II SA/Ke 435/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2008 roku sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę. II SA/Ke 435/08 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia [...] Nr [...] Rada Miejska, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyraziła zgodę na nabycie prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w O. przy ul. [...] oznaczonej numerem [...], ustanowionego na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, przy czym zastrzeżono, że nabycie nieruchomości gruntowej nastąpi w drodze umowy kupna- sprzedaży. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że nieruchomość jest niezbędna Gminie dla realizacji zadań własnych. Skargę na tę uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z. K. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, że jest ona niezgodna z prawem materialnym. W uzasadnieniu skargi Z. K. wyjaśnił, że osobiście przystąpił do przetargu dotyczącego przedmiotowej nieruchomości i wpłacił wadium. Skarżący wskazał, że Gmina złożyła ofertę zakupu w dniu 3 kwietnia 2008 r., przy czym na dzień złożenia oferty Burmistrz nie dysponował zgodą organu stanowiącego, ani też nie wydał stosownego zarządzenia dotyczącego złożenia przez Gminę oferty w przetargu. W przekonaniu autora skargi Gmina nie miała interesu prawnego w złożeniu oferty, gdyż niniejsza działka wystawiona na sprzedaż przez [...] jest, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, a Gmina od lat nie realizuje żadnych planów mieszkaniowych i budowlanych, a co więcej nie posiada żadnego planu zagospodarowania przestrzennego, czy planu inwestycyjnego dotyczącego tego terenu. Z. K. podkreślił, że dopiero w dniu 14 kwietnia 2008 r. Komisja Rolnictwa Rady Miejskiej opiniowała po raz pierwszy uchwałę, zaś w dniu 21 kwietnia 2008 r. opiniowała zasadność przeznaczenia na tę inwestycję kwoty o 25.000 zł. wyższej aniżeli oferta złożona przez skarżącego, co w jego przekonaniu doprowadzi do wyrządzenia szkody majątkowej Gminie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 2 października 2008 r. skarżący wyjaśnił, że jego interes prawny w zaskarżeniu niniejszej uchwały polega na tym, że Burmistrz Miasta i Gminy przystępując do przetargu bez zgody Rady na nabycie prawa wieczystego użytkowania, naruszył jego prawa. Ponadto zaskarżona uchwała legalizuje "nieprawne" działania Burmistrza. W odpowiedzi na skargę Gmina Ożarów wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a). W przypadku uchwał podejmowanych przez organy samorządu terytorialnego, kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy dany akt wydany został z obrazą obowiązujących przepisów, gdyż zaistnienie takiej sytuacji powoduje konieczność stwierdzenia jego nieważności bądź stwierdzenia, że wydany został z naruszeniem prawa - stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga niniejsza wniesiona została w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 01.142.1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wprawdzie skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierował do organu wraz z wniesieniem skargi, jednak z uwagi na fakt, że do daty orzekania przez Sąd zaskarżona uchwała nie została zmieniona lub uchylona przez organ uchwałodawczy Gminy, uznać należy - mając na uwadze konstytucyjne uprawnienie każdego obywatela RP do sądu - że określone w art. 101 ustawy warunki formalne zostały spełnione, a skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Mając na uwadze treść zacytowanego wyżej przepisu, w pierwszej kolejności należało poddać analizie legitymację skargową Z. K., albowiem zgodnie z art. 101 ust.1 ustawy, warunkiem skuteczności skargi wniesionej w oparciu o ten przepis musi być naruszenie przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Z uzasadnienia skargi oraz wyjaśnień złożonych na rozprawie przed Sądem dnia 2 października 2008r. wynika, iż Z. K. upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że reprezentowana przez Burmistrza Gmina przystąpiła (wraz z nim) do przetargu, dotyczącego nabycia prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w O. przy ul. [...] oznaczonej numerem [...], bez uchwały Rady zezwalającej na nabycie tego prawa, przy czym zaoferowała cenę o 25.000 zł. wyższą niż skarżący. Tak skonkretyzowany interes prawny i jego naruszenie istnieje jednak wyłącznie w sferze subiektywnych odczuć skarżącego i wyrażanego przez niego poczucia pokrzywdzenia, nie znajduje natomiast pokrycia w obiektywnym naruszeniu obowiązującego prawa. Jak wynika nadto z intencji, jakimi kierował się Z. K.składając skargę do sądu, owo poczucie pokrzywdzenia nie dotyczy nawet samej uchwały, lecz postępowania Burmistrza Miasta i Gminy, które skarżący określa jako "nieprawne". Należy podkreślić, że interes prawny, o jakim mowa w art. 101 ust.1 ustawy, to interes chroniony przepisami prawa. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje, że jednostka ma wyłącznie interes faktyczny, który nie daje jej legitymacji do zaskarżenia uchwały organu gminy. W orzecznictwie przyjmuje się, że wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). W kontekście powyższych rozważań uznać należy, że zaskarżona uchwała dotycząca wyrażenia zgody na nabycie prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości nie narusza interesu prawnego skarżącego, a wskazane przez niego okoliczności, to wyłącznie interes faktyczny, dotyczący w dodatku nie tyle zaskarżonej uchwały, lecz procedury przetargowej, która nie jest przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Powyższa uchwała stanowi bowiem etap przygotowawczy i poprzedzający cywilnoprawną czynność nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Dlatego nie wkracza ona w żadną sferę praw skarżącego i ich nie narusza. Uchwała nie przesądza nawet o faktycznym zakupie danego prawa przez Gminę, bo o tym rozstrzyga przetarg i zawarta w jego wyniku umowa cywilnoprawna. Z tych względów nie może skarżący powoływać się na to, że zaskarżona uchwała naraża Gminę na wyrządzenie szkody majątkowej, bądź też, że Gmina nie realizuje żadnych planów mieszkaniowych i budowlanych. Ubocznie podkreślenia wymaga, że nawet jeżeliby przyjąć, że naruszenie interesu prawnego Z. K. już nastąpiło - poprzez uchwałę wyrażającą zgodę na nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości - to i tak jego skarga podlegać musi oddaleniu, gdyż uchwała ta w żaden sposób nie narusza prawa. Wyrażenie przez Radę Gminy zgody na nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z całą pewnością mieści się bowiem w ramach przyznanego każdej gminie prawa do gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości. W myśl art.18 ust. 2 pkt 9 lit.a ustawy, do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości. Wyjaśnienia także wymaga, że wniosek dowodowy złożony przez Z. K. w piśmie procesowym z dnia 8 września 2008r. (k. 20), dotyczący "zobowiązania Urzędu Miasta i Gminy do dostarczenia akt sprawy uchwały (...) uprawniającej Burmistrza Miasta i Gminy do zaciągania zobowiązań na określone cele i do maksymalnej wysokości", nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że treść uchwały, o jakiej mowa we wniosku skarżącego oraz związane z nią dokumenty, nie mają żadnego wpływu na wynik niniejszego postępowania. To samo dotyczy pliku kserokopii i dokumentów złożonych przez skarżącego na rozprawie w dniu 2 października 2008r., które dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają znaczenia. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżony akt odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.