II SA/Ke 453/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Kielcach na uchwałę Rady Gminy Wodzisław z dnia 24 listopada 2015 r. nr XII/79/2015 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania I. stwierdza nieważność § 1 ust. 2 i 4, § 2 ust. 2 i 6, § 3 ust. 9 i 10 zdanie pierwsze oraz § 5 ust. 3 zdanie pierwsze zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części. Dnia 25 listopada 2015 r. Rada Gminy Wodzisław, na podstawie art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1390) i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), podjęła uchwałę nr XII/79/2015 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania W § 1 ust. 2 uchwały postanowiono, że w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele instytucji wymienionych w art. 9a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2015, poz. 1390). Zgodnie z § 1 ust. 4 uchwały, zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w Gminnym Programie Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Stosownie zaś do § 1 ust. 5 uchwały członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Zgodnie z § 2 ust. 2 Wójt Gminy zwraca się pisemnie do podmiotów wymienionych w § 1 ust. 2 tej ustawy o imienne wskazanie kandydatów do zespołu interdyscyplinarnego w wyznaczonym terminie. W treści § 3 ust. 9 ww. aktu uchwalono, że zespół interdyscyplinarny realizuje zadania i cele określone w art. 9b ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Na zasadzie § 3 ust. 10 uchwały, wszystkich członków zespołu interdyscyplinarnego i grup roboczych obowiązuje zasada poufności danych i informacji uzyskanych w trakcie pracy w grupie roboczej. Członkowie zespołu i grupy roboczej przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, składają Wójtowi oświadczenie o treści: "Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym". Stosownie do § 5 ust. 3 uchwały, w skład grup roboczych mogą wchodzić przedstawiciele instytucji wymienionych w art. 9a ust 11 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Skład osobowy grupy jest ustalany indywidualnie do podejmowanego przypadku. W § 5 ust. 4 uchwały wskazano, że zadania grup roboczych określa art. 9b ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W myśl § 6 ust. 1 uchwały, dokumentacja wszystkich prowadzonych spraw gromadzona jest w siedzibie Ośrodka Pomocy Społecznej w Wodzisławiu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Okręgowy w Kielcach, który zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: - art. 9a ust. 3-5, art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 218) zwanej dalej "u.p.p.r." w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP, polegające na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez określenie w § 1 ust. 2 uchwały, że "w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele instytucji wymienionych w art. 9a ust. 3 i 4 u.p.p.r.", podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają Rady Gminy do określania katalogu tych podmiotów, albowiem zostały one w sposób wyczerpujący wskazane w art. 9a ust. 3-5 u.p.p.r., a nadto dokonanie modyfikacji zapisu ustawowego poprzez pominięcie możliwości udziału w składzie ww. zespołu prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r., działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie wskazanych w art. 9a ust. 5 tej ustawy; - art. 9b ust. 1 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie w § 1 ust. 4 uchwały treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9b ust. 1 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 13 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie w § 1 ust. 5 oraz § 2 ust. 6 uchwały treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 13 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 5 u.p.p.r. i art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i wykluczenie w § 2 ust. 2 uchwały możliwości zwrócenia się przez wójta o wskazanie kandydatów do podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 5 u.p.p.r. w sytuacji, gdy w § 1 ust. 2 uchwały wskazano instytucje, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 4 u.p.p.r., zaś pominięto prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r., działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie; - art. 9b ust. 1 i 2 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i wskazanie w § 3 ust. 9 uchwały, że "zespół interdyscyplinarny realizuje