II SA/Ke 471/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "Ś." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na czynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 kwietnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. Przedsiębiorstwo "Ś." Sp. z o.o. z siedzibą w K., dalej "Spółka", reprezentowane przez R. P., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 2 kwietnia 2013 r. w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2013 r., doręczonym w dniu 18 czerwca 2013 r., R. P. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi R. P. wskazał na brak możliwości przedstawienia odpisu pełnego z KRS z uwagi na fakt, że reprezentowana przez niego Spółka nie została w tym rejestrze zarejestrowana, figuruje zaś jedynie w rejestrze handlowym (RHB). Na wypadek gdyby te wyjaśnienia okazały się niewystarczające R. P. wniósł o uznanie za stronę skarżącą jego jako osoby fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię umocowania R. P. do reprezentowania strony skarżącej. Bezsporne jest, że skarżąca Spółka nie figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym, a zatem R. P. nie mógł usunąć braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu pełnego z tego rejestru. Spółka figuruje natomiast w sądowym rejestrze handlowym (RHB), zamkniętym z dniem 1 stycznia 2001 r. wraz z powołaniem Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. nr 121, poz. 770 ze zm.) do czasu rejestracji, zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1 (tj. ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym), nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2013 r., zachowują moc dotychczasowe wpisy w rejestrach sądowych. Do czasu rejestracji, o której mowa w ust. 2, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2013 r., do odpisów, wyciągów, zaświadczeń oraz skutków prawnych wpisów stosuje się przepisy obowiązujące do dnia wejścia w życie ustawy, wyłącznie w zakresie niezbędnym do tej rejestracji oraz do dochodzenia lub zaspokojenia roszczeń wobec podmiotów wpisanych do dotychczasowego rejestru (ust. 3). Z powyższego wynika, że w ograniczonym zakresie do końca roku 2013 wpisy w rejestrze handlowym zachowują moc obowiązującą. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się wyciąg z rejestru handlowego aktualny na dzień 14.03.2011r., z którego wynika, że R. P., z racji pełnienia funkcji jednoosobowego zarządu Spółki, jest uprawniony do jej reprezentowania. Z uwagi zaś na treść art. 9 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy żadne zmiany w tym zakresie w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia wejścia w życie ustawy o KRS nie mogły być dokonane. Należy zatem stwierdzić, że R. P. nadal pełni funkcję jednoosobowego zarządu Spółki "Ś." i jest uprawniony do jej reprezentowania. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega natomiast odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego poinformowanie strony o pozostawieniu podania (pisma) bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną. W wyroku z dnia 4 stycznia 2000 roku, sygn. akt I SAB 133/99 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wprost, że "Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno techniczna, o której należy poinformować stronę". W orzecznictwie pojawiły się natomiast rozbieżności co do możliwości zaskarżenia powyższej czynności do sądu administracyjnego. Zdaniem części sądów pozostawienie podania bez rozpoznania, jako czynność materialno-techniczna, nie podlegało zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. I GSK 485/07). Zdaniem innych pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) mieściło się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2011 r. sygn. II FSK 2624/10). W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich, pismem z dnia 20.02.2013r., na podstawie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wniósł o rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny następującego zagadnienia prawnego: czy nieuprawnione pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czy też stanowi bezczynność, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Wniosek ten został zarejestrowany w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. I OPS 2/13 i do chwili obecnej nie został rozstrzygnięty. Rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. Stwierdzenie, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie mieści się w grupie aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w sposób oczywisty wyklucza możliwość zakwestionowania takiej czynności skargą do sądu administracyjnego. Strona uważająca ww. czynność za nieuprawnioną mogłaby ją kwestionować jedynie w drodze skargi na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Gdyby zaś uznać, że czynność polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to w niniejszej sprawie skarga i tak byłaby niedopuszczalna, gdyż skarżąca Spółka nie zachowała trybu zaskarżenia tego typu czynności, przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy skarżąca Spółka po otrzymaniu pisma z dnia 2 kwietnia 2013 r. nie występowała do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji należy uznać, że skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest bezczynność organu lecz czynność polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania, a strona skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.