II SA/Ke 483/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, protokolant Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Starszy inspektor sądowy Sebastian Sędzia WSA Agnieszka Banach, Styczeń Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, , , Sędziowie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi L. W. i M. W. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 24 czerwca 2025 r. znak: WOA.7721.38.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z 24.06.2025 r. znak: WOA.7721.38.2025 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Kielcach (dalej "ŚWINB"), po rozpatrzeniu odwołania L. i M. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] (dalej "PINB") z 10.03.2025 r. znak: PINB-NB.5143.20.2024 umarzającej postępowanie w sprawie legalności i zgodności z Prawem budowlanym prac budowlanych polegających na utwardzeniu podjazdu, wykonanych na terenie działki o nr ewid. [...], stanowiącej współwłasność E. i P. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z 3.04.2024 r. L. i M. W. wystąpili do PINB w [...] z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli związanej z wykonanymi pracami budowlanymi na ww. działce, polegającymi na utwardzeniu podjazdu. W czasie czynności kontrolnych w dniu 28.06.2024 r. inspektorzy PINB ustalili, że ww. działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym stanowiącym własność inwestorów, a utwardzenie terenu z kostki granitowej – podjazd - wykonane jest od strony elewacji frontowej. Podczas kolejnych czynności kontrolnych 23.10.2024r. ustalono, że roboty budowlane polegające m.in. na ułożeniu kostki brukowej granitowej zostały wykonane na podstawie zgłoszenia inwestorów do Starosty Sandomierskiego z 20.10.2023 r. znak: AB.6743.2.65.2023, dotyczącego poprowadzenia rur odwadniających na podjeździe, korytek z wyprowadzeniem na teren zieleni na działce o nr ewid. [...], ułożenia kostki brukowej na podjeździe o powierzchni ok. 100 m². Do przedmiotowego zgłoszenia dołączono m.in. decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w [...] (dalej "ŚWKZ") z 22.09.2023 r. znak: DS.A.5152.42.2023.C. Stwierdzono, że na podjeździe została ułożona kostka brukowa o powierzchni ok. 100 m² oraz poprowadzono korytka odwadniające wyprowadzone na teren własnej działki nieutwardzonej o nr ewid. [...]. PINB, po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego sprawie legalności i zgodności z Prawem budowalnym prac budowlanych polegających na utwardzeniu podjazdu, wykonanych na terenie działki, wydał – na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. – ww. decyzję z 10.03.2025 r., umarzającą to postępowanie. ŚWINB, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podkreślił że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego – wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W tym zakresie zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418), zwanej dalej "u.P.b.", nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Natomiast przepis art. 29 ust. 7 pkt 2 tej samej ustawy stanowi, że w przypadku robót budowlanych wykonywanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, o których mowa w art. 29 ust. 1-4 ustawy wymagane jest dokonanie przez inwestora zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej zamiaru wykonania robót budowlanych. Teren działki, na której zostało wykonane przedmiotowe utwardzenie, znajduje się w graniach strefy ochrony krajobrazu wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego pod nr A.719, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 10.04.1984 r. W związku z powyższym inwestor, przed zrealizowaniem robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu działki budowlanej (art. 29 ust. 4 pkt 4 u.P.b.) usytuowanej na terenie objętym ochroną konserwatorską, winien dokonać skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Zgłoszenie dotyczące wykonania robót budowlanych polegających na poprowadzeniu rur odwadniających na podjeździe, wykonaniu korytek z wyprowadzeniem na teren zieleni, ułożeniu kostki brukowej na podjeździe o powierzchni ok. 100 m² zostało złożone w Starostwie Powiatowym w [...] 20.10.2023 r. wraz z ww. decyzją ŚWKZ z 22.09.2023 r., którą pozwolono E. S. na prowadzenie robót budowlanych polegających na poprowadzeniu rur odwadniających i korytek z wyprowadzeniem na teren zielony oraz ułożeniu kostki brukowej na podjeździe o powierzchni ok. 1a na ww. działce - na terenie wpisanego do rejestru zabytków układu urbanistycznego architektoniczno-krajobrazowego miasta [...]. W wyniku przeprowadzonych w dniu 23.10.2024 r. czynności kontrolnych inspektorzy PINB stwierdzili, że roboty budowlane polegające na ułożeniu kostki brukowej na terenie działki zostały wykonane legalnie, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Z tych też względów, zdaniem ŚWINB, zasadnie umorzono postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Organ II instancji, odnosząc się zarzutów odwołania dotyczących uchwały Rady Miasta [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] i dwóch prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 29.04.2024r., sygn. akt II SA/Ke 680/23 i z 29.01.2025 r., sygn. akt lI SA/Ke 587/24, wskazał, że nieważność ww. uchwały została stwierdzona w odniesieniu do części graficznej i tekstowej dotyczącej ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 2CPD w odniesieniu do działek o nr ewid. [...],. Powyższe oznacza, że w stosunku do ww. działek, w tym działki o nr ewid. [...], nie obowiązują przepisy dotyczące ciągu pieszo-jezdnego 2CPD, o którym mowa w tym planie, a zatem również ograniczenia związane z przeznaczeniem terenu pod jego funkcjonowanie. