II SA/Ke 421/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza postanawia: odrzucić skargę. A. Z. złożył do WSA w Kielcach, za pośrednictwem Rady Miejskiej, skargę na uchwałę tej Rady w przedmiocie uznania jego skargi na działalność Burmistrza za bezzasadną. W uzasadnieniu zarzucił, że Burmistrz określił status prawny gruntów Wspólnoty Wsi Biedrzychów twierdząc, że są one w samoistnym posiadaniu mieszkańców tej wsi – co jest niezgodne z ewidencją gruntów. Zdaniem skarżącego Burmistrz miał obowiązek zawiesić uchwałę nr 2/2009 Zebrania Wiejskiego w Biedrzychowie z 6 grudnia 2009 r. z powodu jej niezgodności z prawem, czego jednak nie zrobił, co świadczy o jego zmowie z Radą Miejską w celu osiągnięcia korzyści osobistych, wyborczych (głosy w wyborach od wędkarzy, ich rodzin i znajomych) i majątkowych, gdyż w wyniku wykonania tej uchwały na rachunek bankowy UMiG, co roku od koła wędkarskiego nr 24 w Ożarowie wpływa kwota 2000zł. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Kwestie zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt lub czynność, o jakim mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego na wstępie przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z treści skargi oraz załączników do niej wynika, że skarżący kwestionuje fakt nie zawieszenia przez Burmistrza wykonania uchwały Zebrania Wiejskiego sołectwa Biedrzychów z dnia 6 grudnia 2009 r. nr 2/2009 w sprawie wydzierżawienia nieruchomości określonych w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w Opatowie. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą obywatelską, której przedmiotem mogą być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 kpa). Natomiast zaskarżona uchwała z dnia 22 października 2013 r. Nr XXXV/254/2013 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza, została wydana w trybie przepisów działu VIII kpa, czyli w trybie skargowym (art. 229 pkt 3 kpa). Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w art. 227, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, dostępny w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że także uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa, tj. takie uchwały, jak zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Ożarowie z dnia 22 października 2013 r., nie są uchwałami z zakresu administracji publicznej i tym samym nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00, LEX nr 54555, postanowienie NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 318/13, LEX nr 1305299). Przyjmuje się, że uchwały podjęte na podstawie art. 227 kpa w wyniku skargi na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organy albo przez ich pracowników, są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym forma uchwały nie jest przypisana. Dlatego też nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli skarżący jest niezadowolony ze sposobu załatwienia wcześniej złożonej przez siebie skargi, przysługuje mu prawo wniesienia kolejnej skargi (art. 227 in fine kpa). Ponadto skarżący może domagać się pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, pracownika organu administracji, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił skargi w terminie miesięcznym lub w terminie wyznaczonym przez organ stopnia wyższego w wyniku zażalenia albo nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o nie załatwieniu sprawy w terminie (art. 237 § 4 w związku z art. 38 kpa). Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.