II SA/Ke 458/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015r. sprawy ze skargi "..." Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...], wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gry poza kasynem gry na automatach: Hot Slot Gold nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], FLat, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] w wysokości łącznej 24.000 zł, na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zmianami), dalej "O.p." art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zmianami), art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91, art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zmianami), dalej "u.g.h.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w K. 29 marca 2010 r., dokonali kontroli w punkcie gier Restauracja "..." w K.. Właścicielem automatów w dniu kontroli była firma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Kontrolujący dokonali eksperymentu w postaci odtworzenia przebiegu gry na opisanych na wstępie automatach. Z protokołu z przeprowadzonych czynności wynikało, że na automatach zainstalowanych w kontrolowanym lokalu możliwe były gry za stawki wyższe od wskazanej w u.g.h. maksymalnej stawki. Powyższe ustalenia potwierdził również wynik przeprowadzonego przez biegłego sądowego badania, które jednoznacznie wskazało, że kontrolowane automaty nie spełniają wymogów technicznych zgodnych z wymogami u.g.h. Biegły wskazał bowiem między innymi co do automatu Hot Slot Gold, że został on zasilony banknotem 50 zł, w wyniku czego w polu KREDYT pojawiła się wartość 500 pkt (wartość 1 punktu wynosi 0,10 zł). W toku eksperymentu ustalono, że na przedmiotowym automacie istnieje możliwość gry za stawkę wyższą niż określona w ustawie o grach hazardowych. Największą stawką za grę było 400 pkt kredytowych co stanowi równowartość 40 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że mimo posiadania przez stronę opinii technicznych i ważnych poświadczeń rejestracji w dniu przeprowadzonej kontroli, automaty faktycznie umożliwiały grę za stawki znacznie wyższe, czyli wyższe niż maksymalna stawka, wynikająca zarówno z opinii technicznej zawierającej wynik badania poprzedzającego rejestrację automatu do gier o niskich wygranych jak i z pkt. 8 regulaminu gry na automatach o niskich wygranych, stanowiącego załącznik do decyzji z 30 maja 2007 r. W regulaminie tym wskazano bowiem, iż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż równowartość 0,07 euro. Wskazano również, iż wygrana nie może przekroczyć 15 euro. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. dodał, że rejestracja skontrolowanych automatów została dokonana na podstawie opinii technicznych, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie poświadczenia nieprawdy. Reasumując, organ uznał, że zarówno dowód z eksperymentu odtworzenia przebiegu gry, jak i dowód z opinii biegłego sądowego jednoznacznie wykazują, iż dopuszczalna stawka za udział w jednej grze, której postawienie umożliwiają skontrolowane automaty, znacznie przekracza wartość określoną w art. 129 ust. 3 u.g.h. Zatem posiadają one cechy automatu hazardowego. Organ II instancji zauważył, że odwołująca się Spółka nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry, co oznacza, że urządzała gry hazardowe bez zezwolenia oraz organizowała gry niezgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Natomiast w myśl art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej w takim przypadku wynosi 12000,00 zł od każdego automatu. Ponieważ strona urządzała gry na dwóch automatach poza kasynem gry, to kara pieniężna wynosi 24000 zł. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, że tylko podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, który zgodnie z art. 129-140 realizuje działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, nie został objęty odpowiedzialnością przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Przeprowadzone postępowanie wykazało jednoznacznie, iż skontrolowane urządzenia do gry nie są automatami o niskich wygranych, ponieważ nie spełniają przesłanek z art. 129 ust. 3 u.g.h. Zatem zasadnym było nałożenie kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że dopóki nie nastąpi prawomocne cofnięcie rejestracji automatu ma ona prawo w zaufaniu do ważnych dokumentów rejestracyjnych urządzać na nich gry w punktach gier dla automatów o niskich wygranych - a zatem poza kasynem gry, organ stwierdził, że pomimo, iż zakwestionowane automaty zostały poddane badaniu przedrejestracyjnemu i uzyskały poświadczenie rejestracji jako automaty do gier o niskich wygranych, to nie posiadały cech takich automatów. Dokonanie rejestracji automatu nie oznacza, iż automat już na zawsze spełnia warunki normatywne dla uznania go za automat pozwalający organizować gry o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. Treść art. 23b u.g.h. daje kompetencje organom celnym do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do stwierdzenia, czy zarejestrowany automat spełnia ustawowe warunki. W sprawie istniały uzasadnione podejrzenia, że sporne automaty tych warunków nie spełniały, co zostało potwierdzone w toku postępowania dowodowego. