II SA/Ke 400/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi I. Ł., S. Ł., T. Ł., P. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.W. z dnia [...] Znak: [...], nakazującą R.W. rozbiórkę całości ogrodzenia trwałego działki nr [...] od strony ulicy [...] w O., będącą drogą gminną, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] oraz podjęte w toku postępowania postanowienie z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że po przekazaniu postanowieniem z dnia [...] przez Wójta Gminy, pisma R.W. dotyczącego przebiegu ogrodzenia działek nr [...] i [...] w miejscowości O. do załatwienia według właściwości, Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.W. dokonał w dniu 3 października 2008 r. oględzin stwierdzając, że ogrodzenie działek nr [...] i [...] usytuowane w O. przy ulicy [...] zostało już wykonane. Ogrodzenie to zostało wykonane na betonowej podmurówce, częściowo z siatki na słupkach stalowych, a częściowo z kątownika zimnogiętego i ma długość 28,20 m. Od strony ulicy [...] wykonana została również brama wjazdowa o szerokości 3,60 m. Uczestniczący w oględzinach R.W. oświadczył, że ogrodzenie zostało wykonane około 20 września 2008 r. w oparciu o posiadane uzgodnienie Gminy, a brama wjazdowa ok. 3 lata wcześniej. S.Ł. i I.Ł., współwłaściciele sąsiedniej działki nr [...] oświadczyli natomiast, że ogrodzenie stanowiące zagrodzenie drogi, wybudowane nielegalnie przez sąsiada w lipcu 2008 r., pozbawiło ich dojazdu do własnej posesji oraz domu istniejącego od lat 40-tych XX wieku. Po ustaleniu, że R.W. nie dokonywał zgłoszenia budowy przedmiotowego ogrodzenia w Starostwie, INB w dniu 21 października 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz w dniu 29 października 2008 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na którą nie stawił się R.W. Mimo tego i mimo braku ustaleń podstawowych kwestii w sprawie tego ogrodzenia, a także mimo nieuzyskania stanowiska Gminy w sprawie usytuowania tego ogrodzenia, INB w K. W. postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 49b ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał R.W. przedłożenie w terminie 30 dni m. in. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, aktualnej i zatwierdzonej mapy przedstawiającej granice i lokalizację działek Nr [...] i [...] graniczących z drogą oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...] lub decyzji rozgraniczeniowej, merytorycznego uzgodnienia i zaopiniowania przez zarządcę drogi, tj. Gminę, usytuowania tego ogrodzenia od strony działki nr [...] stanowiącej drogę – ulicę [...]. Ponieważ zobowiązany nie wykonał tego obowiązku, organ I instancji wydał opisaną wyżej decyzję rozbiórkową z dnia [...]. Na podstawie takich ustaleń organu I instancji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie można stwierdzić jednoznacznie, że wykonane przez inwestora ogrodzenie zostało postawione od strony działki nr [...] będącej drogą gminną. Ze znajdujących się w aktach map geodezyjnych oraz ze wskazania Gminy wynika bowiem, że droga gminna, którą stanowi działka nr [...] jest drogą ślepą (dojazdową) i w ogóle nie dochodzi do działki nr [...], gdyż kończy się mniej więcej w połowie działki nr [...]. Nie można zatem podzielić stanowiska organu I instancji, że działka nr [...] "przegradza ulicę [...] w układzie poprzecznym". Z map geodezyjnych wynika ponadto inny kształt działki nr [...]