II SA/Ke 330/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponownej skargi na działalność Prezydenta Miasta postanawia odrzucić skargę. Ł. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia ponownej skargi na działalność Prezydenta Miasta, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Autor skargi podniósł, że zaskarżona uchwała nie powoduje realizacji jego konstytucyjnego prawa do skargi, bowiem Rada Miasta nie odniosła się do zarzutów postawionych w skardze na Prezydenta Miasta, a jedynie uznając skargę za nieuzasadnioną, podtrzymała stanowisko zawarte we wcześniej podjętej uchwale, co narusza art. 239 kpa oraz art. 75 kpa i art. 57 kpa oraz 107 kpa. Cytując treść art. 239 § 1 kpa skarżący stwierdził, że Rada Miasta nie mogła podtrzymać swojego stanowiska, ponieważ nie zajęła stanowiska, nie rozpoznała zarzutów skargi ani nie oceniła dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Dodał, że na podstawie tego przepisu Rada nie mogła podtrzymać swojego stanowiska w stosunku do materiału dowodowego w postaci m.in. notatki służbowej Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, potwierdzających nieprawidłowości w ZTM, ponieważ były to nowe okoliczności w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie. Organ podał, że Ł. S. pismem z [...] złożył skargę na Prezydenta Miasta, podnosząc zarzut niewłaściwego sprawowania nadzoru nad działalnością Zarządu Transportu Miejskiego. Postanowieniem z 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę Ł. S. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia ww. skargi, gdyż ustalił, że pismo to jest skargą w rozumieniu art. 227 kpa. Skarga kasacyjna od powyższego postanowienia została oddalona przez NSA. Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Prezydenta Miasta, skarga z [...] została uznana za niezasadną. W dniu 22 sierpnia 2016 r. Ł. S. złożył ponowną skargę na Prezydenta Miasta. Zaskarżoną obecnie uchwałą skarga ta została uznana za niezasadną, a Rada Miasta - na podstawie art. 239 § 1 kpa - podtrzymała dotychczasowe stanowisko. W ocenie organu skarga podlega odrzuceniu, gdyż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż sposób załatwienia skargi, o której mowa w dziale VIII kpa, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z treści akt administracyjnych, odpowiedzi na skargę oraz samej skargi wynika jednoznacznie, że stanowi ona skargę o jakiej mowa w art. 221 i następnych kpa, dotyczy ona bowiem działalności Prezydenta Miasta, a skarżący jest niezadowolony z wyniku z ponownego rozpoznania jego skargi przez Radę Miasta uważając, że skoro w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, to Rada nie mogła poprzestać na uznaniu skargi za bezzasadną i podtrzymaniu swojego stanowiska zawartego w poprzedniej uchwale. Zaskarżona w niniejszym przypadku uchwała wyraża więc stanowisko Rady Miasta, rozpatrującej skargę Ł. S. wniesioną w trybie działu VIII kpa, stanowiąc załatwienie sprawy przez właściwy organ. Uchwała ta stanowi zatem rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu gminy, nie jest natomiast uchwałą z zakresu administracji publicznej. Przepisy art. 5 pkt 1 i 2 P.p.s.a. nie przewidują zaś kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organem administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej (por. m.in. wyrok NSA z 20 lipca 2004 r., sygn. akt II OSK 650/04, dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Uchwały podjęte w wyniku skargi z art. 227 kpa na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. W konsekwencji nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Dodać należy, że przedstawione stanowisko pozostaje aktualne, pomimo dodania do art. 3 § 2 P.p.s.a. wyżej zacytowanego punktu 9. Postępowanie skargowe nie jest bowiem postępowaniem administracyjnym, w którym organ miałby obowiązek podjąć akt lub dokonać czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Takie też stanowisko wynika z aktualnego orzecznictwa (postanowienie WSA w Białymstoku z 15 grudnia 2016 r., sygn. II SAB/Bk 111/16, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 6 czerwca 2016 r. sygn. II SAB/Bd 52/16, postanowienie WSA w Łodzi z 13 lipca 2016 r. sygn. III SAB/Łd 21/16 dostępne jak wyżej). Mając to wszystko na uwadze, skoro sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę tę odrzucił.