II SA/Ke 368/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. i M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Koprzywnicy z dnia 28 października 2011 r. nr XIII/80/2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę; II. zwrócić J. S. i M. S. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skargą z 17 czerwca 2025 r. (data wpływu do organu – 23 czerwca 2025 r.), skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, J. S. i M. S. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koprzywnicy z dnia 28 października 2011 r. nr XIII/80/2011, zmienioną uchwałą nr XL/202/2013 z dnia 20 listopada 2013 r., podjętą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uiszczając następnie 300 zł tytułem wpisu sądowego (k. 58). W piśmie z 7 lipca 2025 r. (k. 35) pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że dopiero pismem z 23 czerwca 2025 r., doręczonym 25 czerwca 2025 r., został zawiadomiony o podjęciu przez Radę Miejską w Koprzywnicy uchwały nr XIX/72/2025 z 18 czerwca 2025 r. w sprawie odmowy uwzględnienia złożonego przez J. S. i M. S. wezwania z 11 kwietnia 2025 r. do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżoną uchwałą. Tym samym, skarżący nie powinni ponosić konsekwencji uchybień i nieterminowości organu administracji publicznej w zakresie przekroczenia terminu do zajęcia stanowiska oraz późniejszego doręczenia informacji o treści uchwały, która została podjęta po terminie, dzień po złożeniu skargi – wniesionej z zachowaniem ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, potwierdzając że została poprzedzona wezwaniem Rady Miejskiej w Koprzywnicy do usunięcia naruszenia prawa. W rezultacie organ odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa – uchwałą nr XIX/72/2025 z 18 czerwca 2025 r. (k. 49). Zarządzeniem z 21 lipca 2025 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał pełnomocnika strony skarżącej do sprecyzowania, czy przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie uchwała Rady Miejskiej w Koprzywnicy z 28 października 2011 r. nr XIII/80/2011, czy również uchwała z 20 listopada 2013 r. nr XL/202/2013. W odpowiedzi z 29 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że przedmiotem skargi jest ww. uchwała Rady Miejskiej z 28 października 2011 r. nr XIII/80/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądów administracyjnych jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwana dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) tj. z dniem 1 czerwca 2017r. modyfikacji uległ stan prawny dotyczący wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Oznacza to, że skarga taka nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017r., zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. w przypadku innych aktów (niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy P.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Podobnie stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z którego wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W tym miejscu zauważyć trzeba, że w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – wprowadzającej cyt. brzmienie przywołanej regulacji – ustawodawca postanowił, że ww. przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, do ww. aktów , które – tak jak zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Koprzywnicy z dnia 28 października 2011 r. nr XIII/80/2011 – zostały podjęte przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajduje art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. w poprzednio obowiązującym brzmieniu, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponadto przed dniem 1 czerwca 2017r. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W odniesieniu do cyt. regulacji w poprzednim brzmieniu, znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r. o sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, LEX nr 505351, wskazując że przepis art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Tym samym, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zależny od niezbędnej czynności, jaką jest uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia i liczony jest w następujący sposób: w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie – strona ma trzydzieści dni na wniesienie skargi od dnia jej doręczenia. Jedynie w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi, strona może wnieść skargę do sądu w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. W niniejszej sprawie skarżący nie dochowali jednak tego ostatniego terminu. Jak wynika bowiem z uzasadnienia uchwały nr XIX/72/2025 z 18 czerwca 2025 r. (k. 49-50) oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 13) wystosowane przez skarżących drogą pocztową wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (z 11 kwietnia 2025 r.) wpłynęło do siedziby organu 15 kwietnia 2025 r. Od tego dnia zaczął zatem skarżącym biec termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, jako że w okresie tym, upływającym w dniu 16 czerwca 2025 r. (de facto miało to miejsce 14 czerwca 2025 r., ale dniem tym była sobota – por. art. 83 § 2 P.p.s.a.), Rada Miejska w Koprzywnicy nie rozpatrzyła przedmiotowego wezwania. W tym kontekście bez znaczenia dla stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie pozostaje późniejsze podjęcie przez Radę Miejską w Koprzywnicy uchwały nr XIX/72/2025 z 18 czerwca 2025 r. w sprawie odmowy uwzględnienia złożonego przez J. S. i M. S. wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżoną następnie uchwałą. Abstrahując od wcześniejszego – niż ta uchwała – wniesienia skargi nie sposób bowiem na nowo liczyć, w sposób korzystny dla skarżących, terminu do wniesienia skargi od doręczenia im uchwały w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, podjętej przez Radę Miejską w Koprzywnicy po upływie sześćdziesięciu dni od jego wniesienia. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. ww. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). Udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie 60 dni nie otwiera na nowo terminu do wniesienia skargi (por. m.in. postanowienie NSA z 18 października 2006 r., sygn. II OSK 1329/06, postanowienie WSA w Krakowie z 2 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Kr 278/21). W rozpatrywanym przypadku, jakkolwiek w odpowiedzi na skargę przyjęto, że została ona złożona w dniu 23 czerwca 2025 r. i taka też data widnieje na prezentacie umieszczonej na dokumencie skargi (k. 3), to jednak z informacji udzielonej przez organ (por. notatka urzędowa z dnia 18 listopada 2025 r.) wynika, że skarga została nadana drogą pocztową. Brak jest natomiast koperty, w której doszło do tego nadania (nie posiada jej organ, a Sąd nie stwierdził jej obecności w aktach sprawy). Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że skarga jest datowana na dzień 17 czerwca 2025 r., co pozwala wnosić, że została nadana nie wcześniej niż tego dnia. Ostatecznie jednak taką właśnie datę nadania (tj. 17 czerwca 2025 r.) potwierdza treść pisma samego pełnomocnika skarżących z 7 lipca 2025 r., gdzie stwierdzono, że "Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji uchybień i nieterminowości organu administracji publicznej, w szczególności w zakresie przekroczenia terminu do zajęcia stanowiska oraz późniejszego doręczenia informacji o treści uchwały, która to też została podjęta po terminie, dzień po złożeniu skargi". Zważywszy, że ww. uchwała została podjęta w dniu 18 czerwca 2025 r., z oświadczenia tego (pochodzącego od fachowego pełnomocnika) należy wnosić, iż skarga została złożona 17 czerwca 2025 r. Czynność ta nastąpiła zatem z uchybieniem ustawowego 60-dniowego terminu, który – jak wyżej podniesiono – upływał skarżącym 16 czerwca 2025 r. (poniedziałek). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed ww. zmianą z 1 czerwca 2017 r. W przedmiocie zwrotu uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego orzeczono jak w pkt II postanowienia – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.