. Odnośnie uzgodnienia przez Gminę przebiegu przedmiotowego ogrodzenia wzdłuż działki nr [...] pokazanego kolorem czerwonym na planie sytuacyjno-wysokościowym z dnia 7 grudnia 1991 r. organ II instancji stwierdził, że w aktach sprawy brak jest takiego planu, a ustalenie organu I instancji odnośnie faktycznego przebiegu tego ogrodzenia nie korespondują ze stanem faktycznym wynikającym ze znajdujących się w aktach map geodezyjnych. Ze szkicu sporządzonego w czasie oględzin w dniu 3 października 2008 r. nie wynika bowiem, czy wykonane przez inwestora ogrodzenie przebiega wzdłuż granicy północnej działki nr [...] (od strony działki nr [...]), czy też wzdłuż najdłuższej granicy działki nr [...] (od strony istniejącej skarpy). Organ II instancji zauważył też, że w toku postępowania INB nie uzyskał jednoznacznego stanowiska Gminy będącej właścicielem i zarządcą drogi gminnej oznaczonej numerem [...], odnośnie faktycznej trasy ogrodzenia wykonanego przez inwestora, w tym i tego, czy trasa ta nie odbiega od trasy uzgodnionej przez gminę, czy nie narusza pasa drogowego i czy ogrodzenie to może istnieć w obecnym stanie. Organ II instancji nie podzielił stanowiska organu I instancji co do tego, że przedmiotowe ogrodzenie stanowi samodzielny obiekt, gdyż dotyczy samodzielnej niezabudowanej działki nr [...]. Działka ta ma bowiem powierzchnię 25 m² przez co nie może stanowić samodzielnej działki budowlanej. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. WINB zwrócił również uwagę na naruszenia w toku postępowania przepisów postępowania administracyjnego dotyczących w szczególności prawidłowości protokołu z rozprawy administracyjnej. Z jego treści wynika bowiem, że uczestniczyło w niej 8 osób, w tym 4 uznane za strony w sprawie, podczas gdy pod protokołem widnieją jedynie nieczytelne podpisy 3 osób. Brak aktywności kierującego rozprawą i zdanie się jedynie na inicjatywę stron nie doprowadziło do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. Rozprawa sprowadziła się bowiem do zadawania pytań przez osoby w niej uczestniczące, w tym strony postępowania, bez uzyskania jakiejkolwiek odpowiedzi na nie. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja, a także postanowienie z dnia [...] podlegają uchyleniu z powodu ich przedwczesności. Ewentualne rozstrzygnięcie wymaga natomiast przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego w całości z wyeliminowanie wskazanych braków i uchybień, w toku którego musi dojść do jednoznacznego ustalenia usytuowania przedmiotowego ogrodzenia z pokazaniem tego usytuowania na kopii fragmentu mapy geodezyjnej, uzyskania stanowiska zarządcy drogi co do jej usytuowania, a także wyeliminowania istniejących rozbieżności co do przebiegu i długości działki nr 198. Inny bowiem przebieg i długość tej działki wskazała Gmina na mapie ewidencyjnej załączonej do pisma z dnia 15 stycznia 2009 r., a inny obrazuje znajdująca się w aktach sprawy mapa geodezyjna przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 3 marca 2009 r. Organ odwoławczy wyraził też pogląd, że Prawo budowlane z 1994 r. reguluje sprawy związane z budową ogrodzeń m. in. od strony dróg publicznych, a zatem ogrodzeń realizowanych wzdłuż dróg publicznych. Natomiast ogrodzenia wykonane poprzek drogi nie podlegają ustawie Prawo budowlane, przez co organy nadzoru budowlanego nie są powołane do rozstrzygania kwestii dotyczących takich ogrodzeń. W skardze na tę decyzję I.Ł., S.Ł., T.Ł. i P.Ł. wnieśli o jej uchylenie i zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 138§2, 136, 7, 77, 107§ 3 kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 49b ust. 1 prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji przekroczył swoje uprawnienia określone w art. 138 § 2 kpa. Organ ten bowiem nie tyle wskazał na konieczność przeprowadzenia nowych dowodów, ile na potrzebę uzyskania stanowiska zarządcy drogi co do przebiegu i długości działki nr [...]