II SA/Ke 399/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 30.10.2014r. Ł. H. domagał się wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr [...] i na części działki nr [...] . Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 28 oraz art. 33 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane, odmówił zatwierdzenia ww. projektu budowlanego i udzielenia Ł. H., pozwolenia na budowę ww. budynku. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (zwanego dalej m.p.z.p.). W tym zakresie organ uznał, że planowany do realizacji budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, przewidziany do realizacji na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 2.MW.1 na wskazanych we wniosku działkach, stanowi odrębną inwestycję, o jakiej mowa § 20 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., jednakże nie został spełniony warunek wynikający z planu, aby pozostała część terenu stanowiła odrębną działkę – w nawiązaniu do § 20 ust. 3 pkt 2 w związku z § 2 pkt 5 ustaleń tego planu. Ponadto organ I instancji wskazał, że w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym na wniosek U. zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 13.11.2013r., został zatwierdzony projekt zagospodarowania całego terenu 2.MW.1, w skład którego wchodzą również działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę złożonym przez Ł. H.. W rezultacie działki te nie stanowią kolejnego etapu budowy centrum komercyjno - mieszkaniowego na terenie 2.MW.1, której dotyczy ww. pozwolenie na budowę. Ze względu na powyższe organ I instancji odstąpił od sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi. W odwołaniu od ww. decyzji Ł. H. wskazał, że wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla spółki U.., powołując się na okoliczność, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Strona podniosła jednocześnie, że z definicji inwestycji zawartej w § 2 pkt 5 m.p.z.p. nie wynika wymóg realizacji inwestycji na terenie 2.MW.1 w całości przez jednego inwestora – wobec czego, jeżeli zamierzone przedsięwzięcie nie narusza ustaleń m.p.z.p. należy uznać, że zagospodarowanie terenu 2.MW.1 następuje w ramach jednej inwestycji. W trakcie postępowania odwoławczego Ł. H. dostarczył kserokopię postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z dnia 18.02.2014r. o wznowieniu, na jego wniosek, postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce z dnia 13.11.29013r. Organ odwoławczy, wydając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., opisaną na wstępie decyzję, wskazał – przeprowadzając wykładnię celowościową definicji "inwestycji" zawartej w § 2 pkt 5 m.p.z.p. – że zgodnie z zamysłem autora planu, z punktu widzenia kształtowania zagospodarowania przestrzennego, na terenie objętym planem mają powstać obszary jednolite pod względem funkcjonalnym, architektonicznym i urbanistycznym, bowiem "inwestycja" to "obszar" o określonych cechach. Zdaniem Wojewody z ustaleń planu nie wynika, że "inwestycja" winna być realizowana przez jednego inwestora. Natomiast jednolitość zagospodarowania obszaru ma zapewnić jeden dla jednej inwestycji, zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu. Istotnym dla interpretacji ustaleń planu jest znaczenie pojęcia "działka budowlana", bowiem - zgodnie z przywołanymi wyżej ustaleniami planu - " ... pozostała część terenu musi stanowić jedną działkę budowlaną pod zagospodarowanie jedną inwestycją ...". Wojewoda podkreślił przy tym, że zawarty w m.p.z.p. słowniczek nie zawiera definicji tego pojęcia – wobec czego należy odwołać się do art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei przeprowadzając wykładnię logiczną i celowościową należy zastosować w odniesieniu do użytego w ustaleniach planu pojęcia "działka budowlana" pojęcie "nieruchomość gruntowa", określone w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej u.g.n. Odwołując się z kolei do określenia nieruchomości w art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego organ wskazał, że atrybutem nieruchomości gruntowej jest odrębna własność. Reasumując stwierdzono, że zapis § 20 ust. 3 pkt 3 ustaleń m.p.z.p. pod pojęciem "działki budowlanej" określa obszar stanowiący odrębną własność, składającą się niekoniecznie z jednej działki gruntu lub jednej działki budowlanej – w rozumieniu art. 4 pkt 3 i 3a u.g.n. Wobec powyższego wskazano, aby organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, zastosował do interpretacji ustaleń m.p.z.p. definicję pojęcia "działka budowlana" z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z u.g.n. Uchylając zakwestionowaną decyzję zwrócono również uwagę na konieczność uwzględnienia ustaleń decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13.11.2013r., którą zatwierdzono projekt zagospodarowania dla całego terenu 2. MW.1 oraz rozważenia, czy rozstrzygnięcie, jakie zapadnie w postępowaniu wznowieniowym może mieć wpływ na sprawę Ł. H.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję organu odwoławczego wniosła K. D., wskazując na naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 2 pkt 12 u.p.z.p. w zw. z art. 4 pkt. 1, 3 i 3a u.g.n. w zw. z § 20 ust. 3 pkt 3 w zw. z § 7 pkt 2 i 3 lit. a m.p.z.p. – poprzez błędne przyjęcie, że pojęcie "działka budowlana" określa obszar stanowiący odrębną własność, składający się niekoniecznie z jednej działki gruntu lub jednej działki budowlanej w rozumieniu u.g.n., b) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 20 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. – w sytuacji gdy takie ustalenia są sprzeczne ze stanem faktycznym niniejszej sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 138 § 2 K.p.a., co polegało na wydaniu decyzji w oparciu o ten przepis, b) art. 138 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że powinien znaleźć zastosowanie. