II SA/Ke 354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2013r. sprawy ze skargi A. K., L. M., R.M., W. S., J. O., A. D., A. O., S. M., H. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 23.10.2012r. P. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej spółki P. Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] i ściśle określonych w tym rozstrzygnięciu parametrach – na działkach nr [...]. W podstawie prawnej powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, art 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W. S., J. O., A. D., A. K., L. M., R. M., przy czym postanowieniami z dnia 6.03.2013r. oraz z dnia 21.03.2013r. Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania odpowiednio przez R. S. i J. T. Podstawowym zarzutem wskazanym w odwołaniach pozostałych stron była kwestia lokalizacji planowanej stacji bazowej, budząca ich kategoryczny sprzeciw ze względu na szkodliwość emitowanych przez stację fal elektromagnetycznych dla zdrowia. R. M. wskazał także, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił strony postępowania oraz nie wykazał, że inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) w zakresie ochrony przyrody. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że przewidziana do realizacji stacja bazowa telefonii komórkowej, oddzielona ogrodzeniem, to wieża o wysokości 49,95 m służąca do zawieszenia anten, usytuowana w północno-zachodnim narożu działki nr [...] położonej w Kunowie w odległości 3,5 m od granicy działki nr [...] m i w odległości 3,9 m od granicy działki nr [...] – niezabudowanych w częściach sąsiadujących z działką nr [...]. Stacja posiada połączenie z drogą publiczną, to jest z ulicą F. - działka Nr [...] , poprzez teren działki nr [...] i istniejący zjazd. Z kolei przyłącze elektro-energetyczne usytuowane jest na działkach nr [...]. Wojewoda, przytaczając szczegółowe regulacja m.p.z.p. obowiązującego dla terenu, na którym ma znaleźć się planowana inwestycja wraz z działkami, podzielił stanowisko organu I instancji o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy). To samo dotyczy prawidłowości uznania przez Starostę, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko wskazuje bowiem, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Brak jest także podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja narusza zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w szczególności ustalonych dla Obszaru Chronionego Krajobrazu D. (§ 8 m.p.z.p.). Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy organ odwoławczy stwierdził również, że: - projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami), to jest planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej, - projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dodatkowo Wojewoda, powołując się na opracowanie przedstawione w projekcie budowlanym, wyjaśnił że obszary oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi – w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883), określone na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych, znajdują się na wysokości 36,6 m ponad powierzchnią terenu i większej. W rezultacie obszary te nie obejmują budynków usytuowanych w sąsiedztwie stacji. Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. K., zarzucając temu rozstrzygnięciu 1. naruszenie ustaleń m.p.z.p., 2. brak odniesienia się do zasad budowy sieci telekomunikacyjnych oraz nieprzedstawienie informacji o sieci infrastruktury technicznej - pkt 6, 7, 3. błędne wskazanie, że działki nr [...] i nr 153 położone są na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem A 58U, ponieważ obszar tych działek obejmuje także teren oznaczony w miejscowym planie symbolem A 6MN - pkt 11, 4. brak odniesienia się do wyznaczonych osi będących zasięgiem oddziaływania pola magnetycznego występującego w miejscach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i usługową – co narusza prawo własności i powoduje przekroczenie standardów środowiska na tym terenie - pkt 13, 5. błędne ustalenie, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich - pkt 14. