II SA/Ke 466/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2010r. sprawy ze skargi I. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2010r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania I. i T. małż. G. utrzymało w mocy decyzję Nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia [...] znak: [...] w sprawie ustalenia na wniosek K. Z. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego: parteru na lokal usługowy w celu prowadzenia działalności w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych, poddasza na klubo-kawiarnię na terenie działki nr ewid. 538/2 w P. 115, gm. C.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu 3.11.2006r. K. Z. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku magazynowo-gospodarczego na lokal handlowy – sklep spożywczo-przemysłowy (20% powierzchni) oraz dom weselny (na pozostałej powierzchni). Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 17 czerwca 2008r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego w części na lokal handlowy (sklep), w części na lokal usługowy prowadzący działalność w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych (dom weselny). Kolegium wskazało, że do obiektów istniejącej zabudowy mieszkaniowej nie można zaliczyć domu weselnego, który pełni funkcję usługową (komercyjną) związaną z organizowaniem imprez okolicznościowych, wesel, zabaw, spotkań towarzyskich związanych z okresowym przebywaniem w nim dużej ilości osób. Funkcjonowanie domu weselnego jest nierozłącznie związane ze wzrostem hałasu i natężenia ruchu drogowego. Zatem działalność polegająca na organizowaniu przyjęć okolicznościowych jest działalnością wyodrębnioną, która może naruszać prawnie chroniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich. Powyższa decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 grudnia 2008r. sygn. II SA/Ke 691/08. Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły dokładnie treści wniosku K. Z., który pismem z dnia 8.04.2008r. wystąpił o odrębne rozpatrzenie wniosku w sprawie sklepu i domu weselnego, zaś organy do tej kwestii się nie ustosunkowały. Organ odwoławczy nie wskazał przyczyn dla których odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie zmiany sposobu użytkowania części budynku przeznaczonego na sklep, pomimo stwierdzenia, że "przeznaczenie części budynku na lokal handlowy nie godzi w zastany stan rzeczy, bowiem funkcja ta stanowi dopełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej". Akceptacji Sądu nie znalazło stanowisko Kolegium, co do braku możliwości zaliczenia obiektu budowlanego "domu weselnego", jako obiektu infrastruktury społecznej, dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, którego funkcjonowanie nie godzi w istniejącą funkcję terenu. Przyjęcie poglądu Kolegium, jakoby na obszarach wiejskich znajdować się mogły wyłącznie obiekty zaspokajające podstawowe potrzeby społeczności wiejskiej, w praktyce oznaczałoby wykluczenie budowania na wsi obiektów nie będących sklepem, budynkiem mieszkalnym lub gospodarczym. Niezasadne jest bowiem uznanie, że obiekt przeznaczony do organizowania przyjęć, spotkań towarzyskich, kulturalnych może być realizowany jedynie obok już istniejącego obiektu tego samego rodzaju. Sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym, nie może stanowić podstawy decyzji odmownej. Podstawą odmowy wydania decyzji musi być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie uzasadnić. Zdaniem Sądu, stosując zasadę dobrego sąsiedztwa, możliwa jest budowa obiektów infrastruktury społecznej mieszczących się w podstawowej funkcji terenu. Zmiana sposobu użytkowania części budynku gospodarczo-magazynowego na pomieszczenie lokalu prowadzącego działalność kulturalną polegającą m.in. na organizowaniu przyjęć okolicznościowych nie jest sprzeczna z funkcją mieszkaniową terenu. Tym bardziej, że organ uznał, że użytkowanie tego samego pomieszczenia w pozostałej części jako lokal handlowy mieści się w pojęciu kontynuacji funkcji tego terenu w obszarze analizowanym. Za zbyt ogólne i nie poparte żadnymi ustaleniami Sąd uznał stwierdzenie organu, że funkcjonowanie domu weselnego jest nierozłącznie związane ze wzrostem hałasu oraz ze wzrostem natężenia ruchu kołowego i jest "działalnością wyodrębnioną", która może naruszać prawnie chroniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich i świadczy o uciążliwości tego rodzaju obiektu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji uwzględniając zmieniony i uzupełniony wniosek K. Z. z dnia 3.11.2006r., decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego: parteru na lokal usługowy w celu prowadzenia działalności w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych, poddasza na klubo-kawiarnię na terenie działki nr ewid. 538/2 w P. 115, gm. C.. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] I. i T. małż. G. zarzucili organowi naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)- zwanej dalej jako ustawa, poprzez uznanie, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego zgodna będzie z funkcją i intensywnością wykorzystania terenów sąsiednich i nie będzie powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Odwołujący się nie podzielili poglądu, że dom weselny mieści się w pojęciu kontynuacji funkcji mieszkalnej, chociaż stwierdzili, że taki dom mógłby być sytuowany na obszarach wiejskich, lecz w odpowiedniej odległości od zabudowy. Domagano się wyjaśnienia w jakiej odległości od domu weselnego znajdują się budynki mieszkalne zlokalizowane na działce sąsiedniej i jaki wpływ planowana inwestycja będzie miała na położone w pobliżu nieruchomości. Nadto I. i T. małż. G. podnieśli brak dokonania ustaleń i analiz w zakresie wzrostu hałasu i natężenia ruchu drogowego wskutek zmiany sposobu użytkowania budynku. Zdaniem stron nie wskazano, czy planowana na terenie inwestycji liczba 21 miejsc postojowych dla samochodów osobowych jest wystarczająca dla domu weselnego przeznaczonego dla 100 osób. Odwołujący się podnieśli również, że organ nie dokonał analizy wpływu usytuowania dojazdu do miejsc parkingowych wzdłuż granicy z ich nieruchomością na możliwość korzystania z tej nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym. Do odwołania załączono listę 112 mieszkańców P. przeciwnych planowanej inwestycji. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Podkreślono, iż przy jej ocenie organ stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 grudnia 2008r. Przywołując brzmienie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy organ wskazał, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem organu jest zbadanie czy zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Spełnienie tych warunków potwierdza sporządzona w sprawie analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji zgodnie z § 3 ust 2 ww. rozporządzenia, wyznaczył obszar analizowany wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek i przeprowadził wymaganą analizę cech zabudowy i zagospodarowania tego terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja została wydana po wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy uzgodnieniu ze stosownymi organami projektu decyzji o warunkach zabudowy, sporządzonego przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji stosownie do art. 54 pkt 1-3 ustawy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. Decyzja zawiera wszystkie części składowe, o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. (część tekstową, część graficzną i załącznik w postaci wyników ww. analizy zawierających część tekstową i graficzną). Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w oparciu o wytyczne zawarte w wyroku WSA w Kielcach z dnia 30.12.2008r. należało uznać, iż planowany dom weselny stanowi obiekt kultury i nie jest sprzeczny z istniejącą w obszarze analizowanym funkcją mieszkaniową terenu. Kolegium w oparciu o pomiary dokonane na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy terenu ustaliło, że w sąsiedztwie tego obiektu, najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 15m od wejścia bocznego w ścianie podłużnej budynku. Odnosząc się do zarzutów naruszenia interesu prawnego właścicieli sąsiedniej nieruchomości z uwagi na wnioskowaną funkcję przedmiotowego obiektu czy też pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej nieruchomości Kolegium wskazało, że kwestie te nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż nie są przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzuty te dotyczą bowiem warunków techniczno-budowlanych określanych w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu i powinny być podnoszone na tym etapie postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyli I. i T. małż. G. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Decyzji Kolegium zarzucili naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Kielcach z dnia 30 grudnia 2008r. determinują powinność wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, choć pozostaje to w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w powołanym orzeczeniu. Skarżący zarzucili ponadto organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuprawnione uznanie, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego zgodna jest z funkcją i intensywnością wykorzystania terenów sąsiednich i nie będzie powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich oraz wpływać na funkcjonalność i możliwość wykonywania prawa własności. W ocenie skarżących Kolegium błędnie rozumie dyspozycje art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyroku z dnia 30 grudnia 2008r. Sąd bowiem stwierdził jedynie, że uogólnieniem nie popartym żadnymi ustaleniami w sprawie było uznanie, że funkcjonowanie domu weselnego powoduje wzrost hałasu, natężenia ruchu kołowego, co może naruszać prawnie chroniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich. Intencją Sądu było zatem zobligowanie organów do dokonania szczegółowej analizy celem ustalenia czy planowana inwestycja nie narusza prawnie chronionego interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skarżący podnieśli, że w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono żadnych analiz w zakresie wzrostu hałasu i natężenia ruchu kołowego na skutek zmiany sposobu użytkowania budynku. Ponadto nie zbadano, czy planowana liczba 21 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w granicach terenu inwestycji jest wystarczająca dla obsługi domu weselnego przeznaczonego na około 100 osób. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W toku ponownego rozpoznania sprawy organy administracji w oparciu o pismo inwestora z dnia 7.07.2009r. dokładnie wyjaśniły treść wniosku K. Z. ustalając, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego: parteru na lokal usługowy w celu prowadzenia działalności w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych, poddasza na klubo-kawiarnię. Kwestia kontynuacji funkcji domu weselnego – będącego wynikiem planowanej zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczo magazynowego w odniesieniu do funkcji mieszkaniowej terenu była natomiast przedmiotem rozważań WSA w wyroku z dnia 30.12.2008r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009r. II SA/Ol 443/09). W rozpoznawanej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Sąd jednoznacznie i w sposób wiążący zarówno dla organów administracji rozpoznających ponownie sprawę jak i dla Sądu orzekającego obecnie stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania części budynku gospodarczo-magazynowego na pomieszczenie lokalu prowadzącego działalność kulturalną polegającą m.in. na organizowaniu przyjęć okolicznościowych, nie jest sprzeczna z funkcją mieszkaniową terenu. Taki budynek pełniąc funkcję o charakterze kulturalnym, stanowi obiekt infrastruktury społecznej. Sam brak zgodności między inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym nie może być bowiem, jak wskazał Sąd, podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odmowa wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wymagałaby wykazania, że istnieje sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, w taki sposób, że nie da się jej pogodzić w praktyce. Takich zaś rozważań na gruncie konkretnej sprawy poczynić się nie da, co oznacza, że dom weselny spełnia przesłankę kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji stosownie do wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Cytowany przepis uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od dostosowania planowanego obiektu do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). W celu natomiast ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Decyzja organu pierwszej instancji spełnia wszystkie ww. wymogi i została wydana po przeprowadzeniu przewidzianego prawem postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie naruszył więc przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja art. 61 ust. 1 ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Przyjęcie szerokiej interpretacji pojęcia ,,kontynuacji funkcji’’ uwzględniającej wymagania ładu przestrzennego, dopuszcza na danym obszarze budowę obiektów o funkcji, która nie jest tożsama z funkcją dotychczasowych obiektów, lecz ma stanowić ich uzupełnienie. W sytuacji gdy na danym terenie występuje wyłącznie funkcja mieszkaniowa, zasadność wprowadzenia obiektu o nowej funkcji wymaga szczególnej analizy, tak by nie doszło do wypaczenia sensu zasady dobrego sąsiedztwa, chroniącego zastany stan rzeczy. W sprawie niniejszej organy analizę taką przeprowadziły stosując się do oceny prawnej i wskazówek zawartych w wyroku z dnia 30 grudnia 2008r. Wbrew twierdzeniom skarżących zaskarżona decyzja nie narusza interesów osób trzecich, wyrażających się w ograniczeniu sposobu zagospodarowania ich działki (działki sąsiedniej) i ograniczeniu funkcjonalności i możliwości wykonywania prawa własności. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji w punkcie 5 określa wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich stanowiąc, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich ani wpływać na wykonywanie ich prawa własności. Inwestycję należy zaprojektować w sposób nie powodujący ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, światła dziennego oraz zapewniający ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. W sytuacji, gdy odległość planowanej inwestycji oddalona jest ok. 15 m od granicy sąsiedniej działki skarżących, ocena zwiększonego hałasu i ruchu pojazdów może być dokonana tylko na podstawie obiektywnych warunków występujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć osób, iż ich przestrzeń w razie realizacji inwestycji może zostać ograniczona. Wskazać trzeba, że nieuwzględnienie interesów skarżących nie popartych żadnymi konkretnymi przepisami prawa materialnego, nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności warunków zabudowy, jako naruszających interesy osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu nierozważenia przez organy, czy planowana liczba 21 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w granicach terenu inwestycji jest wystarczająca dla obsługi domu weselnego przeznaczonego na około 100 osób, stwierdzić należy, że obowiązujące przepisy techniczno-budowlane nakazują przy zagospodarowywaniu działki budowlanej zapewnienie miejsc postojowych dla użytkowników samochodów stałych i przebywających okresowo – stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy (§ 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zaplanowanie 21 miejsc postojowych w ramach planowanej inwestycji nie narusza wymogów w zakresie wynikającym z § 18 ust. 1 cyt. rozporządzenia. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.