zadania i cele określone w art. 9b ust. 1 i 2 u.p.p.r.", podczas gdy przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają rady gminy do określania celów i zadań zespołu interdyscyplinarnego a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, a nadto odesłanie w tym zakresie przez akt prawa miejscowego do zapisów ustawy; - art. 9c ust. 2 i 3 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i częściowe powtórzenie, a nadto modyfikację w § 3 ust. 10 uchwały treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9c ust. 2 i 3 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 11 i 12 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i wskazanie w § 5 ust. 3 zdanie 1 uchwały katalogu podmiotów, których przedstawiciele mogą wchodzić w skład grup roboczych, podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają Rady Gminy do formułowania katalogu tych podmiotów, gdyż został on wyczerpująco określony w art. 9a ust. 11 i 12 u.p.p.r., a nadto poczynienie tego w sposób odmienny od sformułowania ustawowego poprzez pominięcie możliwości udziału w składzie grup roboczych kuratorów sądowych, a także przedstawicieli innych podmiotów, specjalistów w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, o których mowa w art. 9a ust. 12 u.p.p.r. a nadto odesłanie w tym zakresie przez akt prawa miejscowego do treści zapisu ustawowego; - art. 9b ust. 3 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i wskazanie w § 6 ust. 4 uchwały, że "zadania grup roboczych określa art. 9b ust. 3 u.p.p.r." podczas gdy przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają rady gminy do określania zadań grup roboczych, a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, a nadto odesłanie w tym zakresie przez akt prawa miejscowego do zapisów ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanym powyżej zakresie, a w uzasadnieniu skargi przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ uznał skargę za zasadną. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID-19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga w przeważającej części jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 oraz art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Nie jest sporne w sprawie, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny, abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania. Ponieważ zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, w razie stwierdzenia, że istotnie narusza prawo, treść art. 94 ust. 1 u.s.g. zezwala na stwierdzenie jej nieważności przez sąd administracyjny w całości lub w części, bez względu na datę jej podjęcia. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por.: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały, należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z powołanym już wyżej art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegania zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. W rozpoznawanej sprawie Rada Gminy Wodzisław działała na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., zgodnie z którą rada gminy określi w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi w opisanej niżej części. Za trafne należy ocenić zarzut skargi w zakresie § 1 ust. 2 uchwały. Zgodnie z treścią art. 9a ust. 3 pkt 1-6 u.p.p.r. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; Policji; oświaty; ochrony zdrowia; organizacji pozarządowych. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi (art. 9a ust. 4 u.p.p.r.). W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9a ust. 5 u.p.p.r.). Tymczasem w kontrolowanym zapisie uchwały postanowiono, że w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele instytucji wymienionych w art. 9a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1390), co w kontekście przywołanych przepisów ustawy, regulujących skład zespołu interdyscyplinarnego, oczywiście narusza prawo. Lokalny prawodawca pominął możliwość udziału w składzie takiego zespołu także prokuratorów czy przedstawicieli podmiotów działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Wynika stąd, że w sposób nieuprawniony kwestia ta została uregulowana w zaskarżonej uchwale odmiennie niż w ustawie. Rada Gminy przekroczyła swoją ustawową delegację wynikającą z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Ponieważ przepis § 2 ust. 2 zaskarżonego aktu odwołuje się do § 1 ust. 2 uchwały, przy określeniu podmiotów, do których