II SA/Ke 478/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. w Z. na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] 2020 r. znak: [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nie uznał reklamacji [...] [...] S.A. w Z. (zwanej dalej Spółką) i określił tej Spółce opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości 136 793,00 zł za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły w km 223+030. U podstaw rozstrzygnięcia organu legły następujące ustalenia faktyczne oraz ocena prawna. W dniu 3 lutego 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni, na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 310) - zwanej dalej: p.w. lub Prawo wodne - ustalił w formie informacji rocznej dla Spółki za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., opłatę stałą w wysokości 136.793,00 zł za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły w km 223+030, jednocześnie wskazując, że opłatę należy uiścić na rachunek organu w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2020 r. w wysokości 34.198,25 zł; za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2020 r. w wysokości 34.198,25 zł; za III kwartał - w terminie do 31 października 2020 r. w wysokości 34.198,25 zł; za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2020 r. w wysokości 34.198,25 zł. Powyższa informacja roczna, stała się przedmiotem reklamacji Spółki. Nie uznając reklamacji za uzasadnioną, organ wskazał, że wysokość opłaty stałej zależy wyłącznie od ilości odprowadzanych ścieków określonych w pozwoleniu zintegrowanym. Wyjaśnił, że określenia wysokości opłaty stałej dokonał w oparciu o art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2502), zwanego dalej rozporządzeniem. Opłata stała za odprowadzanie ścieków została zatem obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 5382,00 m3/rok i wynoszącym po przeliczeniu 1,495 m3/s. Organ podniósł, że na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie ma możliwości innego sposobu naliczenia opłaty. W związku z tym, zarzuty strony o naruszeniu przez organ przepisów proceduralnych tj. art. 7a § 1 k.p.a. jak również Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. organ uznał za niezasadne. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podkreślił, że dla rozstrzygnięcia spornej kwestii decydujące znaczenie ma literalna wykładnia art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, zatem stosując ten przepis organ ma obowiązek uwzględnić w swych wyliczeniach: po pierwsze, maksymalną ilość zrzutu wód, po drugie, że ilość ta ma być określona w pozwoleniu wodnoprawnym, a po trzecie, organ winien ją wyrazić w m3/s. Dalej organ podał, że Spółka korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia zintegrowanego z [...] 2006 r. wydanego przez Wojewodę, zmienionego [...] 2015 r. przez Marszałka Województwa, w którym nie sprecyzowano ilości dni dla okresu deszczowego i bezdeszczowego, dlatego też do naliczenia opłaty organ przyjął czas wynoszący 366 dni. Organ podkreślił, że nie ma podstaw w obowiązujących obecnie przepisach, dla innego sposobu naliczania opłaty. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, wniosła [...] [...] S.A. w Z., zarzucając naruszenie: 1. art. 271 ust. 1 i ust. 5 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię, niezgodną z Dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przy wydaniu decyzji poprzez naliczenie wysokości opłaty stałej za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły w km. 223 + 030 za ww. okres w oparciu o określoną w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną dopuszczalną ilość odprowadzanych ścieków dla okresu deszczowego; 2. art. 271 ust. 5 w związku z art. 300 Prawa wodnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przy wydaniu decyzji, poprzez naliczenie wysokości opłaty stałej za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły w km. 223 + 030 za ww. okres w wysokości nieproporcjonalnie wysokiej powodującej nieuzasadnione obciążenie dla skarżącej i sprzecznej z celem tej opłaty, którym jest pokrycie rzeczywistego kosztu usługi wodnej; 3. