II SA/Ke 43/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę gruntów leśnych na użytek rolny oddala skargę. II SA/Ke 43/17 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania B. D. o, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty S.ego z 2 września 2016 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na zmianę gruntów leśnych na użytek rolny. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach. Organ odwoławczy wskazał, że B. D. w swoim wniosku o przekwalifikowanie gruntu leśnego na rolny na działkach nr [...] o powierzchni 0,60 ha i [...] o powierzchni 0,82 ha obręb S. powołał się na fakt, że Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Kielcach stwierdziła brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą zmiana lasu na użytek rolny na ww. działkach. SKO podniosło, że zmiana lasu na użytek rolny zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c i pkt 87 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem z uwagi na powyższe oraz w związku z art. 72 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o zmianie lasu na użytek rolny na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, winno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, szczególnie zważywszy na fakt, że przedmiotowe działki są położone na terenie Jeleniowsko - S.ego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ I instancji podkreślił, że decyzja nie odnosi się do kwestii najistotniejszej w sprawie to jest obowiązku nałożonego na właścicieli lasów ustawą o lasach do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Zatem pomimo braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia organ uznał, że zapisy uzasadnienia decyzji nie są wystarczające do pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Ponadto organ I instancji wydając decyzję uznał za bezpodstawny argument strony odnośnie zamiaru przekształcenia gruntu na rolny w celu uzyskiwania dodatkowych dochodów z uwagi na fakt, iż gleba na wnioskowanych działkach jest słabej klasy bonitacyjnej (V i VI klasa), porośnięta drzewami przez wiele lat jest wyjałowiona i zakwaszona, przywrócenie działkom charakteru rolnego wymagałoby dużych nakładów finansowych i pracy, co w przypadku B.a D.ego z racji wieku (emeryt), braku własnego sprzętu oraz niskich dochodów (emerytura w wysokości 1214 zł) byłoby trudne do realizacji. Okoliczne działki z uwagi na słabej klasy gleby również w przeważającej większości nie są użytkowane rolniczo, na części już pojawiła się naturalna sukcesja drzew z gatunku sosna, tworząc większe kompleksy leśne. Organ I instancji zwrócił również uwagę na okoliczność, że strona pomimo, iż posiada jeszcze inne działki rolne o powierzchni 1,20 ha, osobiście nie użytkuje ich rolniczo, koszenie i zbiór siana przeprowadzają osoby z sąsiedztwa, gdyż skarżący nie prowadzi hodowli zwierząt dla których pasza mogłaby być przeznaczona. Zatem z uwagi na powyższe pojawiają się wątpliwości co do ewentualnego użytkowania rolniczego działek dla których wnioskowana jest zmiana gruntów leśnych na rolne, szczególnie w sytuacji, gdy wnioskodawca poinformował o zamiarze budowy domu mieszkalnego na działce nr [...] . Organ wydający decyzję nie zgodził się ze stanowiskiem strony, iż ponowne nasadzenie lasu może stanowić zagrożenie dla istniejących budynków mieszkalnych oraz sieci instalacji. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na: - przyjęciu, iż warunki osobiste wnioskodawcy nie pozwoliłyby mu na przywrócenie charakteru rolnego działki z uwagi na fakt, iż wiąże się to ze znacznym nakładem finansowym i pracą, - przyjęciu, iż ponowne zasadzenie lasu nie będzie stanowić zagrożenia dla znajdujących się w sąsiedztwie domostw, oraz przebiegających instalacji przesyłowych, - przyjęciu, iż nie pozwala on na uznanie, że w przedmiotowej sprawie występuje "szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu" wskazana w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, - przyjęciu, iż wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. decyzja, nie jest wystarczająca do pozytywnego rozpatrzenia sprawy, - nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść wnioskodawcy. Decyzji zarzucił również naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, iż chęć prowadzenia gospodarstwa rolnego mającego na celu poprawę sytuacji materialnej wnioskodawcy nie mieści się w pojęciu "szczególnie uzasadnionej potrzeby" wskazanej w tym przepisie oraz naruszenie art. 7 kpa, poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nieliczący się z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wyjaśniło, że B. D. we wniosku z dnia 8 czerwca 2016r. inicjującym postępowanie w sprawie zmiany lasu na użytek rolny, poinformował organ I instancji, iż pod koniec 2014r. dokonał wycinki drzew z działek stanowiących jego własność o numerze ewidencyjnym [...] i [...] . Okoliczność ta została potwierdzona w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 15 lipca 2016 r. W ocenie organu odwoławczego, wycięcie drzew nawet na przeważającym obszarze działki stanowiącej las nie uzasadnia zmiany lasu na użytek rolny. Kolegium wskazało, że jak wynika z pisma skarżącego z 24 sierpnia 2016 r., jest on emerytem, pobierającym emeryturę w wysokości 1.214,00 zł. Poza działkami, o których zmianę charakteru wnosi, posiada 1,2 ha gruntów rolnych, dom, stodołę i budynki gospodarcze. Dla poparcia wniosku o zmianę lasu na użytek rolny wskazał, że dzięki temu prowadzone przez niego gospodarstwo będzie przynosiło większe dochody. Powyższe pozostaje w sprzeczności z treścią oświadczeń złożonych przez skarżącego w dniu oględzin, a więc w dniu 15 lipca 2016r. Z treści sporządzonego protokołu wynika, że zamieszkuje on w S. przy ul. R. 7, posiada jeszcze działki o powierzchni 1,2 ha, na których znajdują się budynki gospodarcze, w tym stodoła. Według oświadczenia strony działki te są użytkowane rolniczo, porasta je trawa, która jest koszona i zbierana przez sąsiadów z uwagi na fakt, iż właściciel nie posiada żadnej hodowli. Wyjaśnił, że nie posiada własnego sprzętu, zaś do prac polowych sprzęt jest wynajmowany od znajomych bądź z kółek rolniczych. Ponadto oświadczył, że na jednej z działek, o których zmianę charakteru wnosi, w przyszłości zamierza wybudować dom. W ocenie organu odwoławczego, niska klasa bonitacyjna gruntu V i VI, brak sprzętu rolniczego, duże nakłady finansowe wymagane do przywrócenia działkom charakteru rolnego uzasadniają przekonanie, iż pomimo zmiany lasu na użytek rolny, strona nie będzie prowadziła działalności rolniczej, tak jak to deklaruje. Dla przyjęcia takiej oceny przez organ odwoławczy, szczególne znaczenie ma okoliczność, iż skarżący posiada jeszcze inne działki, których jednak nie uprawia, nie czerpie z nich dochodów, gdyż działki te są porośnięte trawą, którą wycinają dla własnych potrzeb sąsiedzi. Również złożone przez skarżącego oświadczenie o planowanej w przyszłości budowie domu, utwierdza organ odwoławczy w przekonaniu, że zmiana lasu na użytek rolny nie ma na celu prowadzenia działalności rolniczej na tych działkach. Nie bez znaczenia dla oceny sprawy ma stanowisko przedstawione przez Nadleśnictwo S., zgodnie z którym nie ma żadnych przeciwwskazań do prowadzenia na działce nr [...] i [...] racjonalnej gospodarki leśnej. W ocenie Nadleśniczego przywrócenie działkom [...] i [...] charakteru rolnego będzie wymagało dużych nakładów finansowych. W ocenie SKO, podany przez stronę powód zmiany lasu na użytek rolny, w postaci możliwości zwiększenia dochodów gospodarstwa rolnego, ma charakter potrzeby typowej, uzasadnionej, jednakże nie mieszczącej się w pojęciu "szczególnie uzasadnionych potrzeb", o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że dla ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie wystarcza wystąpienie po stronie właściciela lasu jakichkolwiek potrzeb, tj. potrzeb zwykłych, choćby nawet uzasadnionych, ale konieczne jest jeszcze, aby te uzasadnione potrzeby miały charakter kwalifikowany, czyli wyjątkowy, nadzwyczajny, a zatem w sposób wyraźny odbiegający od potrzeb typowych. W odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 18 grudnia 2015 r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż jej uzyskanie było niezbędne, jednakże nie ma ona charakteru decydującego o rozstrzygnięciu organu I instancji. Kwestia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa budynków oraz instalacji znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich nie ma z punktu widzenia sprawy istotnego znaczenia. Należy bowiem uwzględnić okoliczność, iż działki wnioskodawcy posiadały charakter leśny w momencie budowy domów i instalacji, co z pewnością zostało uwzględnione w wydawanych decyzjach o pozwoleniu na budowę. Nie może również zostać uwzględniony argument podniesiony przez stronę, o ewentualną obawę sąsiadów o kradzież drzewa, gdyż osoby te decydując się na zakup nieruchomości wśród terenów leśnych, winny się liczyć ze wszelkimi konsekwencjami jakie niesie za sobą nabycie nieruchomości w takim sąsiedztwie. