II SA/Ke 403/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części obejmującej rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2012; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w punkcie I nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. w pozostałej części oddala skargę. Decyzją z [...] , nr [...],[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu wniosku M. M. z 14 czerwca 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. z 28 stycznia 2013 r. oraz odwołania od ww. decyzji wraz w wnioskiem uzupełniającym z 23 lutego 2014 r. na podstawie art. 59 § 1 oraz art. 138 § 1 kpa oraz § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, przywrócił termin do złożenia odwołania oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że M. M. jest emerytem Policji od 20 lutego 2009 r. W dniu 4 stycznia 2013 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w S. z wnioskiem o wypłatę równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2013 oraz złożył oświadczenia mieszkaniowe przewidziane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ I instancji pismem z 28 stycznia 2013 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w sposób wyczerpujący uzasadniając brak uprawnienia do wypłaty świadczenia. W skardze z 7 lutego 2013 r. M. M. podniósł, że posiada uprawnienie do równoważnika za remont lokalu na podstawie decyzji wydanej w służbie na przyszłość, a więc domagał się jedynie realizacji płynącego z niej uprawnienia w postaci wypłaty świadczenia. Świętokrzyski Komendant w piśmie z 4 marca 2013 r. nie podzielił stanowiska skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 13 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 23/13 oddalił skargę uznając, że wniosek z 4 stycznia 2013 r. został prawidłowo rozstrzygnięty, a pismo KPP w S. z 28 stycznia 2013 r. posiada cechy decyzji administracyjnej i tak należy je traktować. W dniu 25 czerwca 2013 r. do KWP w K. wpłynęło odwołanie M.a M.ego od decyzji KPP w S. z 14 czerwca 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. WSA w K. wyrokiem z 13 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 1129/13 uchylił postanowienia organów I i II instancji orzekając, że organ I instancji rozpozna wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania mając na uwadze jego zasadność. Rozpatrując sprawę [...] Komendant wskazał, że decyzja z 21 maja 1998 r., na którą skarżący się powołuje, została wydana przez Komendanta Rejonowego Policji w S. w oparciu o obowiązujące wówczas Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania. Skarżący uzyskał uprawnienie do równoważnika za remont lokalu z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Decyzja ta została zmieniona i zastąpiona decyzją nr [...] z 24 maja 2001 r. na podstawie złożonego oświadczenia mieszkaniowego w związku ze zmianą liczby członków rodziny, a co za tym idzie ilości norm zaludnienia. Zdaniem organu nie można zatem założyć, że funkcjonowały jednocześnie w obiegu prawnym dwie decyzje, jedna z 1998 r. przyznająca prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia i druga - późniejsza - przyznająca policjantowi prawo do równoważnika z uwzględnieniem 5 norm zaludnienia. Kolejna decyzja nr [...] z 22 kwietnia 2007 r. została wydana w oparciu o § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w myśl którego ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego (...) oraz liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny dokonuje się wg stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego. Taka konstrukcja przepisu, w ocenie organu, wymusza na nim rokroczne badanie nie tylko liczby norm przysługujących członkom rodziny policjanta ale także samego uprawnienia do świadczenia. Ostatnią decyzją przyznającą skarżącemu uprawnienie do równoważnika za remont lokalu była decyzja nr [...] KPP w S. z 2 lutego 2009 r., która wygasła wraz z uprawnieniem zainteresowanego do świadczenia w dniu 31 grudnia 2009 r. Twierdzenia skarżącego, że posiada uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu na podstawie obowiązującej decyzji administracyjnej są, zdaniem organu, bezzasadne. Nie zasługują też na uwzględnienie wywody jakoby w dalszym ciągu, pomimo przejścia na emeryturę, posiadał status funkcjonariusza policji i stąd czerpie swoje uprawnienia do równoważnika za remont. [...] Komendant stwierdził, że w obiegu prawnym nie znajduje się obecnie żadna decyzja, która obligowałaby go do dokonania czynności materialno- technicznej polegającej na wypłacie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2013. Z dniem 20 lutego 2009 