II SA/Ke 406/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu K. S. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości I., na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że w dniu 14 grudnia 2009 r. B. S. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie K. i K. S. wraz z dziećmi z lokalu położonego w miejscowości I.. W dniu 18 grudnia 2009 r. K. S. wraz z małoletnimi dziećmi dokonał wymeldowania z ww. lokalu i zameldował się na pobyt stały pod adresem Z., natomiast K. S. dokonała pod tym adresem zameldowania na pobyt czasowy od 18.12.2009 do 18.12.2012 r. W związku z powyższym postępowanie w stosunku do K. S. i małoletnich dzieci zostało umorzone. Wojewoda wskazał, że bezspornym jest, iż K. S. nie przebywa w miejscowości I., gdyż obecnie zamieszkuje wraz z rodziną pod adresem Z. Fakt ten został potwierdzony przez nią w zeznaniu do protokołu z dnia 14 stycznia 2010 r., w którym stwierdziła, że z całą rodziną mieszka w lokalu nr 2 w miejscowości Z. Powyższe potwierdzone zostało również w piśmie z Komendy Powiatowej Policji w J. z dnia 29 grudnia 2009 r. oraz z dnia 22 stycznia 2010 r. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu kwestii dotyczących dobrowolności opuszczenia i utrudnionego dostępu do lokalu po dniu 29 grudnia 2009 r., Wojewoda podniósł, iż wyprowadzając się w listopadzie 2009 r. K. S. wykonała prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w Jędrzejowie, który wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r. nakazał jej wydanie i opróżnienie pomieszczeń zajmowanych w domu położonym w I. Dlatego też, nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest w takim przypadku badanie woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i wyprowadza się z miejsca pobytu stałego wykonując prawomocny wyrok sądowy. W skardze na powyższą decyzję K. S. zarzuciła, że nie jest prawdą, iż swoje czynności życiowe skupiła w lokalu położonym w miejscowości Z. i, że wyprowadziła się z niego dobrowolnie. Podkreśliła, że nie ma dostępu do spornego lokalu, a organy pominęły, że do chwili otrzymania lokalu socjalnego ma prawo mieszkać w lokalu w I i chce tam mieszkać. Nadto zarzuciła, że decyzja organu II instancji została wydana 5 dni przed upływem wyznaczonego jej terminu do zapoznania się z aktami i złożenia oświadczeń oraz wniosków co do zebranych materiałów i dowodów. Ponadto wniosła o przeprowadzenie oględzin pomieszczeń, w których znajdują się rzeczy jej i jej rodziny oraz o wystąpienie do Komendy Powiatowej Policji w J. o potwierdzenie, że pomimo chęci zamieszkania w spornym lokalu, jest to jej uniemożliwiane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Przyznał, że faktycznie doszło do naruszenia przez niego art. 10 kpa, ale skoro nie uzupełniał on materiału dowodowego, a strony zapoznały się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji to złożenie ewentualnych wniosków nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), przytaczanej dalej jako ustawa o ewidencji ludności, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Według art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Analiza cytowanych przepisów wskazuje, że tak jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności, jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, natomiast inne okoliczności, takie jak spór o własność czy działania mające na celu przywrócenie utraconej własności, nie mają żadnego znaczenia. Przez opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności należy rozumieć trwałe i dobrowolne nie przebywanie w dotychczasowym miejsca pobytu stałego lub czasowego. W toku przeprowadzonego w sprawie dokładnego postępowania wyjaśniającego bezspornie ustalono, że skarżąca wyprowadziła się ze spornego lokalu w listopadzie 2009 r. i obecnie zamieszkuje oraz jest na pobyt czasowy zameldowana w lokalu położonym w miejscowości Z./2.Skarżąca K. S. ustalenia tego nie kwestionowała, a tylko zarzucała, że z przedmiotowego lokalu nie wyprowadziła się dobrowolnie i że ma prawo w nim mieszkać, do chwili otrzymania lokalu socjalnego. Wskazać jednak należy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te nie mają znaczenia, bowiem opuszczenie tego lokalu przez K. S. nastąpiło na skutek wykonania prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 5 sierpnia 2008 r., którym została ona zobowiązana