Wójt Gminy ma zwracać się o wskazanie kandydatów do ww. zespołu, to ustalenie kręgu tych podmiotów w § 1 ust. 2 uchwały z naruszeniem prawa w sposób oczywisty powoduje równocześnie konieczność wyeliminowania z uchwały zapisu § 2 ust. 2. Zasadny okazał się także zarzut skargi dotyczący § 1 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w Gminnym Programie Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Otóż stosownie do art. 9b ust. 1 u.p.p.r., zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie. Treść analizowanego postanowienia zaskarżonej uchwały sugerować może, że zespół interdyscyplinarny w Gminie Wodzisław nie będzie realizował działań z zakresu ochrony ofiar przemocy w rodzinie. Treść § 1 ust. 4 uchwały pomija tę część działań zespołu interdyscyplinarnego, która zgodnie z ustawą ma być przez ten zespół realizowana obligatoryjnie tj. działania w zakresie ochrony ofiar przemocy. Powtórzenie przepisu art. 9b ust. 1 u.p.p.r. z jego modyfikacją w zaskarżonej uchwale spowodowało uwzględnienie skargi ze względu na istotne naruszenie art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że skutecznie podniesiony okazał się również zarzut w zakresie § 2 ust. 6 uchwały. W przepisie tym lokalny uchwałodawca powtórzył regulację art. 9a ust. 13 u.p.p.r., modyfikując ją jednak w istotnej części. Zgodnie z ustawą, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Natomiast w uchwale - w § 2 ust. 6 – postanowiono, że członkowie zespołu interdyscyplinarnego i grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych i zawodowych. Modyfikacja przepisu ustawowego dotyczy użycia w uchwale przy określeniu rodzaju obowiązków ww. członków innego niż w ustawie spójnika tj. "i" zamiast "lub". Zmiana ta, stosując zasady wykładni literalnej prawa, prowadzi do wniosku, że członkowie zespołu interdyscyplinarnego i grup roboczych wykonywać będą zadania wyłącznie takie, które będą wykonywane równocześnie w ramach ich obowiązków służbowych i obowiązków zawodowych. Tymczasem w skład zespołu interdyscyplinarnego czy grupy roboczej należeć mogą członkowie, których udział w pracach zespołu interdyscyplinarnego lub grupy roboczej wiąże się z wykonywaniem wyłącznie obowiązków zawodowych a nie służbowych czy odwrotnie. Przykładowo przedstawiciele ochrony zdrowia, czy podmiotów działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie mogą wykonywać zadania w zespole interdyscyplinarnym wyłącznie w ramach swoich obowiązków zawodowych, nie pozostając jednocześnie w żadnym stosunku służbowym. Z powyższego wynika zatem, że w § 2 ust. 6 uchwały rada gminy dokonała powtórzenia z niedopuszczalną modyfikacją treści art. 9a ust. 13 u.p.p.r., czym w istotnym stopniu naruszyła prawo. Nie można jednak zgodzić się z Prokuratorem, że takiego naruszenia organ uchwałodawczy Gminy Wodzisław dopuścił się odnośnie § 1 ust. 5 uchwały. W tym postanowieniu kontrolowanego aktu powtórzono wprost zapis ustawy z art. 9a ust. 13 u.p.p.r. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba zatem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała organu gminy nie powinna zatem, co do zasady, powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą. Jednak zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, aczkolwiek powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, w tym w aktach prawnych rangi ustawowej, w aspekcie zasad techniki prawodawczej jest błędne, jednak nie w każdej sytuacji stanowić będzie podstawę do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Kontrolując zaskarżony akt, Sąd każdorazowo bada dopuszczalność powtórzenia przepisów ustawowych w realiach postanowień danego aktu prawa miejscowego, uwzględniając również w ramach tej kontroli specyfikę przedmiotu (materii), którą reguluje zakwestionowana przez stronę skarżącą uchwała. W drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności, kompletności i czytelności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się powtarzanie w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241). W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2015r., sygn. akt IV SA/Po 1284/14, wyrok WSA w Krakowie z 7 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1125/19, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd nie podzielił zarzutu skargi odnośnie § 1 ust. 5 uchwały, nie dopatrując się w tym przypadku istotnego naruszenia prawa Zachodziły jednak podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 ust. 9 uchwały, skoro przepis ten odwołuje się do zadań i celów określonych w art. 9b ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, podczas gdy wskazane przepisy tej ustawy nie zawierają regulacji dotyczącej celów, jakie realizować ma zespół interdyscyplinarny. Przepis art. 9b ust. 1 u.p.p.r. odnosi się do działań, jakie realizuje zespół interdyscyplinarny. Kwestię zadań tego zespołu reguluje ustęp 2 art. 9b u.p.p.r., niemniej w tym zakresie analizowany zapis uchwały może rodzić wątpliwości interpretacyjne odnośnie tego, czy zespół interdyscyplinarny w Gminie Wodzisław ma realizować zadania wyłącznie te wymienione art. 9b ust. 2 pkt 1 – 5 u.p.p.r., czy też inne jeszcze zadania niewymienione w ustawie. Zgodnie bowiem z ustawą zespół interdyscyplinarny może realizować zadania inne poza tymi wyszczególnionymi w art. 9b ust. 2 u.p.p.r. ze względu na użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności", co powoduje, że katalog zadań takiego zespołu w myśl ustawy nie jest zamknięty. Z tych powodów rada gminy wykroczyła poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Należy zgodzić się także ze skarżącym Prokuratorem, że zapis zawarty w § 3 ust. 10 zd. 1 uchwały narusza istotnie prawo. Należy bowiem zauważyć, że zasada poufności ma obowiązywać członków zespołu interdyscyplinarnego i grup roboczych nie tylko w ramach pracy w grupie roboczej, ale także w ramach realizowania zadań w zespole interdyscyplinarnym. Zgodnie z art. 9c ust. 2 u.p.p.r., członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3. W art. 9b ust. 2 u.p.p.r. zawarta jest regulacja dotycząca zadań zespołu interdyscyplinarnego, z kolei w art. 9b ust. 3 u.p.p.r. – regulacja odnosząca się do zadań grup roboczych. Sąd nie podzielił stanowiska skargi dotyczącego § 3 ust. 10 uchwały w pozostałej części, czyli odnośnie jego zdania 2, albowiem, w ocenie Sądu, regulacja ta miała za cel wskazanie, komu członkowie zespołu i grupy roboczej mają składać oświadczenie o zachowaniu poufności danych. Nie było zamiarem prawodawcy lokalnego powtórzenie przepisu ustawy. Co istotne treść oświadczenia, jaką zgodnie z ustawą mają składać członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych nie została zmodyfikowana, ale wiernie powtórzona w treści uchwały. Z tych powodów Sąd nie ocenił analizowanego zapisu uchwały jako istotnie naruszającego prawo. Za trafny należało uznać jednak zarzut skargi w zakresie § 5 ust. 3 zd. 1 uchwały, w którym wskazano, kto może wchodzić w skład grup roboczych z odniesieniem do art. 9a ust. 11 u.p.p.r. Przepis art. 9a ust. 11 pkt 1- 5 u.p.p.r. stanowi, że w skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele: jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; Policji; oświaty; ochrony zdrowia. Przepis ten wskazuje, kto obligatoryjnie wchodzi w skład grup roboczych, inaczej niż uchwała, która dopuszcza możliwość utworzenia grupy roboczej bez udziału wszystkich wymienionych w ustępie 11 art. 9a u.p.p.r. osób poprzez użycie słów "mogą wchodzić". Ponadto uchwała nie uwzględnia regulacji art. 9a ust. 12 u.p.p.r. również dotyczącej składu grup roboczych, odsyłając w zaskarżonym postanowieniu § 5 ust. 3 zd. 1 wyłącznie do art. 9b ust. 11 u.p.p.r. W ten sposób uchwała narusza istotnie prawo. Odnośnie ostatniego zarzutu skargi należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zaskarżona uchwała nie zawiera przepisu § 6 ust. 4. Paragraf 6 uchwały zawiera wyłącznie jeden ustęp, ale z opisu zarzutu wynika, że zaskarżeniem objęty został zapis § 5 ust. 4 uchwały i w tym zakresie skarga została rozpoznana. Sąd ocenił zasadność argumentacji Prokuratora odnoszącej się do ww. przepisu i stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Celem tego przepisu jest wyłącznie odesłanie adresata uchwały do przepisu art. 9b ust. 3 u.p.p.r. odnośnie zadań grup roboczych. We wskazanym przepisie ustawy zawarta jest bowiem regulacja dotycząca zadań grup roboczych. Nie sposób zatem dopatrzeć się w kwestionowanym postanowieniu uchwały istotnego naruszenia prawa, jakiego upatruje autor skargi. Reasumując należało stwierdzić nieważność § 1 ust. 2 i 4, § 2 ust. 2 i 6, § 3 ust. 9 i ust. 10 zd. 1 oraz § 5 ust. 3 zd. 1 zaskarżonej uchwały, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W nieuwzględnionej części Sąd oddalił skargę w punkcie drugim sentencji wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a.