II SA/Ke 410/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o wymierzeniu [...] (zwanej dalej Spółką) kary pieniężnej w łącznej wysokości 36.000 zł za urządzanie gry na automatach poza kasynem. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek strona wskazała na wysokie ryzyko utraty płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków. W ocenie Spółki brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania na skutek nałożonej kary spowoduje pozbawienie jej środków finansowych, zwłaszcza że przeciwko Spółce prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne dotyczące wymierzonych kar pieniężnych. Do wniosku załączono m. in. bilans sporządzony na dzień 31 maja 2015r., w którym jako pasywa wskazano 378.169,73 zł oraz rachunek zysków i strat za okres od 3 lipca 2014 do 31 maja 2015r., gdzie wykazano stratę Spółki w wysokości 316.892,78 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje wykonanie decyzji (bądź postanowienia) powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy bowiem orzeczenie Sądu. Kierując się treścią cyt. regulacji Sąd stwierdza, że Spółka, mimo obowiązku wynikającego z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wykazała spełnienia ww. przesłanek. Tym samym nie zostało uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla strony skutki określone w tym przepisie. Przede wszystkim należy zauważyć, że dane wynikające z przedłożonych przez Spółkę dokumentów nie świadczą o ryzyku utraty płynności finansowej. Wprawdzie z rachunku zysków i strat za okres od 3 lipca 2014r. do 31 maja 2015r. wynika, że Spółka poniosła stratę w wysokości 316.892,78 zł w stosunku do wartości przychodów w wysokości 1.930.240,45 zł, jednak wykazana strata z tytułu działalności gospodarczej nie oznacza wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. W konsekwencji powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Podobnie z dołączonego bilansu sporządzonego na dzień 31 maja 2015r. wynika, że spółka posiada środki trwałe w kwocie 348.000 zł, a więc dysponuje określonym majątkiem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2016r. sygn. akt II GZ 137/16, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej CBOISA). Nadmienić przy tym trzeba, że zarówno złożony bilans, jak i rachunek zysków i strat zostały wystawione na datę 31 maja 2015r. i nie dokumentują aktualnej sytuacji strony skarżącej (skarga została wniesiona dopiero w dniu 15 kwietnia 2016r.). W konsekwencji nie wykazano, aby Spółka nie dysponowała środkami finansowymi na uiszczenie należności objętej tak zaskarżoną decyzją, jak i należności wynikających z innych decyzji. W szczególności nie jest wiadome, ile względem Spółki wydanych zostało decyzji o wymierzeniu kar pieniężnych, ile z nich zostało już wykonanych, w ilu sprawach sądy administracyjne wstrzymały wykonanie decyzji oraz relacji tych danych w odniesieniu do aktualnego stanu majątkowego Spółki. Twierdzenia strony zawarte we wniosku są zaś zbyt ogólne, aby na ich podstawie uznać, że zapłata należności wynikająca z zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podobnie nadesłane kserokopie zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nie stanowią same w sobie dowodu, że skarżąca nie posiada środków pieniężnych na wykonanie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że w świetle informacji zawartych w odpisie pełnym z KRS nie wynika, aby ogłoszono upadłość Spółki. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.