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze B. D. wniósł o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie jego wniosku o zmianę przeznaczenia działek nr [...] i [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: I. naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na: - przyjęciu, że zmiana charakteru działki ma charakter potrzeby typowej, "jakiejkolwiek potrzeby", a nie mieszczącej się w ustawowym pojęciu "szczególnie uzasadnionej potrzeby" wskazanej w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, - nieuwzględnieniu, że przywrócenie walorów leśnych działki będzie wiązać się ze znacznie większymi kosztami niż przywrócenie walorów rolnych działki, - nieuwzględnieniu dokumentacji fotograficznej załączonej do odwołania skierowanego do SKO, z której jednoznacznie wynika, że działki będące przedmiotem postępowania stanowią jedynie enklawę, bowiem w rzeczywistości nie sąsiadują z działkami posiadającymi charakter leśny, - przyjęciu, że wydana przed RDOŚ w Kielcach decyzja nie jest wystarczająca do pozytywnego rozpatrzenia sprawy, - przyjęciu, że strona na nieruchomościach będących przedmiotem postępowania nie będzie prowadziła działalności rolniczej, a zmiana przeznaczenia nieruchomości ma jedynie charakter pozorny, - nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść wnioskodawcy. W uzasadnieniu, odnosząc się do kwestii szczególnie uzasadnionej potrzeby, skarżący podniósł, że działki będące przedmiotem postępowania nie generują obecnie żadnych zysków. Nadanie im waloru rolnego w przeciwieństwie do zalesienia pozwoliłoby mu na osiągnięcie dodatkowego dochodu, który mógłby poprawić jego sytuację materialną, co stanowi dla niego kwestię niezbędną. Wskazał, że na chwilę obecną posiada jedynie infrastrukturę oraz podstawowy zestaw narzędzi rolniczych, tj. pług, brony, kultywator, nosi się jednak z zamiarem prowadzenia działalności rolniczej, będąc w fazie organizacyjnej, przez co niezbędnym jest przekształcenie walorów działek będących przedmiotem postępowania, co zwiększy powierzchnię uprawy powodując jej opłacalność. Zdaniem skarżącego, przyjęcie przez organ, że jego celem jest nadanie w przyszłości działce walorów budowlanych, a nie prowadzenie działalności rolniczej, stanowi wykroczenie poza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zarzucił organom sprzeczność poprzez nieuwzględnienie tego, że w rzeczywistości został zobowiązany do przywrócenia walorów leśnych, co z pewnością wiąże się ze zdecydowanie większymi kosztami i nakładem pracy. Wskazał, że gleba znajdująca się na działkach jest optymalna do takich upraw jak borówka amerykańska czy czarna porzeczka. Zdaniem skarżącego, SKO nie odniosło się do załączonej dokumentacji fotograficznej, z której wynika, że działki stanowiły niewielką enklawę na tle sąsiadujących nieruchomości, które nie posiadają charakteru leśnego. Skarżący zarzucił, że organ marginalizuje interes społeczny stwierdzając, że właściciele działek sąsiednich przy ich zasiedlaniu winni zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie niesie ze sobą sąsiedztwo lasu. Wskazał na liczne skargi mieszkańców na stan lasu zagrażający bezpieczeństwu ich domostw oraz kradzieże drewna. Ponowne zalesienie działki z pewnością spotka się ze sprzeciwem sąsiadów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm.), stanowiący, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Konstrukcja przepisu wskazuje, że organ go stosujący działa w warunkach uznania administracyjnego tj. ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku właściciela lasu z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, samodzielnie oceniając, czy w danym przypadku zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, będące przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, iż niezdefiniowane ustawowo pojęcie "szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu" należy pojmować jako sytuację wyjątkową. Użycie sformułowania "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek – może nawet uzasadnionej – potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wykraczająca poza sytuację zwykłą tj. nadzwyczajna, wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. "Szczególna" potrzeba w sposób wyraźny winna odbiegać od potrzeb typowych (patrz wyroki: WSA w Białymstoku z 20 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 562/15, z 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 1184/13; WSA w Lublinie z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 634/13; WSA w Opolu z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 509/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmiana przeznaczenia lasu w użytek rolny musi być zatem dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji. Wyjątkowość sytuacji podmiotu ubiegającego się o zezwolenie na zmianę na użytek rolny gruntu leśnego, postrzegana poprzez pryzmat obowiązków ciążących na nim jako właścicielu lasu, określonych ustawą o lasach oraz poprzez pryzmat celów ustawy o lasach, powinna mieć wagę przewyższającą wartości nią chronione. Z mocy art. 13 ust.1 ustawy o lasach, ich właściciele zobowiązani są do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich leśnego użytkowania, w szczególności do zachowania w lasach roślinności leśnej, ponownego wprowadzania upraw leśnych w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu, pielęgnowania i ochrony lasu, w tym ochrony przeciwpożarowej, przebudowy drzewostanu oraz racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający realizację wszystkich jego funkcji. Stosownie do art. 8 ustawy o lasach, podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Z woli ustawodawcy las można przekształcić wyłącznie w użytek rolny i tylko, gdy zaistnieje szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu. Poprzez opisane wyżej priorytetowe cele i wartości chronione ustawą o lasach i szczególną wyjątkowość przekształcenia gruntu leśnego w użytek rolny, organ właściwy do udzielania zezwoleń na powyższe przekształcenie winien dokonać oceny wskazywanych przez wnioskodawcę powodów wystąpienia z wnioskiem. Powody wystąpienia z wnioskiem winny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet uzasadniony. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku z 8 czerwca 2016 r. było wyrażenie zgody na zmianę na użytek rolny gruntów leśnych stanowiących działki nr 368 i [...] . Skarżący wskazał w nim, że pod koniec 2014 r. dokonał wycinki drzew z tych działek, co potwierdziły przeprowadzone oględziny. Zgodnie z treścią wniosku, uzasadnieniem żądania miało być wydanie przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w K. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: zmiana lasu na użytek rolny na działkach o nr [...] i [...] w miejscowości S.. W piśmie z 9 czerwca 2016 r. skarżący uzupełnił, że decyzja o wycięciu lasu została podjęta m.in. po wycięciu 50% lasu przez złodziei, w lesie była znaczna ilość posuchów i wiatrołomów, istniało zagrożenie uszkodzenia budynków, las był zaatakowany przez szkodniki, oraz wskazano na sąsiedztwo z zabudową mieszkaniową i gruntami rolnymi. W toku postępowania skarżący wyjaśnił, że jego emerytura wynosząca 1.214,00 zł nie pozwala mu na ponowne zalesienie, a po przekształceniu działek na rolne jego gospodarstwo będzie przynosiło większe dochody. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy za zasadną należy uznać odmowę wyrażenia zgody na zmianę gruntów leśnych na użytek rolny i ocenę, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie pozwalają na uznanie, że zmiana taka stanowi potrzebę szczególnie uzasadnioną oraz jest dla skarżącego niezbędna. Uzasadnienie organu jest spójne i wyczerpujące. Przede wszystkim za właściwe należy uznać stanowisko, że wycięcie drzew nawet na przeważającym obszarze działki stanowiącej las, nie uzasadnia zmiany lasu na użytek rolny. Przejściowe nawet pozbawienie lasu drzew nie stanowi przesłanki do zmiany przeznaczenia terenu na użytek rolny na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, ale zobowiązuje właściciela do uzupełnienia struktury lasu i jego zalesienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2014 r. II SA/Bk 790/13). Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że zaskarżoną decyzją faktycznie "został zobowiązany do przywrócenia walorów leśnych", co wiąże się ze "zdecydowanie większymi kosztami oraz nakładem pracy", albowiem obowiązek taki wynika wprost z cytowanego art. 13 ust. 1 ustawy i skarżący, dokonując wycinki drzew, winien mieć świadomość działania wbrew temu obowiązkowi. Za sytuację szczególną nie można uznać trudnej sytuacji finansowej skarżącego, ponieważ nie ma ona charakteru nagłego, wyjątkowego, a wynika z osiągania niskiego dochodu. Nieopłacalność utrzymywania lasu, duże koszty zalesienia nie stanowią podstawy do uznania spełnienia przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach (por. wyroki WSA w Warszawie z 1 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1836/15, WSA w Białymstoku z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 372/16). Ponadto zasadnie ocenił organ, że brak środków na ewentualne duże nakłady finansowe wymagane do przywrócenia działkom charakteru rolnego uzasadnia przekonanie, że pomimo zmiany lasu na użytek rolny skarżący nie będzie prowadził na działkach objętych wnioskiem działalności rolniczej. Skoro osiągając niskie dochody skarżący nie podjął się prowadzenia działalności rolniczej na innych, posiadanych przez siebie działkach (porasta je trawa, którą wycinają dla własnych potrzeb sąsiedzi), to uzasadnione są wątpliwości organu, iż uczyni to na kolejnych, szczególnie w sytuacji, gdy działki nr [...] i [...] cechują się niską klasą bonitacyjną gruntu (V i VI). Ponadto skarżący nie posiada własnego sprzętu rolniczego, a do prac polowych wykorzystuje sprzęt wynajmowany od znajomych bądź z kółek rolniczych. W toku oględzin w dniu 15 lipca 2016 r. skarżący oświadczył, że "obok nieużytkowanego lasu planuje w przyszłości wybudować dom mieszkalny", co również nie wskazuje na cel w postaci prowadzenia działalności rolniczej. Należy również zwrócić uwagę na pismo Nadleśnictwa S., w którym Nadleśniczy podniósł, iż las na działce nr [...] znajduje się w dobrej kondycji, wymaga jedynie pilnych zabiegów pielęgnacyjnych, a doprowadzenie do przywrócenia działkom charakteru rolnego wymagałoby dużych nakładów z uwagi na występujące na nich niskie klasy gruntu. Treść powyższego pisma przeczy stanowisku skarżącego wskazującemu, że działki stanowiące przedmiot sprawy stanowią niewielką enklawę na tle sąsiadujących nieruchomości, które nie posiadają charakteru leśnego. Nadleśniczy wyjaśnił, że działki te sąsiadują od strony zachodniej z lasami prywatnymi, pochodzącymi z sukcesji naturalnej, składającymi się głównie z sosny i charakteryzują się dobrymi cechami przyrostowymi i stanem fitosanitarnym. W dalszej odległości występują niewielkie obszary nieużytkowanych pól, stanowiące enklawy wśród lasów, które w niedalekiej przyszłości zostaną samoczynnie zalesione tworząc duży kompleks leśny. W ocenie końcowej Nadleśniczy wskazał, że nie ma żadnych przeciwwskazań do prowadzenia na działkach racjonalnej gospodarki leśnej, a skarżący winien dotrzymać obowiązku z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach i wprowadzić roślinność leśną. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje wydana decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 18 grudnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdza ona jedynie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "zmiana lasu na użytek rolny na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] w miejscowości S.". Decyzja ta byłaby wymagana do zmiany lasu na użytek rolny, ale dopiero po spełnieniu przesłanek z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, które, jak zasadnie ocenił organ, w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Również pozostałe argumenty wskazywane przez skarżącego są niewystarczające do uwzględnienia wniosku. Dewastowaniu lasu przez osoby trzecie czy kradzieżom drzew, jego właściciel powinien zapobiegać, chociażby poprzez ogrodzenie działek. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego "interesu społecznego" i zagrożenia bezpieczeństwa sąsiadów zauważyć należy, że szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca uzasadniać przekształcenie lasu w użytek rolny, musi być aktualna (realna) w dacie występowania z wnioskiem, a nie potencjalna. Ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem, winna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, albowiem okoliczności podnoszone przez skarżącego nie dotyczą jego, a sąsiadów, a poza tym są jedynie obawami, a nie realnym zagrożeniem popartym dowodami. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.