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości – na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy P.p.s.a. zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.: - uchylił w całości decyzję organu I instancji orzekającą o odmowie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr [...] i - przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użyte w art. 138 § 2 K.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W szczególności można stwierdzić, że nawiązuje ono do pojęcia "nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części", co – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Zakwestionowana przez skarżącą K. D. decyzja ma zatem charakter kasacyjny i jako taka jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygania spraw w postępowaniu odwoławczym. Użycie trybu określonego w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, gdy organ odwoławczy przekonująco i sposób wyczerpujący uzasadni istnienie przesłanek w tym przepisie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 15 K.p.a. i 78 Konstytucji RP strona ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy. W konsekwencji powyższego założenia ustawodawca ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym – co do zasady – jako postępowanie merytoryczne. Oznacza to, że działania organu II instancji to nie tylko kontrola decyzji organu I instancji, ale także działanie merytoryczne równoważne działaniom organu I instancji. Jednocześnie zauważyć trzeba, że zastosowanie trybu z art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wtedy gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 K.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.07.2007r., sygn. akt IV SA/Wa 948/07, LEX nr 364783). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że u podstaw powstania regulacji art. 138 § 2 K.p.a. legła obawa, że organ odwoławczy – który z istoty rzeczy nie przeprowadza własnego, odrębnego postępowania dowodowego (za to może wyciągać z zebranego przez organ I instancji materiału, zupełnie inne wnioski niż organ I instancji) – zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa podważania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (por. W. Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011r.", opubl. ZNSA rok VII nr 4/2011, str. 19). Z tego też względu w niniejszej sprawie Wojewoda uchylił zakwestionowaną decyzję, wskazując organowi I instancji, jakimi kwestiami winien się zająć w ponownie prowadzonym postępowaniu. W tym miejscu, ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy wyjaśnić, że organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a, nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja kasacyjna ma więc charakter procesowy, gdyż podstawą jej podjęcia jest wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że w badanej sprawie analizie Sądu wymagała zasadność zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 K.p.a. W tym zakresie organ odwoławczy słusznie podzielił argumentację zawartą w odwołaniu Ł. H., dotycząca zarówno wznowienia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla spółki U., jak i wykładni definicji inwestycji zawartej w § 2 pkt 5 planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...], zwanego dalej m.p.z.p. W tym miejscu należy wyjaśnić, że teren ww. zamierzenia inwestycyjnego położony jest na obszarze funkcjonalnym oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 2.MW.1 z podstawowym przeznaczeniem pod centrum komercyjno-mieszkaniowe, tj. zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami komercyjnymi. Zgodnie z § 20 ust. 3 m.p.z.p. w granicach terenu 2.MW.1 istnieje obowiązek zagospodarowania terenu jedną inwestycją (pkt 2), przy czym dopuszcza się zagospodarowanie terenu odrębną inwestycją pod warunkiem, że pozostała część terenu będzie stanowić jedną działkę budowlaną (pkt 3). Jak wynika z kolei z § 2 pkt 5 m.p.z.p. przez inwestycję należy rozumieć obszar objęty zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu o wspólnych cechach funkcjonalnych (zgodnych z przeznaczeniem podstawowym) i architektonicznych (kolorystyka, detal, bryła), stanowiących jeden układ urbanistyczny dla całego zespołu zabudowy, z uwzględnieniem poprawnych rozwiązań komunikacyjnych i infrastrukturalnych. U podstaw odmowy zatwierdzenia przez organ I instancji projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę legło jego stanowisko o naruszeniu przez planowaną inwestycję ustaleń § 20 ust. 3 pkt 2 i 3 w związku z § 2 pkt 5 m.p.z.p. Zdaniem Prezydenta Miasta planowany do realizacji budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami na działkach nr ew. [...] stanowi odrębną inwestycję o jakiej mowa w § 20 ust. 3 pkt 3 planu, jednakże nie został spełniony warunek, aby pozostała część terenu stanowiła jedną działkę. Wskazano przy tym, że działki planowane pod zabudowę, objęte projektem zagospodarowania terenu stanowiącym integralną część projektu budowlanego poddawanego sprawdzeniu, stanowią jedynie część terenu oznaczonego w planie symbolem 2.MW.1. Ponadto w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym na wniosek U., zakończonym decyzją ostateczną z dnia 13.11.2013r. zatwierdzono projekt zagospodarowania całego terenu 2.MW.1, w skład którego wchodzą również działki objęte wnioskiem złożonym przez Ł. H. Z tych też względów działki te, zdaniem organu I instancji, objęte ww. zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, nie stanowią kolejnego etapu budowy centrum komercyjno-mieszkaniowego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo zakwestionował odmowę udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku – dokonaną na podstawie opisanych powyżej ustaleń – wskazując na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego. W tym zakresie prawidłowo zwrócono uwagę na dwie okoliczności. Po pierwsze, jak wynika z przedłożonego przez Ł. H. na etapie postępowania odwoławczego postanowienia Prezydenta Miasta (K-II-5) w dniu 18.02.2014r. wznowiono postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 13.11.2013r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą U. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych ze wspólnym garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami tech.-bud. jako etap IV budowy centrum komercyjno-mieszkaniowego na terenie części działek nr ewid. [...]. W rezultacie powyższego istnieje możliwość uchylenia – na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. –ww. rozstrzygnięcia, które było jednym z powodów w oparciu o jakie organ I instancji wydał negatywne dla inwestora rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Po drugie, organ odwoławczy słusznie zakwestionował zaprezentowaną przez Prezydenta Miasta wykładnię regulacji m.p.z.p. – która to okoliczność (wespół z opisanym już wznowieniem postępowania) uniemożliwia wydanie decyzji merytoryczno-reformatoryjnej bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Podczas gdy organ I instancji twierdzi, że pozostała część terenu Ł. H. nie stanowi jednej działki, to Wojewoda, dokonując dogłębnej analizy obowiązujących w tym zakresie regulacji, podnosi, że atrybutem nieruchomości gruntowej jest odrębna własność. W tym zakresie organ odwoławczy słusznie wskazał, że z wykładni celowościowej definicji inwestycji, zawartej w § 2 pkt 5 m.p.z.p. wynika, że intencją lokalnego prawodawcy było powstanie – na terenie objętym planem – obszaru jednolitego pod względem funkcjonalnym, architektonicznym i urbanistycznym. Jak wynika bowiem z ww. regulacji przez inwestycję należy rozumieć obszar objęty zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu o wspólnych cechach funkcjonalnych (zgodnych z przeznaczeniem podstawowym), architektonicznych (kolorystyka, detal, bryła), stanowiących jeden układ urbanistyczny dla całego zespołu zabudowy, z uwzględnieniem poprawnych rozwiązań komunikacyjnych i infrastrukturalnych. Tym samym "inwestycja" to obszar o określonych cechach i – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – brak jest wymogu jej realizacji przez jednego inwestora, przy czym jednolitość zagospodarowania obszaru ma zapewnić jeden dla jednej inwestycji, zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu. Odnosząc się z kolei do pojęcia "działka budowlana" słusznie wskazano, że w słowniczku m.p.z.p. nie znajduje się jego definicja. Znaczenie tego pojęcia ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, jako że zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. dopuszczalne jest zagospodarowanie terenu odrębną inwestycją – przy zachowaniu m.in. wymogu, aby pozostała część terenu stanowiła jedną działkę budowlaną pod zagospodarowanie jedną inwestycją. Tymczasem organ I instancji nie przeanalizował tego – jakże ważnego z punktu widzenia inwestora – zagadnienia, ograniczając się do stwierdzenia, że działki Ł. H. są objęte projektem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym ww. decyzją z dnia 13.11.2013r. i nie stanowią kolejnego etapu budowy centrum komercyjno-mieszkaniowego, realizowanego przez innego inwestora. Natomiast organ odwoławczy, zajmując się tą kwestią, prawidłowo posłużył się definicją pojęcia "działka budowlana" zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647), która to ustawa stanowi podstawę prawną uchwalenia m.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Odnosząc się z kolei do pojęcia "nieruchomość gruntowa" organ II instancji przytoczył definicję z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zmianami), zgodnie z którym jest to grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności. Z kolei stosownie do art. 4 pkt 3 u.g.n. działką gruntu jest niepodzielona, ciągła część powierzchni ziemskiej stanowiąca część lub całość nieruchomości gruntowej, zaś zgodnie z art. 4 pkt 3a przez działkę budowlaną należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Przechodząc na grunt prawa cywilnego Wojewoda przytoczył definicję oraz rodzaje nieruchomości wymienione w art. 46 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, słusznie wywodząc z treści tych przepisów że atrybutem nieruchomości gruntowej jest odrębna własność. W konsekwencji prawidłowo stwierdzono – mając na względzie powyższe – że regulacja § 20 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. pod pojęciem "działki budowlanej" określa obszar stanowiący odrębną własność, składającą się niekoniecznie z jednej działki gruntu lub jednej działki budowlanej – w rozumieniu art. 4 pkt 3 i 3a przywołanej wyżej ustawy o nieruchomościach. Z tego też względu, wobec zupełnie odmiennej interpretacji ustaleń m.p.z.p. przez organ I instancji, jak również wznowienia postępowania, w którym wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania dla całego terenu 2.MW.1 (o czym organ I instancji nie mógł wiedzieć w dacie wydania decyzji odmownej) prawidłowo wydano zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. ----------------------- 1