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 187 § 1 O.p. oraz z zarzutem, że opinia sporządzona przez biegłego sądowego nie może stanowić dowodu w sprawie z uwagi na fakt, że została sporządzona na potrzeby postępowania przygotowawczego w sprawie karnej. Wskazał, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być między innymi opinie biegłych oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowa lub wykroczenia skarbowe, o ile dowody te, z punktu widzenia celu i przedmiotu postępowania podatkowego, są istotne dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, i o ile zostały prawidłowo włączone do akt postępowania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu błędnego zastosowania art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust 2 w zw. z art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. - jako przepisu bezskutecznego, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia ten przepis mocy wiążącej, Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym i jako taki nie podlega obowiązkowi notyfikacji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R., zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego tj. art. 233 § 1 pkt 1 O. p. poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I Instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem; 2. prawa procesowego tj. art. 205 §1 O.p., poprzez jego zastosowanie i podjęcie zawieszonego postępowania pomimo, iż przyczyna jego zawieszenia nie ustała; 3. prawa procesowego tj. art. 187 § 1 O.p. zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 4. prawa procesowego tj. art. 191 O.p. zgodnie, z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; 5. prawa materialnego art. 23b w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez dowolne uznanie, że automaty nie spełniają wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych, a co za tym idzie nie są automatami o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi, które pozostały w całym okresie eksploatacji wymienionych automatów ważne, a organ nigdy nie wnosił o przeprowadzenie badania sprawdzającego któregokolwiek z zakwestionowanych automatów; 6. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe, świadczące o tym, że automaty są automatami niskostawkowymi, a spółka "[...]" nie dokonała w nich żadnych zmian - mogących wpływać na ich parametry, w tym na charakter "niskostawkowy"; 7. prawa materialnego, tj. art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 ze zm.), dalej określanej jako Dyrektywa 98/34/WE, w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U.2002.239.2039), art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - Polska) - Fortuna sp. z o.o. (C- 213/11) Grand sp. z o.o. (C-214/11), Forta sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni (sprawy połączone C-231/11, C-214/11 i C- 217/ll) (Dz.U.UE.C. 2012.295.12/1) - poprzez zastosowanie przepisów u.g.h. w szczególności art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust 2 u.g.h. w zw. z art. 129 ust 1 i 3 - jako przepisu bezskutecznego, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia ten przepis mocy wiążącej; jak również poprzez zastosowane przepisów u.g.h. pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej, zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niesporne jest to, że Spółka dysponowała zezwoleniem na urządzanie gier o niskich wygranych w Restauracji "...", w której w dniu 29 marca 2010 r. funkcjonariusze Służby Celnej przeprowadzili kontrolę, zaś stojące w tym punkcie, należące do Spółki [...] dwa automaty do gier były zarejestrowane. Skarżąca w sumie nie kwestionuje ustaleń organu, że oba te automaty umożliwiały gry za stawki wyższe niż te obowiązujące dla automatów o niskich wygranych, tj. 50 gr. Kwestionuje natomiast dokonanie tych ustaleń w oparciu o przeprowadzony eksperyment oraz opinię biegłego, zarzucając, że tylko opinia właściwej jednostki badającej, stosownie do art. 23b ust. 1 u.g.h., umożliwia ustalenie, że automat nie spełnia wymogów automatu do gier o niskich wygranych. W związku z tym wskazać należy, że zdaniem Sądu art. 23b jest związany ze stosowaniem art. 23a ust. 7 u.g.h., co oznacza, że tylko w przypadku postępowania w sprawie o cofnięcie rejestracji automatu do gier konieczne jest przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej o jakiej mowa w art. 23f u.g.h. Niniejsza sprawa nie dotyczy cofnięcia rejestracji ale nałożenia kary za prowadzenie działalności w sposób sprzeczny z udzielonym zezwolenie, która to sprzeczność polega na prowadzeniu działalności przy użyciu automatów, pozwalających na gry za stawki wynoszące 10 i 40 zł, oraz umożliwiający wygrane wyższe niż 60 zł. Z przepisów ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 1404) wynika, że w zadaniach tej Służby mieści się wykonywanie całościowej kontroli w dziedzinie dotyczącej gier hazardowych, w tym w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3. tej ustawy, a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do przeprowadzenia w drodze eksperymentu odtworzenia możliwości gry na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). Brak jest uzasadnionych argumentów wskazujących na to, że przeprowadzony na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 eksperyment nie może być wykorzystany do poczynienia ustaleń w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na podmiot zajmujący się urządzaniem gier na automatach. Zauważyć także należy, że stosownie do art.181 O.p., dowodami mogą być między innymi także materiały zgromadzone w toku postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe. W niniejszej sprawie jednym z tak wykorzystanych do ustalenia stanu faktycznego dowodów była opinia sporządzona przez biegłego sądowego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej J. Gremby. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd nie podziela zarzutu, jakoby biegły ten nie był uprawniony do wydania opinii na temat wysokości stawek i wygranych na zakwestionowanych automatach do gier. Opinia ta w całości potwierdziła wyniki przeprowadzonego eksperymentu, a więc, że automaty należące do skarżącej Spółki umożliwiają gry za stawki większe niż te przewidziane dla automatów do gier o niskich wygranych albowiem na automacie Hot Slot Gold możliwa jest gra za stawkę wynoszącą 40 zł, zaś na automacie Casino Games Flat za 10 zł. Ponadto wynika z niej, że na automacie Hot Slot Gold maksymalna wygrana może wynosić 40 000 zł, a na automacie Casino Games Flat 24500 zł. Niewątpliwie więc Spółka prowadziła działalność niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Skoro zostało wykazane, że na obu automatach możliwa jest gra za stawki wyższe niż 50 gr., a ponadto umożliwiają one wygraną wyższą niż 60 zł, sama okoliczność, że w 2009 r. zostały one uznane za spełniające warunki, o których mowa w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. nr 4, poz. 27), nie może podważać ustaleń wynikających z prawidłowo przeprowadzonego eksperymentu i opinii biegłego. Mając powyższe na uwadze, zarzuty naruszenia art. 187 § 1, 191 O.p. oraz art. 23b w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h., a także naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2, polegającego na zastosowaniu tego przepisu, mimo, że Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe, świadczące o tym, że automaty są automatami niskostawkowymi, a skarżąca nie dokonywała w nich żadnych zmian, uznać należy za nieuzasadnione. Jeśli chodzi o zarzuty zawarte w punkcie 7 skargi, a związane z brakiem notyfikacji ustawy o grach hazardowych i skutkach tego braku, to wskazać należy, co następuje. O ile sam przepis art. 14 u.g.h. niewątpliwie ma charakter techniczny w rozumieniu przepisów powołanej dyrektywy, to już art. 89 ust. 1 tej ustawy takiego charakteru nie ma. Nie opisuje on bowiem cech produktów (sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, ich jakością), nie stanowi "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów; nie określa warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu; nie ustanawia także żadnego zakazu, a jedynie zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach (jest ich gwarantem). W niniejszej sprawie nałożona na Spółkę sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest wynikiem tego, że skarżąca prowadziła działalność w punkcie gier z przekroczeniem warunków udzielonego jej zezwolenia. Przekroczenie warunków posiadanego przez nią zezwolenia polegało, o czym była mowa wyżej, na prowadzeniu działalności na automatach nie spełniających wymogów automatów do gier o niskich wygranych, a więc wymogów określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h., a co za tym idzie wymogów pozwolenia na prowadzenie działalności. Zgodnie z art. 141 u.g.h., w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129 -140 gier na automatach w salonach gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. Powyższa regulacja oznacza, że na te wszystkie podmioty, które prowadzą działalność zgodnie z posiadanymi zezwoleniami oraz dotychczasowymi regulacjami, nie można nałożyć kary w wysokości 12.000 zł za każdy automat. Tak więc ustawodawca w ten sposób, w celu umożliwienia uprawnionym z wcześniej wydanych zezwoleń, dokończenia działalności w tym zakresie na dotychczasowych zasadach, wprowadził normę, potwierdzającą niekaralność z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zestawienie art. 129, art. 141 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. winno być jednak rozumiane nie tylko jako wyłączające karalność za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w ramach udzielonych uprzednio zezwoleń, ale przede