. W ten sposób organ przerzucił na Wójta Gminy ciężar oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, bowiem sam nie mógł zdecydować, która mapa geodezyjna powinna stanowić podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sama potrzeba uzyskania stanowiska Gminy odnośnie wspomnianej kwestii jest zdaniem skarżących niezrozumiała, skoro organ I instancji zwrócił się o nie pismem z dnia 9 grudnia 2008 r., a gmina udzieliła na nie odpowiedzi pismem z dnia 15 stycznia 2009 r. wyjaśniając, "że R.W. właściciel działki nr [...] wykonujący ogrodzenie od strony drogi dojazdowej winien wskazać granice działki jako osoba zainteresowana, a jeżeli istnieje spór graniczny to również wykonać rozgraniczenie gruntów". Skarżący nie zgodzili się również z poglądem WINB, iż sporne ogrodzenie jako wykonane w poprzek drogi publicznej nie podlega regulacji prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z mapy geodezyjnej i podania R.W. z 29 lipca 2008 r., przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane zarówno wzdłuż jak i w poprzek drogi publicznej. W podsumowaniu skarżący stwierdzili, że skoro inwestor wybudował ogrodzenie bez dokonania skutecznego zgłoszenia zamiaru budowy, to orzeczenie nakazu jego rozbiórki było w pełni zgodne z prawem. Organ II instancji mógł natomiast zgodnie z art. 136 kpa przeprowadzić stosowne dowody i orzec reformatoryjnie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153/02 poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 §1 ustawy p.p.s.a.). Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, aby mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, który był podstawą prawną zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji zasadnie wskazał na okoliczności świadczące o naruszeniu przez Inspektora Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia, istotnych przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie powoduje konieczność przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie w znacznej części. Przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego było w niniejszej sprawie ogrodzenie o długości 28,20 m, wysokości nie przekraczającej 2,20 m, wykonane na betonowej podmurówce częściowo z siatki na słupkach stalowych, a częściowo z kątownika zimno giętego oraz brama wjazdowa o szerokości 3,60 m. W związku z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156/06 poz. 1118 ze zm.), odpowiedź na pytanie, czy budowa takiego ogrodzenia wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę tego ogrodzenia nie może być mowy ze względu na treść art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego), a więc czy może być przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego zależało od wyjaśnienia, czy ogrodzenie to zostało wybudowane od strony drogi, ulicy, placu czy innych miejsc publicznych. Ta kwestia determinowała więc przebieg postępowania, a dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na postawione pytanie istotne byłoby wyjaśnienie, czy ogrodzenie to stanowi budowlę, czy też urządzenie budowlane, od czego z kolei zależałby tryb dalszego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Oceniając sprawę z wskazanego punktu widzenia należy stwierdzić, że ustalenia dokonane przez organ I instancji nie pozwalały na wyjaśnienie, czy przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane od strony drogi, ulicy, placu czy innego miejsca publicznego, a ustalenie tej przesądzającej rozstrzygnięcie sprawy okoliczności nie mogło nastąpić w toku postępowania przed organem II instancji, gdyż wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W celu oceny czy przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane od strony drogi, ulicy, placu czy innego miejsca publicznego, konieczne było jednoznaczne ustalenie usytuowania tego ogrodzenia względem sąsiadujących z nim działek oraz wyjaśnienie, czy wśród tych działek znajduje się droga publiczna. Tymczasem ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym map geodezyjnych - nie da się jednoznacznie wyjaśnić tej kwestii. W aktach sprawy znajdują się trzy mapy geodezyjne. Pierwsza, dołączona do pisma Urzędu Gminy z dnia 15 stycznia 2009 r. stanowi kopię mapy ewidencyjnej z 1967 roku wykonaną w skali 1:2000 (k. I-66). Z mapy tej wynika, że działka nr [...], której ogrodzenie zostało objęte nakazem rozbiórki orzeczonym przez organ I instancji, w ogóle nie sąsiaduje z działką oznaczoną na tej mapie numerem [...], gdyż oddziela te działki od siebie skarpa stanowiąca część działki nr [...