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających z określenia w pozwoleniu zintegrowanym dwóch maksymalnych dopuszczalnych ilości ścieków przemysłowych, jakie mogą być odprowadzane z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły w km. 223 + 030 (dla okresu deszczowego i dla okresu bezdeszczowego) na korzyść strony; W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację powyższych zarzutów podnosząc w szczególności, że przy wydaniu decyzji organ przyjął nieuprawnione założenie, że wszystkie 366 dni w roku są dniami deszczowymi i w każdym dniu roku Spółka będzie odprowadzała z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły ścieki przemysłowe w maksymalnej dopuszczalnej ilości ustalonej dla okresu deszczowego, tj. 1.495 m3/s. Zdaniem skarżącej Spółki w sytuacji, gdy z pozwolenia zintegrowanego wynikają dwie maksymalne dopuszczalne ilości ścieków, jakie mogą zostać wprowadzone do rzeki Wisły, organ przy interpretacji art. 271 ust. 5 Prawa wodnego powinien był odwołać się do celu i ogólnego systemu regulacji wynikającego z ramowej Dyrektywy wodnej, a w szczególności zasady zwrotu kosztów usług wodnych określonej również w art. 9 ust. 3 Prawa wodnego. Tymczasem organ bez bliższego uzasadnienia stwierdził, że do obliczenia opłaty stałej za odprowadzanie ścieków powinna być zastosowana tylko jedna z tych maksymalnych dopuszczalnych ilości - wyższa, zdając się nie zauważać, że odprowadzenie ścieków w takiej ilości w każdym dniu roku nie jest ani realnie możliwe (4/5 dni w roku to dni bez opadów), ani legalne (wobec treści Pozwolenia zintegrowanego). W rezultacie wysokość opłaty ustalonej w zaskarżonej decyzji (przy przyjęciu maksymalnej dopuszczalnej ilości odprowadzanych ścieków dla 366 dni deszczowych) jest nieadekwatnie wysoka do rzeczywistego kosztu tej usługi wodnej. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że zdecydowanie bardziej zbliżona do rzeczywistego kosztu usługi wodnej za wprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej Spółki do rzeki Wisły w km. 223 + 030 byłaby opłata stała naliczona w oparciu o maksymalną dopuszczalną ilość ścieków dla okresu bezdeszczowego, to jest 0,013 m3/s - skoro takich dni w roku jest około 4/5. Świadomość tego miał również organ, który w roku 2018 ustalił wysokość tej opłaty w oparciu o określoną w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną dopuszczalną ilość odprowadzanych ścieków dla okresu bezdeszczowego, to jest 0,013 m3/s. Niewątpliwie art. 271 ust. 5 Prawa wodnego nie jest dostosowany do sytuacji, w której pozwolenie zintegrowane określa dwie maksymalne ilości ścieków, które dany podmiot ma prawo wprowadzić do wód lub ziemi. W takim jednak przypadku organ, obliczając wysokość opłaty stałej, powinien odwołać się do celu i ogólnego systemu regulacji wynikającego z Dyrektywy 2000/60/WE ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, a w szczególności sformułowanej w tej Dyrektywie zasady zwrotu kosztów usług wodnych. Powyższa zasada została zapisana w art. 9 ust. 3 Prawa wodnego, który stanowi, że gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Przepis został sformułowany ogólnie, co wskazuje, że zasada zwrotu kosztów usług wodnych powinna mieć zastosowanie do wszelkich opłat pobieranych na podstawie Prawa wodnego, niezależnie od ich rodzaju - w szczególności bez względu na to, czy są to opłaty stałe, czy zmienne. Również w orzecznictwie przyjmuje się, że przy obliczaniu wysokości opłaty stałej na podstawie art. 271 ust. 5 Prawa wodnego powinna być uwzględniona tylko taka ilość ścieków, jaka legalnie może zostać wprowadzona do wód (wyrok WSA w Krakowie z 25 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Kr 721/18). Dalej autor skargi podniósł, że opłaty za usługi wodne są daninami publicznymi, co z kolei oznacza, że w stosunku do tych opłat należy stosować reguły wykładni właściwe dla prawa podatkowego (co wynika również z art. 300 Prawa wodnego, który nakazuje