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organy nie odniosły się do zastrzeżeń i wniosków przedstawionych przez nią w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy I i II instancji, a m.p.z.p. został sporządzony bez należytej staranności. Skargę do tut. Sądu wniosła także L. M., wskazując na szkodliwość działanie fal elektromagnetycznych emitowanych przez planowany maszt telefonii komórkowej i podnosząc, że w okolicy jest dużo działek "oddalonych około 500 m od budynków mieszkalnych, gdzie jest dojazd drogą publiczną i przechodzą linie energetyczne i (...) są chętni na zbudowanie takiej inwestycji". W kolejnej skardze na ww. decyzję, skierowanej do tut. Sądu i podpisanej przez R. M., L. M., W. S., J. O., A. K., M. J., M. S., E. S., A. D., A. O., K. K., S. M. i H. L. zarzucono temu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami prawa ochrony środowiska, a jedynie bezzasadne uznanie, że załączony przez inwestora dokument pt.: "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko" sporządzony na zlecenie samego inwestora, wyczerpuje przesłanki wskazane w ustawie z dnia 3.102008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - konieczne do uznania inwestycji za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa, - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez brak przeprowadzenia przez organ – przed wydaniem pozwolenia na budowę – postępowania w zakresie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy poprzez brak zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkim właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej, której budowa zaplanowana została na działce nr [...], - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji jej obligatoryjnych elementów, w szczególności niewyjaśnienie, w jaki sposób organ dokonał ustalenia stron postępowania i brak wskazania, czy organ wezwał do udziału w postępowaniu wszystkich następców prawnych właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jeśli tak – to na podstawie jakich dokumentów dokonano ustalenia kręgu spadkobierców właścicieli działek (czy wystąpiono do sadów powszechnych w celu ustalenia kręgu spadkobierców lub czy ustanowiono kuratora dla nieustalonych właścicieli działek) oraz brak wskazania, na jakiej podstawie, oprócz wniosku samego inwestora, ustalono że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania prawa ochrony środowiska, - art. 7, 8, 77 oraz 80 K.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uniemożliwienie wzięcia udziału w całym postępowaniu wszystkim stronom postępowania oraz brak odniesienia się przez organy do wniosków i zarzutów zgłaszanych przez uczestników postępowania, w szczególności w zakresie niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji na ich zdrowie oraz niekorzystnego oddziaływanie na środowisko, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które wpłynęło na wynik sprawy, to jest: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami prawa ochrony środowiska, b) art. 35 ust. 1 ustawy poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p., w sytuacji kiedy: - § 11 ust. 5 m.p.z.p. dla działek oznaczonych symbolem U (działka nr [...]) nie przewiduje inwestycji, dla której o pozwolenie na budowę wystąpił inwestor, - stosownie do § 11 ust. 5 pkt 9 m.p.z.p. na działkach oznaczonych symbolem U (działka nr [...]) maksymalna dopuszczalna wysokość obiektów komercyjnych wynosi 2 kondygnacje, a planowana inwestycja ma wysokość 49,95 metrów (zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę), co w sposób znaczny przekracza wysokość dwóch kondygnacji, - zgodnie z § 11 ust. 5 pkt 12 m.p.z.p. na działkach oznaczonych symbolem U (działka nr [...]), wprowadza się obligatoryjnie wymóg lokalizacji miejsc parkingowych, a złożony przez inwestora projekt budowlany, jak również wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawierają lokalizacji na terenie działki nr [...] żadnych miejsc parkingowych, c) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) poprzez niezastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie i brak zobowiązania inwestora do uzyskania prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, d) art. 59 ust. 1 ust. 2, art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 oraz § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji nie uzyskanie przez organy wymaganego prawem postanowienia właściwego organu środowiskowego w przedmiocie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, e) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy poprzez brak ustalenia wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji (brak ustalenia wszystkich uczestników przedmiotowego postępowania administracyjnego). Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Zarządzeniem z dnia 18 września 2013r. tut. Sad zwrócił się do K. K. (odbierającej wezwania kierowane do K. K.) o wyjaśnienie czy: a) jest jedną z osób, które w dniu 30.04.2013r. wniosły skargę na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody, b) czy skargę wniósł także K. K. W piśmie z dnia 7.10.2013r. K. K. wyjaśniła, że skargę na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wniósł jej zmarły w 1995r. mąż, a ona samo nie chce mieć z tą sprawą nic wspólnego. W rezultacie w niniejszej sprawie tut. Sąd rozpoznawał skargi R. M., L. M., W. S., J. O., A. K., M. J., M. S., E. S., A. D., A. O., S. M. i H. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej – wieży o wysokości 49,95 m, służącej do zawieszenia anten, usytuowanej działce nr [...] położonej w K. W podstawach prawnych decyzji organów obu instancji przywołano przepisy ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – to jest art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Zgodnie z ostatnim z cyt. przepisów przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W rezultacie, kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do prawidłowości zastosowania przez organy obu instancji cyt. wyżej przepisu. Na wstępie wskazać trzeba, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest obowiązywanie dla terenu objętego sporną inwestycją oraz jego sąsiedztwa m.p.z.p. Miasta i Gminy, przyjętego uchwałą nr Rady Miejskiej z dnia 31.05.2006r.. Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem U - A58U, działka nr 195/1 - na terenie A5MN, a działka nr 191 (droga) - na terenie 36KDL. Natomiast obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m², uznawanej za szkodliwą dla ludzi w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883) są położone nad terenem oznaczonym na rysunku planu symbolem A58U i A5MN, (są to miejsca niedostępne dla ludzi). Symbolem U oznaczono teren usług komercyjnych, gdzie jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Symbolem MN oznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tereny A58U i A5MN znajdują się na terenie miasta K. w zasięgu Obszaru Chronionego Krajobrazu D. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem A58U przepisy szczegółowe planu, zawarte w § 11 ust. 5 ustalają zakaz zabudowy mieszkaniowej za wyjątkiem, gdy funkcja ta stanowi część obiektu usługowego, służącą jako mieszkanie dla właściciela tego obiektu lub jego administratora (pkt 4) oraz ustalają maksymalną wysokość obiektów usługowych komercyjnych na 2 kondygnacje (pkt 9). Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem A5MN przepisy szczegółowe planu, zawarte w § 11 ust. 1 ustalają maksymalną wysokość nowych budynków mieszkalnych do 3 kondygnacji (pkt 10 a). W powołanym m.p.z.p. nie zdefiniowano pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" oraz nie wskazano miejsc przeznaczonych dla realizacji wież telefonii komórkowej. Jednocześnie w przepisach szczegółowych planu, opisujących parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania wydzielonych terenów, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem MN wskazano: dopuszcza się budowę i rozbudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej za wyjątkiem masztów telefonii komórkowej (§ 11 ust. 1 pkt 19 ), podobnie dla terenów RM (§ 11 ust. 4 pkt 18). Podkreślić przy tym trzeba, że w ustaleniach planu dotyczących terenów A58U i A5MN nie wprowadzono ograniczeń związanych z sytuowaniem baz telefonii komórkowej. W świetle cyt. regulacji m.p.z.p. organy, wbrew zarzutom skarg, prawidłowo przyjęły dopuszczalność realizacji na działkach nr [...] w K. przedmiotowej inwestycji, właściwie kwalifikując ją jako "urządzenie infrastruktury technicznej". W odniesieniu natomiast do argumentacji o przekroczeniu przez planowaną inwestycję liczby dopuszczalnych planem "kondygnacji" należy wyjaśnić skarżącym, że przez to pojęcie należy rozumieć część budynku (art. 3 pkt 2 ustawy) zawartą między bezpośrednio nad sobą położonymi stropami – będącą jednym z opisujących budynek parametrów. W tym zakresie strony powołują się na cyt. powyżej zapisy § 11 ust. 5 pkt 9 i § 11 ust. 1 pkt 10 a planu. W tym miejscu podkreślić trzeba, że do budowli – przez które należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury – ustawodawca zaliczył między innymi wolno stojące maszty antenowe (art. 3 pkt 3 ustawy). W rezultacie planowany do realizacji maszt antenowy telefonii komórkowej (którego wysokość opisuje się poprzez podanie długości konstrukcji w pionie) nie jest budynkiem, w związku z czym brak podstaw, aby stosować do tego obiektu ograniczenia dotyczące ilości kondygnacji – które mogą odnosić się wyłącznie do budynków. Podkreślić przy tym trzeba, że obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2 położone są w osiach głównych promieniowania anten, na azymutach 0°, 120° i 240°, w odległości 59,36 m od środka elektrycznego anteny dla anten UMTS 2100, w odległości 46,08 m dla anten GSM 900 – na wysokości 36,6 m nad poziomem terenu dla anteny GSM 900 na azymucie 120° i 240° i na wysokościach większych w pozostałych przypadkach (na podstawie Graficznego modelu obszaru oddziaływania, K-I-25). Koreluje to zarazem z wprowadzonym planem zakazem zabudowy wyższej niż 3 kondygnacje dla obszarów oznaczonych w planie symbolem MN i wyższej niż 2 kondygnacje dla obszarów oznaczonych U. Tym samym brak podstaw, aby uznać, aby realizacja