wszystkim jako ustanawiające sankcję za naruszenie zasad jakie zostały w tych zezwoleniach i przepisach prawa określone. Tak więc przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który ustanawia karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w powiązaniu z art. 141 pkt 2 tej samej ustawy odnosi się nie do zakazu prowadzenia działalności hazardowej poza kasynem gry, lecz do przypadku niedotrzymania warunków dotychczasowego zezwolenia (por. wyroki NSA z 18.09.2015 sygn. II GSK 1598/15, II GSK 1599/15 dostępne w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Jednocześnie skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd zaprezentowany między innymi w wyroku II GSK 1598/15, że przepisy przejściowe u.g.h. (art. 129-141) nie mają charakteru technicznego. Działalność w zakresie gier na automatach była i jest reglamentowana, co należy brać pod uwagę oceniając potencjalną techniczność tychże regulacji. Przepisy przejściowe polskiej ustawy pozwalały na pełne wykorzystanie 6-letniego zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (pod warunkiem działania w tym zakresie w zgodzie z dotychczasowymi przepisami). Prowadzenie danego rodzaju działalności reglamentowanej nie kreuje i nie może kreować po stronie podmiotu dysponującego zezwoleniem w tym zakresie prawa do prowadzenia tejże działalności bez żadnych ograniczeń w czasie. Nie istnieje bowiem swoista ekspektatywa przedłużenia nadanego uprawnienia o charakterze reglamentowanym. Prowadzący działalność musi się bowiem liczyć z tym, iż ustawodawca, kierując się np. względami bezpieczeństwa, nie będzie bez żadnych ograniczeń w czasie, dozwalał na prowadzenie działalności danego rodzaju w dotychczasowej postaci. Oczywiście ewentualne ograniczenia muszą następować z poszanowaniem zasady praw słusznie nabytych, co zdaniem Sądu w omawianym zakresie zostało przez ustawodawcę krajowego spełnione. Z tej też przyczyny przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych (na tle niniejszej sprawy chodzi zwłaszcza o art. 129 i art. 141) nie mają ani charakteru technicznego, ani też nie ograniczają praw nabytych w sposób niezgodny z zasadą proporcjonalności. Mając na uwadze to, że w niniejszej sprawie powodem nałożenia kary w wysokości 24 000 zł (po 12 000 zł za każdy automat) było prowadzenie działalności niezgodnie z posiadanym poprzez skarżącą zezwoleniem, za bezprzedmiotowy w związku z tym należało uznać zarzut niedopuszczalności nałożenia kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z powodu braku notyfikacji art. 14 u.g.h. Wyżej wskazane okoliczności powodują, że również zarzut naruszenia art. 233 § 1 O.p. jest bezzasadny. Z kolei jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 205 O.p., polegający na podjęciu zawieszonego postępowania pomimo, że nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, to przede wszystkim zauważyć należy, że postępowanie przed organami administracyjnymi w tej sprawie nie było zawieszane, gdyż wniosek Spółki o zawieszenie, postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w K. z 17 marca 2015 r. nie został uwzględniony. Dodatkowo zaś zauważyć należy, że skarżąca domagała się zawieszenia postępowania administracyjnego (jak i sądowego) z uwagi na toczące się przez Trybunałem Konstytucyjnym postępowania w sprawach P 4/14 , P 10/14 oraz P 18/14. W sprawach tych Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 11 marca 2015 roku stwierdził, że brak notyfikacji przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie stanowi takiego naruszenia pozakonstytucyjnej procedury ustawodawczej, które byłoby równoznaczne z naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Oceniając zaniedbanie o charakterze formalnoprawnym w zakresie unijnej procedury notyfikacji, TK zwrócił uwagę na istnienie jakościowej różnicy pomiędzy obowiązkami w zakresie stanowienia ustaw wynikającymi z Konstytucji, a takimi obowiązkami wynikającymi z ustaw i przyjął, że uchybienie obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej przepisów technicznych nie może samo przez się prowadzić do naruszenia konstytucyjnych zasad określonych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Tym samym Trybunał Konstytucyjny uznał, że takie uchybienie jak wyżej opisane nie narusza zasady demokratycznego państwa prawa i zasady legalizmu. Oznacza to, że z polskiego porządku prawnego nie zostały derogowane przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Skoro powyższe orzeczenie TK zostało podjęte przed wydaniem przez organ zaskarżonej decyzji, zarzut, że organ powinien zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez TK pytań prawnych w tym przedmiocie jest zupełnie nieuzasadniony. Z wszystkich wyżej wskazanych powodów za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Ponieważ zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji bądź też stwierdzenia jej nieważności, skargę należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).