do ponoszenia opłat za usługi wodne stosować odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyjątkami określonymi we wskazanych przepisach). Na gruncie prawa podatkowego Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lipca 2013 r. sygn. SK 18/09 wskazał, że organy administracji publicznej powinny - zgodnie z zasadą in dubio pro tributario - rozstrzygać wątpliwości interpretacyjne na korzyść podatnika. Zatem, zdaniem Spółki, nie można interpretacji przepisów Prawa wodnego dokonywać w taki sposób, by wprowadzać nieproporcjonalne, nieuzasadnione obciążenia dla podmiotów prawa, w szczególności sprzeczne z zasadą zwrotu kosztów usług wodnych leżącą u podstaw całego systemu tych opłat. Odnośnie naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. skarżąca Spółka wskazała, że jeżeli pozwolenie zintegrowane określa dwa maksymalne limity odprowadzanych ścieków, a art. 271 ust. 5 Prawa wodnego nie precyzuje, jak w takiej sytuacji należałoby obliczyć wysokość opłaty stałej, opłata ta powinna być obliczona w sposób nie powodujący pokrzywdzenia Spółki jako podmiotu zobowiązanego do uiszczenia przedmiotowej opłaty. O tym, że treść ww. normy prawnej nie jest jednoznaczna świadczy fakt, że w roku 2018 wysokość opłaty stałej za tę samą usługę wodną Wody Polskie naliczyły w oparciu o maksymalną ilość ścieków dla okresu bezdeszczowego (tj. 400 000 m3/rok). O ile wówczas można było uzasadnić to faktem, że dni bezdeszczowych w roku jest więcej i w związku z tym ten właśnie limit jest bardziej miarodajny dla określenia wartości usługi wodnej, o tyle sposobu naliczenia opłaty za 2020 r. nie da się w ten sposób uzasadnić. Opłata w wysokości wskazanej w Informacji została bowiem naliczona w sposób maksymalnie niekorzystny dla Spółki, w oderwaniu od rzeczywistej wartości usługi wodnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem poddana ocenie decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, którą organ ten nałożył na skarżącą Spółkę opłatę stałą za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości 136 793,00 zł. W niniejszej sprawie sporna jest prawidłowość przyjęcia przez organ do wyliczenia wysokości opłaty stałej: czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni oraz maksymalnej ilości odprowadzanych przez Spółkę ścieków. Uznając stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji za prawidłowe, należy podkreślić, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w analogicznej sprawie dotyczącej opłaty stałej nałożonej na skarżącą spółkę za odprowadzanie ścieków przemysłowych z kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości 136.419,00 zł, rozstrzygniętej przez WSA w Kielcach w wyroku z 11 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 460/19, na który to wyrok powołał się również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z tym powtórzyć za wspomnianym sądem należy, że wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy Prawo wodne, było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Z art. 9 tej Dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. W przepisach Prawa wodnego wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami. Jednym z takich instrumentów ekonomicznych, zgodnie z art. 267 pkt 1 tej ustawy, są opłaty za usługi wodne, w tym za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (art. 268 ust. 1 pkt 2 p.w.). Stosownie do art. 270 ust. 8 Prawa wodnego opłata za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości i jakości ścieków wprowadzanych w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z treścią art. 271 ust. 1 pkt 4 p.w., wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. W myśl art. 271 ust. 5 tej ustawy wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Zgodnie z § 10 ust 1 rozporządzenia, jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Zgodnie z art. 545 ust. 7 p.w., dotychczas wydane pozwolenia wodnoprawne zachowują moc, co oznacza, że podstawą obliczenia opłat za korzystanie ze środowiska są określone w tych pozwoleniach