\, stanowiącej prawdopodobnie teren parafii rzymskokatolickiej oraz działka nr [...] (należąca do R.W.) lub [...] (stanowiąca współwłasność S.Ł. i spadkobierców L.Ł., tj. T.Ł., P.Ł. i I.Ł.). Na mapie tej bowiem nie została wrysowana granica pomiędzy działkami nr [...] i [...], przez co nie wiadomo która z nich sąsiaduje z drogą oznaczoną numerem [...]. Druga mapa stanowiąca mapę sytuacyjno-wysokościową przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 7 grudnia 1991 r. została złożona przez I.Ł. w czasie rozprawy administracyjnej w dniu 21 listopada 2008 r. (k. I-56). Na tej mapie działka nr [...] nie jest w ogóle oznaczona, podobnie jak droga numer [...]. Nie da się więc z niej oczywiście wyczytać, czy ogrodzenie działki nr [...] sąsiaduje z drogą nr [...]. Trzecia mapa sytuacyjna nieruchomości stanowiąca jedynie wyrys dotyczący działki nr 126, została sporządzona na podstawie operatu ewidencji gruntów w 2009 r. (k. I-74). Nie wiadomo przy tym według jakiego stanu ewidencji gruntów wyrys ten został sporządzony. Z mapy tej wynika z kolei, że działka nr [...] graniczy z drogą nr [...], która dochodzi aż do działki nr [...] należącej do uczestników postępowania. Wydając uchyloną decyzję organ I instancji - bez wyjaśnienia rozbieżności w usytuowaniu działki nr [...] względem drogi nr [...] wynikających z przedłożonych map – dowolnie przyjął, że ogrodzenie działki nr [...] zostało wykonane od strony drogi publicznej – ulicy [...]. Wniosek taki był jednak całkowicie nieuprawniony, na co zasadnie wskazał organ II instancji. [...] względem sąsiadujących nieruchomości, w tym zwłaszcza względem działki oznaczonej numerem [...] i oznaczonej jako droga, nie ma możliwości rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie można przy tym zgodzić się z zarzutem skargi, że organ II instancji powinien sam zdecydować, która mapa geodezyjna powinna stanowić podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nie przerzucać na Wójta Gminy ciężar oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Problem nie dotyczy bowiem oceny zgromadzonych dowodów, lecz konieczności zebrania dowodów wyjaśniających jednoznaczne i rzeczywiste usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia. Z żadnej ze wskazanych map, ani też tym bardziej z odręcznego szkicu poglądowego sporządzonego w czasie oględzin nie wynika bowiem wskazana wyżej, rozstrzygająca okoliczność. Skoro bowiem nie wiadomo, jaki ma kształt działka nr [...] i z jakimi działkami graniczy, to nie da się odpowiedzieć na pytanie, czy przedmiotowe ogrodzenie zostało zbudowane od strony drogi oznaczonej na niektórych mapach numerem [...]. Ma rację więc organ II instancji nakazując wyjaśnienie tej okoliczności z pokazaniem usytuowania trasy przebiegu tego ogrodzenia na kopii fragmentu mapy geodezyjnej. Po ewentualnym pozytywnym ustaleniu we wskazany wyżej sposób, że przedmiotowe ogrodzenie działki nr [...] graniczy z drogą oznaczoną numerem [...], rzeczą organu I instancji będzie wyjaśnienie również, jakie jest stanowisko zarządcy drogi co do usytuowania przedmiotowego ogrodzenia. Wbrew zarzutom skarżących bowiem, takiego uzgodnienia w aktach sprawy nie ma. Pismo z dnia 15 stycznia 2009 r. na które powołują się skarżący (k. I-65), nie zawiera bowiem takiego uzgodnienia, a jedynie stwierdzenie, że "R.W. wykonujący ogrodzenie od strony drogi dojazdowej winien wskazać granicę działek jako osoba zainteresowana, a jeżeli istnieje spór graniczny to również wykonać rozgraniczenie gruntów." Również pismo Urzędu Gminy z dnia 15 września 2008 r. nie może stanowić uzgodnienia