II SA/Ke 347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 4 marca 2016 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 grudnia 2015 r. znak: [...], wymierzającą karę pieniężną w łącznej wysokości 36.000 zł za urządzanie poza kasynem gry na automatach: [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, H. Sp. z o.o. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że powyższe rozstrzygnięcie jest wykonalne, a za wstrzymaniem wykonania przemawiają w szczególności brak jednolitego stanowiska organów Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach oraz różna praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wnioskodawca przywołał wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, które w tożsamych przedmiotowo sprawach uchylały zaskarżone decyzje. Wskazał, że Spółka ponosi duże straty spowodowane zatrzymaniem automatów przez organy celne. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 Kks nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Zdaniem wnioskodawcy należy wziąć również pod uwagę szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegranej w sądzie. Na zakończenie przywołano postanowienia sądów, które wstrzymywały wykonanie decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automatach poza kasynem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1). Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 Ppsa pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. II FZ 39/09). Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie nałożonego na wnioskodawcę w art. 61 § 3 Ppsa obowiązku wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. II GSK 1826/11). Zadaniem sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie przyjęto, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie podała żadnych konkretnych okoliczności na uzasadnienie tezy, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 Ppsa, ograniczając się do wskazania, że zaskarżona decyzja jest wykonalna, istnieje prawdopodobieństwo jej uchylenia, w innych sprawach wojewódzkie sądy administracyjne wstrzymywały wykonanie zaskarżonych decyzji, oraz że uiszczenie nałożonej kary dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki. We wniosku nie wskazano natomiast, jaka to będzie szkoda ani jakie będą jej rozmiary. Spółka nie przedstawiła również dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową. Tymczasem ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, byłoby możliwe dopiero w razie przedstawienia kondycji finansowej Spółki (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. II GZ 84/16). W świetle powyższego nie wiadomo czy uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł wpłynie negatywnie na płynność finansową Spółki i doprowadzi np. do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy skarżąca nie uprawdopodobniła, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Sama, choćby najbardziej realna perspektywa uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, nie stanowi zaś przesłanki wstrzymania jej wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.