r. skarżący został zwolniony ze służby i tym samym utracił uprawnienie do równoważnika. Dalszą wypłatę świadczenia uniemożliwia zmiana rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r., która wykluczyła emerytów policyjnych z katalogu podmiotów uprawnionych do ww. świadczenia. Ponieważ przed datą wejścia w życie ww. rozporządzenia M. M. był funkcjonariuszem Policji, a nie emerytem policyjnym, nie może wywodzić swojego prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w wyroku NSA sygn. akt I OSK 953/07, na który powołał się w odwołaniu. Zdaniem organu nie można za taką podstawę uznać również art. 29 i 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, które regulują uprawnienia emerytów i rencistów policyjnych dotyczące lokali mieszkalnych. Organ wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt 4/08, z którego wynika, że jedynymi uprawnieniami jakie przysługują emerytom policyjnym w kwestiach mieszkaniowych są: przydział lokalu będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. M. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji zarzucając: - naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie własnego postępowania, - naruszenie zasady prawdy obiektywnej i właściwej oceny dokumentacji z akt administracyjnych będących w dyspozycji skarżonego organu, - naruszenie art. 32 Konstytucji poprzez potraktowanie jego sprawy odmiennie niż sprawy podmiotów znajdujących się w identycznych jak on okolicznościach faktycznych i prawnych, wobec przedłożenia organowi dokumentów dowodowych świadczących o wypłacaniu emerytom policyjnym świadczeń równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, - rażące naruszenie art. 16 kpa wobec faktycznie dokonanej przez organy odmowy wykonania i stosowania się do prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Policji w S. nr [...] z 21 maja 1998 r. zmienionej decyzją tego organu nr 6/2001 z 24 maja 2001 r. wobec wadliwego twierdzenia, że decyzja źródłowa została wyeliminowana z obiegu prawnego, gdzie w żadnym zakresie jak i żadnym aktem administracyjnym nie dokonano jej wzruszenia i oparcie się o treść decyzji nr 6/2001, która nie odnosi się w żadnym zakresie do decyzji nr 70/98 w przedmiocie jej eliminacji z obiegu prawnego, oraz całkowite pominięcie prawomocnego i ostatecznego postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 12 listopada 2013 r. określającego, że skutki wywołane decyzją KPP w S. nr [...] wygasły w całości z dniem 31 grudnia 2007 r., co odnosi się również do przypisanej jej czynności wzruszenia decyzji KPP z 2007 r., w zakresie dokonanej już ostatecznie zmiany treści decyzji źródłowej, - naruszenie art. 9 kpa poprzez podjęcie działań orzeczniczych bez właściwego rozpoznania sprawy co do istoty wniesionych w zakresie równoważnika podań oraz brak wyjaśnienia właściwego trybu postępowania w tego typu sprawach. Zdaniem skarżącego stanowisko, że decyzja KPP zmieniła i równocześnie zastąpiła decyzję pierwotną jest rażąco sprzeczne z literą prawa, bowiem w żadnym zakresie nie wzruszono decyzji wydanej w 1998 r., a przepisy prawa nie przewidują stanu zastąpienia jednego rozstrzygnięcia innym, wydanym w tym samym zakresie przedmiotowym i podmiotowym. Wskazał, że, biorąc pod uwagę treść decyzji nr [...], decyzja z 2001 r. w zakresie przyznania mu prawa do równoważnika wydana została w sprawie już rozstrzygniętej inną prawomocną i ostateczną decyzją administracyjną, zatem jej wykonalność odnieść należy wyłącznie dla skutku wywołanej nią zmiany decyzji pierwotnej co do uznanych norm zaludnienia przysługujących w związku z prawem do równoważnika i powiązanych z nim należności finansowych. W ocenie skarżącego decyzja nr 70/98 w brzmieniu nadanym jej decyzją nr [...] jest rozstrzygnięciem źródłowym, wykonalnym i wiążącym, prawomocnym i ostatecznym. M. M. podniósł, że opierając się na wykładni art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji zasadnym jest wniosek, że w jego przypadku, w związku z przejściem w stan spoczynku i objęciem decyzją źródłową również stanu po zwolnieniu ze służby czynnej, posiada utrwalone dobrze i słusznie prawo do norm zaludnienia z daty zwolnienia ze służby, tj. do pięciu norm, zatem w sprawie wnioskowania o wypłatę należności i wykonanie decyzji ostatecznej organ nie posiadał żadnych uprawnień i podstaw do prowadzenia jakichkolwiek czynności procesowych, jak i do wydawania decyzji administracyjnej, a jedynie miał obowiązek naliczenia należności w oparciu o obowiązujące w dacie wnioskowanego roku stawki przypisane do norm zaludnienia. Odnosząc się do twierdzenia organu, że po decyzji nr [...] wydawano decyzje w sprawie równoważnika corocznie skarżący wskazał, że jest ono bezzasadne albowiem decyzje te były nieważne z mocy prawa i niewykonalne, bowiem w obiegu prawnym nieprzerwanie funkcjonowała ostateczna decyzja nr [...]. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia te mogą być uznane "wyłącznie za projekty orzeczeń, a nie decyzje ostateczne i wykonalne". M. M. podniósł, że nadal posiada status prawny funkcjonariusza Policji, a jedynie został zwolniony z obowiązku wykonywania czynności służbowych i pobiera świadczenia za stan spoczynku zwany emeryturą policyjną. Odnosząc się do wskazanego przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego skarżący stwierdził, że TK nie posiada uprawnień do wykładni wiążącej przepisów prawa, a wyrok TK nie może stanowić podstawy do działań orzeczniczych organu administracyjnego, bowiem ustawodawca wyłączył te organy z kręgu podmiotów uprawnionych do inicjowania postępowań administracyjnych w związku z takim wyrokiem, jako wyłączną podstawę orzeczniczą wskazując wniosek strony i tylko w przypadku stwierdzenia takim wyrokiem niezgodności regulacji prawnych z ustawą zasadniczą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 26 sierpnia 2014 r. skarżący podniósł, że WSA w K., w wyroku sygn. akt II SA/Ke 801/12, na którym opiera się organ, pominął obowiązywanie w obiegu prawnym decyzji KRP w S. nr [...] i nie uwzględnił jego statusu prawnego, a w świetle orzecznictwa NSA funkcjonariusz Policji jest nim nadal po zwolnieniu ze służby czynnej. M. M. zauważył, że prawo podmiotowe emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego można wywieść wprost z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, w związku z odpowiednim stosowaniem w sprawach lokalowych wszystkich przepisów dotyczących funkcjonariuszy w służbie czynnej. Skarżący podniósł również, że zmiana przepisów wykonawczych rozporządzenia pozostawała bez wpływu na wcześniej wydane decyzje ostateczne. Wskazał, że czynności faktyczne, w szczególności wykonywanie na rzecz jego osoby prawa do równoważnika i płatności w tym zakresie realizowane były poprzez czynność materialno-techniczną, którą zrealizowano również w 2007 r. tj. już po zmianie w przepisach rozporządzenia. Nie zgodził się również z tym, że składał oświadczenia mieszkaniowe w stanie spoczynku. Wyjaśnił, że w treści składanych wniosków o wypłatę należności równoważnika wprost opierał się o treści art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji wskazując, że posiada już w zakresie prawa do równoważnika niezmienne i ustalone na rok zwolnienia ze służby czynnej 5 norm zaludnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 - 3 ustawy p.p.s.a. Nadto, zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięta jest w części wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., skutkującą stwierdzeniem ich nieważności tj. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną {res iudicata). Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. została spełniona, gdyż organ dwa razy rozpatrzył tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie wydał ostateczne decyzje rozstrzygające o istocie tej samej sprawy w przedmiocie odmowy wypłaty M.owi Machnickiemu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2012. Z akt sprawy wynika, że M. M. wystąpił w dniu 4.01.2013 r. do Komendanta Powiatowego Policji w S. z wnioskiem o wypłatę równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2013 oraz złożył oświadczenia mieszkaniowe przewidziane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 192). Organ I instancji decyzją z dnia 28.01.2013 r., utrzymaną w mocy następnie zaskarżoną decyzją, odmówił skarżącemu wypłaty równoważnika za remont mieszkania za lata 2010 - 2013 r. Jednocześnie Sąd przeprowadził z urzędu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowód w postaci akt sprawy WSA w K. sygn. akt II SA/Ke 801/12. W tej sprawie WSA prawomocnym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. oddalił skargę na decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 15 października 2012 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. o odmowie wypłaty skarżącemu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2012. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sygn. akt II SA/Ke 801/12 wskazuje jednoznacznie, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia 15 października 2012 r. znak: [...] rozstrzygająca o odmowie wypłaty skarżącemu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2012. W zaistniałym przypadku należało stwierdzić, że zachodzi tożsamość rozstrzygniętej sprawy w zakresie wniosku strony obejmującego żądanie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2012. Sprawa zakończona ostateczną decyzją z dnia 15 października 2012 r. oraz sprawa niniejsza dotyczy tych samych podmiotów: M.a M.ego / Komendanta Powiatowego Policji w S.; tego samego stanu prawnego: niezmiennego od 1 stycznia 2006 r.; tego samego co uprzednio stanu faktycznego: skarżący będąc emerytem policyjnym wystąpił o wypłatę równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Ostateczne załatwienie sprawy z wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika za lata 2010 - 2012 decyzją z dnia 15 października 2012 r., wywiera ten skutek, że sprawa ta staje się sprawą załatwioną ostatecznie i nie może być przedmiotem ponownego postępowania podatkowego toczącego się w tej samej sprawie. Powyższe ustalenie skutkowało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, w części obejmującej rozstrzygnięcie o odmowie wypłaty skarżącemu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2012. Kontrolując zaskarżoną decyzję w części rozstrzygającej wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za rok 2013, Sąd nie stwierdziwszy naruszenia prawa, uznaje w tej części skargę za nieuzasadnioną. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy pozostawał niesporny. Wynika z niego, że z dniem 20 lutego 2009 r, rozkazem Personalnym nr 23 Komendanta Policji w S. M. M. został zwolniony ze służby. Skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji w służbie czynnej przyznawano prawo i ustalano wysokość równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, po raz pierwszy na mocy decyzji nr [...] z dnia 21 maja 1998 r., następnie kolejno wydawanymi decyzjami, ostatnią decyzją nr [...], która wygasła z dniem 31 grudnia 2009 r. Oznacza to, że w chwili obecnej w stosunku do skarżącego nie funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja przyznająca mu jako emerytowanemu policjantowi prawo do równoważnika za remont mieszkania. Prawidłowo organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że dalszą wypłatę przedmiotowego świadczenia uniemożliwia zmiana rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 919). W okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie bezzasadne pozostawały zatem wywody skargi o dalszym pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika i istnieniu po jego stronie żądanego uprawnienia, wywodzonego z tejże decyzji. Niezasadne pozostawało też powoływanie się przez skarżącego na wyrok WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1248/11, bowiem poglądy wyrażone w jego uzasadnieniu odnosiły się do innego stanu faktycznego sprawy, tj. takiego w którym funkcjonariusze posiadali decyzje przyznające im równoważnik za remont mieszkania wydane w czasie kiedy znajdowali się już na emeryturze. W ocenie Sądu, wymaga następnie rozważania zgodność wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2013 z obowiązującymi przepisami prawnymi dotyczącymi uprawnień emerytów i rencistów policyjnych według stanu prawnego niezmiennego po 1 stycznia 2006 r., obowiązującego w dacie złożenia wniosku i wydania decyzji przez organy obu instancji. Do dnia 1 stycznia 2006 r. prawo emeryta i rencisty policyjnego do równoważnika pieniężnego wywodzone było z przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przepis § 8 tego rozporządzenia został uchylony z dniem 1 stycznia 2006 r. przez § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2008 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ( Dz. U. z 2005 r., Nr 266, poz. 2246). W związku z dokonaną nowelizacją podkreślić należy, że rozporządzenie zmieniające, na mocy którego uchylono § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. nie zawierało norm prawnych, które określałyby następstwa wprowadzonej nowelizacji w zakresie stanów uregulowanych wcześniej w drodze wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Ponadto analiza przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), ustawy z dnia z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) pozwala wyprowadzić wniosek, zbieżny z zaprezentowanym przez organy, że emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, reguluje sytuację prawną funkcjonariuszy Policji w służbie czynnej, natomiast w żadnym przepisie i w żaden sposób nie odnosi się i nie reguluje sytuacji prawnej emerytów policyjnych. Również w treści delegacji ustawowej zawartej w art. 91 ust. 2 ustawy będącej podstawą prawną wydania rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. brak jest przyzwolenia ustawodawcy