ilości - w tym wypadku, wprowadzanych do wód ścieków. W Prawie wodnym ustalono dwojakiego rodzaju opłaty za usługi wodne – opłatę stałą i opłatę zmienną. Opłata stała stanowi ustalany abstrakcyjnie, według określonego wzoru, ekwiwalent za gotowość środowiska do świadczenia usług określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Inaczej rzecz ujmując, opłata stała jest odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do przyjęcia ścieków w ramach usług wodnych przez cały rok. Opłata ta naliczana jest w taki sam sposób w stosunku do wszystkich podmiotów korzystających z określonych usług wodnych, a jej wysokość jest zróżnicowana w zależności od treści pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei opłata zmienna wnoszona jest za określone w p.w. usługi wodne. Opłata ta stanowi zindywidualizowany ekwiwalent za korzystanie ze środowiska, który uzależniony jest od parametrów mierzalnych. Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że o ile wysokość opłaty zmiennej jest uzależniona od faktycznej ingerencji w środowisko naturalne, o tyle wysokość opłaty stałej kształtują te same czynniki, a jej wysokość zależy wyłącznie od ilości, jak w rozpoznawanej sprawie, odprowadzanych ścieków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym (albo zintegrowanym). W tym zakresie w sprawie niniejszej organ zasadnie przyjął, że zastosowanie art. 271 ust. 5 p.w. wymaga od organu orzekającego uwzględnienia w wyliczeniach: maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód, przy czym ilość ta ma być określona w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym i wyrażona w m3/s. Zdaniem Sądu, wprawdzie ustawodawca nie określił wprost o jaką liczbę dni, stanowiących podstawę naliczenia opłaty stałej chodzi, to jednak zauważyć trzeba, że pozwolenie wodnoprawne jest wydawane na czas określony. Zgodnie z art. 271 ust. 1 p.w. wysokość opłaty stałej ustalana jest w formie informacji rocznej. Oznacza to, że opłata stała określana jest dla każdego roku osobno i obejmuje okres całego roku kalendarzowego (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 721/18). Skoro opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładania art. 271 ust. 5 p.w., zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego. Ten wskaźnik odzwierciedla bowiem rzeczywistą, dopuszczalną (a więc legalną) ilość wprowadzanych w skali roku ścieków do wód, którą może dokonać skarżąca Spółka (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 715/18). Zaznaczyć również należy, że z mocy art. 271 ust. 6 p.w. podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Sumując tę część rozważań stwierdzić należy, że skoro opłata ustalana jest w formie informacji rocznej, podzielona jest kwartalnie - na cztery części, to zdaniem Sądu, odnosi się ona do jednego roku. W konsekwencji słusznie organ przyjął 366 dni jako podstawę obliczenia opłaty. "Czas wyrażony w dniach" stanowi obok stawki, stałą wartość, która jest podstawiana do wzoru, według którego wyliczana jest opłata. Analiza regulacji prawnych zamieszczony w p.w. dotyczących opłaty stałej uprawnia do stwierdzenia, że ustawodawca nie przewidział możliwości zmiany tego parametru i podstawienia do wzoru innej liczby dni, w szczególności liczby dni deszczowych czy też bezdeszczowych. Niezależnie od powyższego, na gruncie sprawy niniejszej zauważyć należy, że w pozwoleniu zintegrowanym nie określono liczby dni deszczowych i dni bezdeszczowych do wyliczenia składnika koniecznego do ustalenia opłaty stałej, co uniemożliwia inny sposób wyliczenia opłaty, niż przyjął to organ, zwłaszcza, gdy się zauważy, iż opłata ustalona jest za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. a tym samym niewiadoma jest ilość dni bezdeszczowych. Dopuszczenie podstawiania do wzoru, w zależności od okoliczności, innej liczby dni, zmieniłoby całkowicie istotę opłaty stałej, czyniąc ją podobną do opłaty zmiennej, której wysokość z zasady uzależniona jest od różnych czynników (tak WSA w Szczecinie w wyroku z 20 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 838/18). Jak wynika z akt sprawy Spółka dysponuje pozwoleniem zintegrowanym wydanym przez Wojewodę [...] 