spornej inwestycji negatywnie wpływała negatywnie na ewentualne przyszłe plany inwestycyjne właścicieli sąsiednich działek, czy też będzie naruszała zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (§ 8 m.p.z.p.). Jak prawidłowo zauważył także organ odwoławczy, sporna inwestycja nie narusza postanowień rozporządzenia nr 89/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14.07.2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 156 poz. 1950), pomimo że tereny A58U i A5MN znajdują się na terenie miasta Kunów, w zasięgu Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej (§ 8 ust. 3 m.p.z.p.). Odnosząc się do zastrzeżeń skarżących dotyczących treści m.p.z.p. należy wyjaśnić, że jest to akt prawa miejscowego i obowiązkiem organów obu instancji było przestrzeganie jego zapisów – do których kwestionowania nie były właściwe. Analizując przedłożoną wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dokumentację należy również podzielić stanowisko organu odwoławczego o spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy – jako że: - projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, planowana inwestycja nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, a teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej, - złożony projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, - ww. projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, mając na uwadze zawartość akt administracyjnych, że orzekające w niniejszej organy obu instancji – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a. – podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a. Natomiast motywy podjętych rozstrzygnięć zostały przedstawione w uzasadnieniach decyzji spełniających wymogi określone w art. 107 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i braku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji należy uznać je za nieuzasadnione. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w projekcie budowlanym opracowania (K-l-35), zatytułowanego "Analiza instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko - stacja bazowa telefonii komórkowej P." (str. 69 projektu budowlanego), uzupełnionego opracowaniem pt. "Graficzny model obszaru oddziaływania" (K-I-25), jego autor – specjalista systemów ochrony atmosfery – wykazał, że przedmiotowa inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 ze zm.) - str. 75 projektu budowlanego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że skarżący, kwestionując ustalenia zawarte w ww. dokumentacji, nie przedstawili jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność tych opracowań. W tym miejscu, uzasadniając stanowisko tut. Sądu w powyższym zakresie, należy przytoczyć art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga jedynie realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1. planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2. planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Jak wynika z kolei z art. 71 ust. 2 ww. ustawy z dnia 3.10.2008r. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślić przy tym trzeba, że projektowany obiekt nie jest usytuowany na terenie obszaru Natura 2000. W rezultacie organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu skarżących, dotyczącego braku wymogu wskazania miejsc parkingowych również należy ocenić go jako bezzasadny. Planowana do realizacji stacja bazowa jest bowiem stacją bezobsługową, a wygrodzony teren wokół masztu będzie użytkowany sporadycznie, tylko i wyłącznie przez osoby uprawnione (str. 8 projektu budowlanego). Co się zaś tyczy argumentacji skargi o tym, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, którym przysługuje przymiot strony należy wyjaśnić skarżącym, że zarzut naruszenia art. 10K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 16.10.2007r. o sygn. akt I OSK 1192/06, LEX nr 427561). W rezultacie uznać trzeba – co słusznie zauważył organ odwoławczy – że zarzut ten może podnieść tylko podmiot, który uznaje, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Tym samym argumentacja skarżących również i w powyższym przedmiocie jest nietrafna – gdyż mieli oni zapewniony czynny udział w prowadzonym przez organy postępowaniu, zakończonym wydaniem zakwestionowanej decyzji. Podobnie, za niezasadny należy ocenić zarzut dotyczący braku odniesienia się w zakwestionowanej decyzji do zasad budowy sieci telekomunikacyjnych – jako że przedmiotem wniosku inwestora jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Z przepisów Prawa budowlanego i z innych przepisów żaden sposób nie wynika, aby przed wydaniem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej należało odnieść się do zagadnień związanych z sieciami telekomunikacyjnymi. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.