do wydania i opróżnienia pomieszczeń zajmowanych w lokalu położonym w miejscowości I.. W orzecznictwie podkreśla się, że wyrok eksmisyjny zwykle związany jest z brakiem dobrowolności opuszczenia spornego lokalu. Dlatego też, nieistotne jest w takim przypadku badanie woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i nie przebywa w miejscu pobytu stałego wykonując niejako prawomocny wyrok sądowy. Nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania w lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (zob. wyrok WSA w Łodzi z 11 września 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 827/07). Nie może zmienić oceny sprawy fakt uzyskania przez K. S. we wspomnianym wyroku eksmisyjnym uprawnienia do lokalu socjalnego oraz wstrzymanie w tym wyroku nakazania opróżnienia spornego lokalu, do czasu złożenia przez Gminę J. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Jak bowiem już wyżej wyjaśniono, w sprawach dotyczących wymeldowania z pobytu stałego nie ma znaczenia i nie podlega badaniu przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w danym lokalu, a tylko sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu (por. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2006 r., II OSK 482/05, LEX nr 196690). Poza tym należy zauważyć, że skarżąca, wyprowadzając się dobrowolnie ze spornego lokalu w listopadzie 2009 r. (co wynika z jej zeznań złożonych na rozprawie administracyjnej w dniu 14 stycznia 2010 r.) i zamieszkując wraz mężem i małoletnimi dziećmi w kupionym we wrześniu 2009 r. domu położonym w miejscowości Zagaje, w istocie przeniosła tam centrum swoich spraw życiowych i zrezygnowała z przysługującego jej uprawnienia do lokalu socjalnego, które w tej sytuacji stało się wątpliwe. Jej starania o utrzymanie zameldowania w spornym lokalu w I. należy natomiast ocenić jako dokonywane na potrzeby toczących się rodzinnych sporów własnościowych, a przez to nie mające wpływu na sprawę wymeldowania. Również uzyskanie przez skarżącą wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 24 listopada 2009 r., I C 81/09 przywracającego jej posiadanie parteru budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości położonej w I., gmina J., nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wyrok ten wydany po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 17 listopada 2009 r. nie dotyczył bowiem opuszczenia tego lokalu przez skarżącą w końcu listopada 2009 r., (które to opuszczenie stało się podstawą wniosku o wymeldowanie uwzględnionego w niniejszej sprawie) ale zdarzenia wcześniejszego. Poza tym powołany wyrok posesoryjny nie został wykonany, a prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt I C 25/10, tytuł wykonawczy wynikły z tego wyroku posesoryjnego, został pozbawiony wykonalności, co definitywnie uniemożliwia skarżącej jego wykonanie. Ponieważ Wojewoda w zaskarżonej decyzji zastosował przedstawiona wyżej wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności, nie może być w sprawie mowy o jakimkolwiek naruszeniu prawa materialnego. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 kpa, podkreślić należy, że tylko takie naruszenie tego przepisu skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust.1 pkt 1lit. c) p.p.s.a.). Skarżąca wpływu takiego nie wykazała. Nie wskazuje na niego również przebieg przeprowadzonego postępowania administracyjnego, skoro istotnie organ II instancji nie przeprowadzał żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a skarżąca zapoznała się z aktami sprawy na 6 dni przed wydaniem decyzji przez organ I instancji (k. 113 akt administracyjnych). Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin oraz o zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w J. o informację na temat chęci zamieszkania przez K. S. w spornym lokalu, to podnieść należy, że przed sądem administracyjnym możliwe jest przeprowadzenie jedynie uzupełniającego dowodu z dokumentów, gdyż sąd ten kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Poza tym sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń i ocenie legalność zaskarżonej decyzji według stanu prawnego i faktycznego z daty tej decyzji. Dlatego czynienie przez Sąd jakichkolwiek nowych ustaleń dotyczących zdarzeń które nastąpiły po wydaniu decyzji, jest niedopuszczalne. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.