usytuowania ogrodzenia wzdłuż działki nr [...], ponieważ - jak to trafnie zauważył organ II instancji - w aktach sprawy brak jest planu na który powołuje się Wójt Gminy w tym piśmie. Dołączona do pisma mapa sytuacyjno-wysokościowa (k. I-24) nie zawiera bowiem uzgodnionego przebiegu ogrodzenia oznaczonego na tej mapie kolorem czerwonym. Poza tym na mapie tej, różniącej się istotnie od pozostałych dołączonych do akt sprawy map geodezyjnych, nie zostały w ogóle oznaczone działki nr [...] i [...], nie licząc odręcznego, nieautoryzowanego wpisu i wkreślenia, który nie może być podstawą do jakichkolwiek ustaleń. Ponadto należy zauważyć, że omawiana mapa jest tylko nie poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopią. Poświadczona natomiast za zgodność z oryginałem mapa sytuacyjno-wysokościowa złożona przez I. Ł. w czasie rozprawy administracyjnej w dniu 21 listopada 2008 r. (k. I-56), różni się od mapy dołączonej do pisma Urzędu Gminy z dnia 15 września 2008 r. brakiem oznaczenia i granic właśnie działki nr [...]. Należ również zauważyć, że sformułowanie nakazu rozbiórki zawarte w sentencji decyzji INB z dnia [...] rodzi wątpliwości co do zakresu orzeczonej rozbiórki, co również dodatkowo uzasadniało uchylenie tej decyzji. Ze sformułowania "nakazuje rozbiórkę całości ogrodzenia trwałego działki Nr ewid. [...] i do niej przylegającego od strony drogi gminnej" nie wynika bowiem, czy przedmiotem rozbiórki miało być całe ogrodzenie działki nr [...], czy tylko jego część położona od strony drogi gminnej. Wątpliwość ta mogła mieć znaczenie dla sprawy, skoro z protokołu oględzin przedmiotowego ogrodzenia i dołączonych do niego zdjęć można wyciągnąć wniosek, że działka nr [...] jest ogrodzona podmurówką ze słupkami z wszystkich stron, a nie tylko od strony domniemanej drogi nr [...]. Należy zgodzić się również z negatywną oceną protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 21 listopada 2008 r., a także samej tej czynności. Wskazane wadliwości natury formalnej (brak podpisów wszystkich osób uczestniczących w rozprawie, wadliwe określenie stron postępowania jako świadków, brak wskazania kto postawił widniejące pod protokołem podpisy) i merytorycznej (brak wyjaśnień stron) spowodowały, że rozprawa ta nie doprowadziła do przyspieszenia bądź uproszczenia postępowania, ani też do osiągnięcia jakiegokolwiek celu wychowawczego, czemu zgodnie z art. 89 § 1 kpa rozprawa winna służyć. Nie można natomiast zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Prawo budowlane z 1994 r. reguluje jedynie sprawy związane z budową ogrodzeń m.in. od strony dróg publicznych, tj. realizowanych wzdłuż dróg publicznych, a nie podlegają tej ustawie ogrodzenia wykonane w poprzek drogi publicznej. Ustawodawca nie posługuje się w Prawie budowlanym określeniem wzdłuż czy w poprzek drogi, ale "od strony drogi". Wykładnia językowa tego nie zdefiniowanego w ustawie określenia nie pozostawia wątpliwości, że w pojęciu "od strony drogi" mieści się zarówno ogrodzenie zbudowane wzdłuż tej drogi, jak i ogrodzenie ograniczające drogę bez przejazdu, a więc postawione w poprzek tej drogi. Wskazany wadliwy pogląd organu II instancji nie miał jednak wpływu na oceną prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji wynikła z innych, wskazanych wyżej powodów. Ocena czy przedmiotowe ogrodzenie zostało zbudowane wzdłuż, czy w poprzek drogi nr [...] będzie miało znaczenie dopiero po przesądzeniu, że działka na której zostało postawione rzeczywiście sąsiaduje z drogą. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaakceptowane przez Sąd braki w ustaleniach poczynionych przez organ I instancji, wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Dlatego uzasadnione było uchylenie przedwczesnej decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 138 § 2 kpa. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.