag skarżącego co do tego, czy pozostali współwłaściciele winni wyrazić zgodę na przeprowadzenie inwestycji. Kwestia ta była przedmiotem poprzedniego postępowania i została ostatecznie przesądzona przez organy i sąd. Nie stanowi ona elementu stanu faktycznego, ale oceny prawnej dokonywanej – w sposób odmienny – przez skarżącego. Tym bardziej nie można w niniejszym przypadku dokonywać ponownej oceny sprawy zainicjowanej zgłoszeniem z 11 marca 2021 r. Nie ma również istotnego znaczenia to w jaki sposób zakończyło się postępowanie dotyczące inwestycji w budynku [...] na działce nr [...], gdzie inwestorem był wskazywany przez skarżącego M. S. Decyzja rozstrzygająca ponownie sprawę rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej wcześniejszej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów K.p.a., jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W obrocie prawnym nie mogą bowiem funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. występuje wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wtedy, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest właśnie sytuacja, gdy sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wydanie bowiem ponownego rozstrzygnięcia dotyczącego tożsamej sprawy oznaczałoby wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Łd 865/23, wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2024 r., sygn. IV SA/Po 28/24). Podsumowując, w rozpatrywanym przypadku organ prawidłowo ocenił, że przedmiotowa sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, co musiało skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. W punkcie II sentencji wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu kwotę 590,40 zł, uwzględniającą podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763), w tym przypadku § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego aktu. ----------------------- 4 9 1