II SA/Ke 429/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Decyzją z dnia 13 czerwca 2006r., Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji wydanej przez Wójta Gminy B. z dnia 24 kwietnia 2006r. o orzekającej o zameldowaniu W. K. oraz siedmiorga jej dzieci: J., M., K., P. A, M. i K. ma pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości C. 12b, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wykazano, że W. K. oraz siedmioro jej dzieci: J., M., K., P. A, M. i K. od kilku lat przebywają w lokalu położonym w miejscowości C. 12b, gdzie zamierzały zameldować się na pobyt stały. Powyższy fakt został potwierdzony zarówno w oświadczeniach stron, jak i protokole pokontrolnym, sporządzonym po przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy w B. kontroli meldunkowej w spornym lokalu. Meldunek jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym, wyłącznie rejestrującą stan faktyczny w zakresie pobytu osób. Przepis art. 10 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (zwanej dalej "ustawą o meldunkach") nakłada na osobę, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Z kolei art. 47 ust 1 cytowanej ustawy stanowi, że organ gminy prowadzący ewidencje ludności jest zobowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Przyjęcie zgłoszenia zameldowania na pobyt stały lub czasowy jest czynnością materialno-techniczną, polegającą na dokonaniu odpowiednich wpisów i nie wymaga wydania decyzji. Jednakże, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, to zgodnie z art. 47 ust 2 cytowanej ustawy, wówczas o dokonaniu zameldowania rozstrzyga organ. W niniejszej sprawie po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, organ pierwszej instancji ustalił element istotny w sprawie tj. faktyczne zamieszkiwanie stron w lokalu w miejscowości C. 12b, stąd też Wojewoda nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Z. K., wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji z uwagi na brak uzgodnienia z nim faktu zameldowania przez organ. Ponadto skarżący podniósł, że dom, w którym zameldowano wnioskodawców, stoi na jego działce, ale nie jest jego własnością. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygniecie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z póź. zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej oceny, Sąd stoi na stanowisku, że rozstrzygnięcie Wojewody nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania. Stan faktyczny ustalony przez organ pierwszej instancji nie był przez organ odwoławczy kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale sprawy. Fakt stałego przebywania W. K. wraz z jej dziećmi w lokalu położonym w miejscowości C. 12b, został potwierdzony zarówno w oświadczeniach stron, jak i protokole pokontrolnym, sporządzonym po przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy w B. kontroli meldunkowej w spornym lokalu. Powyższe nie było także kwestionowane przez skarżącego, który podnosił jedynie, że dom, w którym zameldowano wnioskodawców, stoi na jego działce, ale nie jest jego własnością. Pomijając obowiązującą w takim przypadku zasadę superficies solo cedit, Sąd wyjaśnia, że kwestia własności lokalu, jak również podnoszony przez skarżącego fakt rozwodu z żoną, jest prawnie irrelewantna. Jak słusznie wskazał Wojewoda, meldunek jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym, zatem nie tworzy on praw czy obowiązków po stronie meldowanych, wyłącznie rejestrującą stan faktyczny w zakresie pobytu osób, stan, który jak wynika z załączonych do sprawy dokumentów, trwa od ponad 12 lat. Przepis art. 10 ust 1 ustawy o meldunkach nakłada na osobę, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Z kolei art. 47 ust 1 cytowanej ustawy stanowi, że organ gminy prowadzący ewidencje ludności jest zobowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Przyjęcie zgłoszenia zameldowania na pobyt stały lub czasowy jest czynnością materialno-techniczną, polegającą na dokonaniu odpowiednich wpisów i nie wymaga wydania decyzji. Jednakże, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, to zgodnie z art. 47 ust 2 cytowanej ustawy, wówczas o dokonaniu zameldowania rozstrzyga organ. Organ nie może jednak zmienić roli, jaka ustawodawca przypisał mu w postępowaniu meldunkowym i ogranicza się do zbadania czy przesłanki z art. 6 ust 1 ustawy o meldunkach zostały spełnione. Zgodnie z powołanym przepisem, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 września 2005r. –IV SA/Wa 600/05 Lex nr 192912 – wskazał, iż miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami korespondencję, przyjmuje i nadaje korespondencję. Natomiast zgodnie z wyrokiem NSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2002r. II SA/Gd/646/2000, sam zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkiwaniu tam osoby, lecz musi być on połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Przez termin "zamiar" pojmuje się wolę wewnętrzną osoby, którą określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności faktycznych. Sąd w składzie niniejszym podziela to stanowisko. Nie ulega wątpliwości, że pobyt W. K. wraz z siedmiorgiem niepełnoletnich dzieci w lokalu położonym w miejscowości C. 12b spełnia kryteria uznania go za pobyt stały, bowiem w tym miejscu skoncentrowane zostały osobiste i majątkowe interesy wnioskodawców oraz tu realizują oni swoje podstawowe funkcje życiowe. Mając na uwadze powyższe i uznając, że skarga okazała nieuzasadniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy o p.p.s.a.