2006 r., zmienionym przez Marszałka Województwa decyzją z [...] 2015 r., zezwalającym na odprowadzanie ścieków przemysłowych ze swej kanalizacji deszczowej do rzeki Wisły w km 223+030. W treści tego pozwolenia określono dopuszczalną ilość odprowadzanych ścieków, wskazując jednocześnie dla okresu deszczowego i bezdeszczowego po trzy parametry dopuszczalnej ilości odprowadzanych ścieków, tj.: maksymalnie na godzinę, średnio na dobę i maksymalnie na rok. W kontekście przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych, w ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że: - po pierwsze, pozwolenie zintegrowane jest aktem funkcjonującym w obrocie prawnym, a w związku z tym jego treść stanowi podstawę dla organu do dokonania ustaleń w zakresie przyjętego wskaźnika w postaci maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód. W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie naliczenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód nie ma możliwości kwestionowania ustaleń zawartych w obowiązującym pozwoleniu zintegrowanym; - po drugie, w pozwoleniu zintegrowanym udzielonym skarżącej Spółce nie określono liczby dni deszczowych i dni bezdeszczowych do wyliczenia składnika koniecznego do ustalenia opłaty stałej; - po trzecie, opłata stała została wyliczona, jako iloczyn stawki opłaty wynoszącej 250 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód na podstawie pozwolenia zintegrowanego w ilości 5382,00m3/rok - po przeliczeniu 1,495 m3/s, - po czwarte, co słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę, w okresie deszczowym ujętym w pozwoleniu zintegrowanym, wszystkie trzy parametry mają identyczną wartość, jedynie inaczej ujętą – określoną w innej jednostce czasu. W tym stanie rzeczy, nieuzasadnione są zarzuty zawarte w pkt 1 petitum skargi. Trudny do zaakceptowania jest również zarzut naruszenia art. 9 ust. 3 p.w., polegający na ustaleniu opłaty zbyt wysokiej i niezgodnej z zasadą zwrotu kosztów usług wodnych. W tej kwestii należy zgodzić się z przedstawionym w odpowiedzi na skargę poglądem organu, że zarzucane przekroczenie maksymalnej rocznej ilości zrzutu ścieków dopuszczonej pozwoleniem zintegrowanym oparte jest na błędnym założeniu, że w decyzji zsumowano okres bezdeszczowy i deszczowy, podczas gdy organ zastosował jedną wartość - maksymalną dla okresu deszczowego. Dlatego też przekroczenie rocznego dopuszczalnego maksymalnego limitu wprowadzenia ścieków z pozwolenia wodnoprawnego nigdy nie nastąpiło. Rację ma również organ, że zaskarżona decyzja nie może być wadliwa tylko dlatego, że zdaniem strony skarżącej koszty korzystania z wód są w jej opinii zbyt wysokie. Koszty te bowiem, co jest obecnie oczywistym następstwem zjawisk i procesów zachodzących w przyrodzie, będą znacznie wzrastać. Woda staje się bardzo cennym dobrem i korzystanie z niej powoduje uregulowane już w prawodawstwie wspólnotowym i w ślad za tym polskim, określone konsekwencje. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut zawarty w pkt 3 petitum skargi. Zasadność stanowiska organu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, potwierdza literalne brzmienie art. 271 ust. 5 p.w., a w związku z tym zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony. W konsekwencji, bezprzedmiotowe są również dalsze rozważania co do ewentualnego zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy art. 7a § 2 k.p.a. Podobnie odnośnie zarzutu naruszenia art. 271 ust. 5 w związku z jej art. 300 p.w. (pkt 2 skargi), należy wskazać, że organ stosując art. 271 ust. 5 p.w. nie posiadał luzu decyzyjnego, który pozwoliłby na wybór jednego z kilku możliwych, dopuszczalnych wariantów. Organ dokonał jedynie subsumpcji danych z pozwolenia do obowiązujących przepisów, w sposób tymi przepisami określony. W tej sytuacji nie może więc być mowy o naruszeniu zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.