na rozszerzenie zakresu podmiotowego rozporządzenia w stosunku do zakresu podmiotowego ustawy. Stąd też stwierdzić należy, że § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowiący, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego, został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Z uwagi jednak, że przedmiotowy § 8 rozporządzenia jak wyżej wskazano został uchylony z dniem 1 stycznia 2006 r., kwestia oceny jego zgodności z wymienionymi ustawami stała się bezprzedmiotowa, albowiem skarżący wnosił o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2013 r. Nadto rozważając sytuację prawną emeryta, rencisty policyjnego należy obowiązujące przepisy porównać z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Jest to bowiem podstawowy akt prawny, który określa nie tylko zasady nabycia prawa do emerytury, renty, ale również określa jakie świadczenia przysługują w ramach zaopatrzenia emerytalnego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. c powołanej ustawy, w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują im na zasadach określonych w ustawie takie uprawnienia jak prawo do lokalu mieszkalnego albo prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Uprawnienia te zostały sprecyzowane w przepisach art. 29 i art. 30 ustawy. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Z kolei przepis art. 30 ustawy stanowi, że emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Tym samym ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji uregulowała samodzielnie zakres uprawnień emerytów i rencistów policyjnych, którzy mogą korzystać z prawa do lokalu mieszkalnego i z prawa do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Natomiast wskazana wyżej ustawa nie wyposażyła emerytów i rencistów policyjnych w takie uprawnienia jak prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, czy prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu mieszkalnego (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 roku w sprawie III SA/Kr 424/10, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 488/13). Na brak uprawnienia emerytowi policyjnemu do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2006 r. zwraca uwagę NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r., I OSK 1895/11, uchwale NSA z dnia 25 listopada 2013 r., l POPS 9/13. Przeto z dniem 1 stycznia 2006 r. definitywnie odpadła podstawa prawna wypłat emerytom policyjnym przedmiotowego świadczenia. W świetle przedstawionego stanu prawnego stwierdzić bowiem należy, że zarówno w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), jak i w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji brak jest podstawy prawnej, która pozwalałby przyznać emerytowi policyjnemu prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu. Obowiązujący natomiast do dnia 1 stycznia 2006 roku § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., stanowiący, że rozporządzenie stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego naruszał zarówno ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji jak i ustawę z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Organy administracyjne orzekają na podstawie przepisów prawa obowiązującego w dacie orzekania, zatem nie mogą stosować dawnych przepisów. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny oraz stan prawny sprawy, Sąd uznaje za nieuzasadnione zarzuty skargi wskazujące na naruszenie (art. 32) Konstytucji, art. 9 i art. 16 k.p.a. Organy bowiem podjęły decyzję o odmowie przyznania przedmiotowego świadczenia za 2013 r. działając na podstawie i w granicach prawa w zgodzie z zasadami określonymi w art. 6 k.p.a. oraz Konstytucji R.P., prawidłowo przyjmując, że w obrocie prawnym nie istnieje żadna decyzja przyznająca skarżącemu przedmiotowe uprawnienie, w oparciu o którą mogłaby nastąpić czynność materialno-techniczna - wypłata świadczenia. Brak jest w niniejszej sprawie dowodów wskazujących na naruszenie przez organ administracji art. 32 konstytucji R.P. Najbardziej generalne sformułowanie zasady określonej w tym przepisie znalazło wyraz w stwierdzeniu, że "wszyscy są wobec prawa równi". Organy obu instancji prezentując w decyzjach wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz powołując na poparcia swojego stanowiska wyroki sądów administracyjnych prezentujących poza nielicznymi wyjątkami w tym przedmiocie jednolite poglądy, dowiodły także wobec skarżącego przestrzegania zasady wyrażonej w art. 32 Konstytucji R.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 152 oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- II SA/Ke 403/14 11