II SA/Ke 360/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 maja 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 143/16 w sprawie ze skargi C.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 maja 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 143/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę C. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 grudnia 2015r. znak: SKO.PW-61/3493/86/2015 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W dniu 7 lipca 2016r. C. B. zostało doręczone sporządzone na jego wniosek uzasadnienie tego orzeczenia. W dniu 5 sierpnia 2016r. skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego, wniosła do tut. Sądu strona postępowania sądowoadministracyjnego – D. B.. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną, wskazując w uzasadnieniu że D. B. – w przeciwieństwie do C. B. – nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie wyroku. Postanowieniem z dnia 19 października 2016r. o sygn. akt II OZ 1162/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. B. na powyższe postanowienie z dnia 22 sierpnia 2016r. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016r. Referendarz sądowy w tut. Sądzie stwierdził prawomocność wyroku z dnia 17 maja 2016r. – od dnia 19 października 2016r. W dniu 19 czerwca 2017r. pełnomocnik D. B. – C. B. – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 143/16. W uzasadnieniu wskazano, że "prowadzone postępowanie administracyjne przez Wójta Gminy Miedziana Góra i Samorządowe Kolegium Odwoławcze Kielce wskazuje stronę postępowania w osobie D. B. właścicielki działki i występującego w jej imieniu C. B. jako pełnomocnika notarialnego działającego na podstawie pełnomocnictwa ogólnego. Pełnomocnictwo przekazane Sądowi wraz z aktami sprawy administracyjnej spełniało wymogi art. 76 & i 2 K.p.a. Nie skorzystano z art. 76&# K.p.a., a więc dokument nie budził zastrzeżeń. C. B. winien być traktowany przez Sąd jako pełnomocnik bo przecież wynikało to z akt sprawy. Nie może być tak, że w tej samej administracyjno-sądowej sprawie w części prowadzonej przez organy administracji jako strona występuje D. B. a w części prowadzonej przez Sąd C. B.. W postępowaniu administracyjnosądowym podstawą jest zachowanie spójności i logiki działania. Na każdym etapie postępowania powinien być zachowany ten sam status uczestników. Pełnomocnictwo w przekazanych aktach również obejmowało reprezentację przed sądami, a ponieważ nie zostało dołączone do skargi, Sąd zgodnie z prawem i obowiązującymi zasadami powinien wezwać pełnomocnika do dołączenia uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. Gdybym miał wiedzę wynikającą z art. 37 & 1 ustawy p.p.s.a. pełnomocnictwo złożyłbym wraz ze skargą, ale niestety wiedzę tą posiadam od 20.03.2017 z wykładu Pani Sędzi Krystyny Kleiber (w aktach sprawy). Wydanie orzeczenia skierowanego do C. B. w dn. 17 maja 2016 bez pouczenia kto złożyć powinien skargę kasacyjną wraz z przymusem radcowsko-adwokackim spowodowało, że skarga kasacyjna złożona w imieniu D. B. przez radcę prawnego który zapoznał się z w/w orzeczeniem Sądu została odrzucona. Brak precyzji w pismach sądowych zawierających zwrot "strona skarżąca" lub "skarżący" spowodował, że pokrzywdzoną poprzez naruszenie praw i swobód obywatelskich naruszając Konstytucję RP a w szczególności art. 45 w zw. z art. 2 została D. B.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 ustawy P.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika z kolei z art. 277 ustawy P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Jak wynika z treści złożonej w sprawie niniejszej skargi o wznowienie postępowania D. B., kwestionując wyrok tut. Sądu z dnia 17 maja 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 143/16, powołuje się na przesłankę z art. 271 pkt 2 ustawy P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania. W dalszej części tego przepisu ustawodawca zastrzegł, że nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. D. B. w dniu 5 sierpnia 2016r. wniosła skargę kasacyjną (k. 49-55) od wyroku tut. Sądu z dnia 17 maja 2016r. o sygn. akt II SA/Ke 143/16 (k. 34), którym oddalono skargę C. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Nadmienić przy tym trzeba, że zaskarżony wyrok uprawomocnił się z dniem 19 października 2016r. (k. 105) – kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. B. na postanowienie tut. Sądu z dnia 22 sierpnia 2016r. o odrzuceniu jej skargi kasacyjnej (k. 90). Ze względu na treść cyt. art. 271 pkt 2 ustawy P.p.s.a. nie mogła zatem odnieść skutku przedstawiona w skardze argumentacja o posiadanej od dnia 20 marca 2017r. (z wykładu Pani Sędzi Krystyny Kleiber) wiedzy, wynikającej z art. 37 § 1 ustawy P.p.s.a. – którą gdyby pełnomocnik D. B. dysponował wcześniej, to złożyłby pełnomocnictwo wraz ze skargą. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a.