II SA/Ke 377/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania złożonego przez J. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] , którym nałożono na Z. S. zam. w D. gmina M. grzywnę w wysokości 10373,30 zł, w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że decyzją z [...] organ I instancji nakazał Z. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na terenie posesji nr [...] w miejscowości D.. Od decyzji tej odwołanie złożyli Z. S. i K. K.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 3 października 2001 w sprawie II SA/Kr 2445/99 oddalił skargę złożoną skargę złożoną przez Z. S. od tej decyzji. Wobec nie wykonania nałożonego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wszczął postępowanie egzekucyjne wydając tytuł wykonawczy i postanowieniem nałożył na zobowiązanego Z. S. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji ostatecznej. W wyniku złożonego zażalenia przez Z. S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie w dniu [...], którym uchylił do ponownego rozpatrzenia postanowienie organu I instancji z powodu występujących uchybień. Równocześnie na wniosek zobowiązanego wstrzymał na czas 1 roku czynności egzekucyjne. tj. do dnia 9 maja 2003 roku. Po upływie tego terminu organ I instancji wszczął ponownie postępowanie egzekucyjne wydając tytuł wykonawczy i postanowienie nakładające na zobowiązanego Z. S. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. W wyniku zażalenia Z. S. organ II instancji uchylił w/w postanowienie z powodu uchybień formalnych. W toku ponownego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. przesłał upomnienie wydał tytuł wykonawczy i postanowieniem z dnia [...] nałożył na Z. S. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Po wydaniu przedmiotowego postanowienia w okresie siedmiu dni od otrzymania postanowienia przez zobowiązanego Z. S., J. S. wystąpił z pismem kwestionującym "karę pieniężną". Pismo to zostało skierowane do Starosty, który przekazał pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., który potraktował je jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] i przedstawił organowi odwoławczemu. W ocenie organu odwoławczego J. S. nie ma legitymacji w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym do występowania jako strona, albowiem stroną w tym postępowaniu jest urząd i osoba zobowiązana. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy umorzył postępowanie na podstawie 138 § 1 pkt 3 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. S. który podniósł, że jego ojciec Z.S. nie jest stroną postępowania, a więc "należy oddalić winę i nałożoną na niego karę, a za stronę uznać jego wcześniej zmieniając decyzje i postanowienie, umożliwiając legalizację budynku". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu postanowienia, a nadto wyjaśnił, że właścicielem działki w miejscowości D. jest L. S. - brat skarżącego, a inwestorem Z. S. - ojciec skarżącego i okoliczności te były rozważane już przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2001 roku. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu jej wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Nie budzącą wątpliwości jest okoliczność, iż to Z. S. samowolnie wybudował budynek gospodarczy w miejscowości D. i na jego nazwisko została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę .Okoliczność tą również przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku oddalającym skargę inwestora Z. S. w sprawie II SA/Kr 2445/99. Fakt zajmowania przedmiotowego budynku przez J. S. nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania. Bezspornym jest również fakt, iż Z. S. na etapie postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji nie udzielał J. S. pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu w sprawach związanych z wybudowanym samowolnie budynkiem gospodarczym. Zgodnie z art. 28 KPA stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko organu, iż skarżącemu J. S. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Sąd podziela pogląd organu, że skarżący nie może skutecznie domagać się uchylenia zaskarżonego postanowienia . Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 kpa (uchwała NSA z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Skutkiem umorzenia postępowania odwoławczego jest wiążąca moc decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.