II SA/Ke 339/11

II SA/Ke 339/11 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody z dnia 7 września 2010r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przywrócić termin do wniesienie skargi. II SA/Ke 339/11 UZASADNIENIE W dniu 26 kwietnia 2010r. (data nadania przesyłki na poczcie) J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Wojewody z dnia 7 września 2010r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 7 lipca 2010r. znak. [...] orzekającej o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie o prawie wniesienia na nie zażalenia do Ministra Infrastruktury. Pełnomocnik skarżącego będący adwokatem zastosował się do tego pouczenia, lecz wniesione zażalenie zostało uznane przez Ministra Infrastruktury za niedopuszczalne na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Z powodu błędnego pouczenia strona nie wzniosła w ustawowym terminie skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Stosowanie do art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na zaistnienie przesłanki niezawinionego uchybienia terminowi. Z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że pouczenie o środkach zaskarżenia zawarte w postanowieniu Wojewody z dnia 7 września 2010r. było błędne, ponieważ Wojewoda rozpatrywał odwołanie skarżących od decyzji Starosty. Orzekał więc jako organ odwoławczy i na jego rozstrzygnięcie przysługiwała wyłącznie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. Zgodnie bowiem z art. 15 k.p.a. II SA/Ke 339/11 postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a art. 127 § 1 k.p.a. stanowi, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Przepisy dotyczące odwołań mają zaś w zakresie nieuregulowanym w rozdziale 11 k.p.a. odpowiednie zastosowanie do zażaleń (art. 144 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie uchybienie terminowi do wniesienia skargi było następstwem błędnego pouczenia. Zgodnie z art. 112 k.p.a. nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Przepis ten stosuje się na mocy art. 126 k.p.a. odpowiednio do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu występowanie w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, w świetle art. 124 w zw. z art. 33 k.p.a., nie zwalnia organu administracji od zawarcia w postanowieniu prawidłowego pod względem treści (tj. pełnego) pouczenia o prawie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ewentualne zaś uchybienia w tym zakresie należy rozstrzygać z uwzględnieniem generalnej reguły wynikającej z art. 112 w zw. z art. 126 k.p.a. Analogiczne stanowisko dotyczące tej samej kwestii na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2006r., sygn. I FSK 1123.05. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia skargi, błędne pouczenie co do sposobu zaskarżenia danego aktu należy uznać za okoliczność wyłączającą winę, także w sytuacji gdy strona była reprezentowana przez adwokata. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno brzmienie art. 112 k.p.a., który nie zawęża zakresu hipotezy wyrażonej tam normy do sytuacji, gdy strona występuje w postępowaniu bez profesjonalnego pełnomocnika, jak również ogólna zasada zaufania do organów administracji wyrażona w art. 8 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2010r., sygn. II FZ 321/10). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.