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, L. i M. W. podnieśli zarzuty rażącego naruszenia przepisów, w tym przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie w postaci: 1. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego – podczas gdy w przedmiotowej sprawie istniał i nadal istnieje przedmiot postępowania (utwardzony podjazd do bramy na działce), jak i podstawa prawna do rozstrzygania o zgodności z ustawą ww. obiektu, tj. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b.; 2. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b. poprzez jego niezastosowanie i odmowę (przez umorzenie postępowania) wydania rozstrzygnięcia, czy zgłoszony obiekt — utwardzony podjazd – jest zgodny z przepisami ustawy, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, warunkami bezpieczeństwa ludzi i mienia, z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, czy nie – podczas gdy zgodnie z ww. przepisem do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych i zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; 3. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b. poprzez jego niezastosowanie i umorzenie postępowania z tego powodu, że "utwardzenie podjazdu zostało wykonane zgodnie ze zgłoszeniem", podczas gdy zgodnie z dyspozycją ww. przepisu organy nadzoru budowlanego mają ustawowy obowiązek zbadania, czy dany obiekt jest zgodny z przepisami Prawa budowlanego, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, warunkami bezpieczeństwa ludzi i mienia, z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; 4. przepisu § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002 r. (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), zgodnie z którym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów – poprzez umorzenie postępowania w sprawie legalności i zgodności z Prawem budowlanym prac budowlanych polegających na utwardzeniu podjazdu wykonanych na terenie działki – podczas gdy ww. budowa narusza pięciometrowy pas wolny od zabudowy w postaci ciągu pieszo-jezdnego, którego zachowanie jest obowiązkowe zgodnie z ww. przepisem; 5. art. 6 i 7 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem nie tylko obowiązujących przepisów prawa, w tym prawa miejscowego, ale również z pominięciem zasad logicznego myślenia – poprzez umorzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących o zbadanie utwardzonego podjazdu na działce pod kątem zgodności z Prawem budowlanym, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z tego powodu, że ŚKZ w odpowiedzi na pytanie organu "czy użyte materiały oraz ewentualne wejście z utwardzeniem przez inwestorów w teren działki stanowiącej ciąg pieszo-jezdny, którego są współwłaścicielami, wymagałoby uzyskania odrębnej decyzji Konserwatora" odpowiedział: "w ocenie tutejszego Urzędu, dotychczas w obrębie działki 188/3 nie zostały wprowadzone zmiany, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru" – podczas gdy ani pytanie skierowane do ŚKZ, ani jego odpowiedź w żadnej mierze nie dotyczyły przedmiotu niniejszego postępowania, którym jest zgodność utwardzonego podjazdu na działce nr [...] z Prawem budowlanym; 6. art. 6 i 7 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem nie tylko obowiązujących przepisów prawa, w tym prawa miejscowego, ale również z pominięciem zasad logicznego myślenia poprzez odmowę wszczęcia postępowania z tego powodu, że "w dniu 29 stycznia 2025 r. została stwierdzona niE.żność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej dotyczącej ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 2CPD w odniesieniu do działek o nr ewid. [...], [...], [...]i [...]" – podczas gdy w chwili wszczęcia przedmiotowego postępowania plan ten obowiązywał na działce, zaś powszechnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego (w tym przede wszystkim § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych [...]) obowiązują do dziś; 7. art. 77 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie rozstrzygnięcia bez rozpatrzenia całości materiału dowodowego zebranego w toku wielu postępowań prowadzonych przez ten organ; 8. przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji ŚWINB w całości oraz zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z 19.01.2026 r. uczestnicy (inwestorzy) wnieśli o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżących na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, zwracając uwagę na następujące kwestie: - brak legitymacji prawnej skarżących do bycia stroną postępowania administracyjnego; jakkolwiek skarżący powołują się na interes prawny, którym uzasadniają swój udział jako uczestników w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działki [...], to tut. Sąd w prawomocnych orzeczeniach o sygn. akt II SA/Ke 789/20 oraz II SA/Ke 460/23 uznał, że L. i M. W. nie posiadają charakteru strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie kontroli na działce [...], z uwagi na brak interesu prawnego wynikającego z norm prawa materialnego, a ich roszczenia mają jedynie charakter faktyczny i nie są oparte na konkretnej normie prawa, która nadawałaby im legitymację procesową; - nie polegają na prawdzie podnoszone w skardze twierdzenia, jakoby działka nr [...] sąsiadowała z działką [...], stanowiącą współwłasność skarżących, co było przedmiotem analizy organu i czego dowodzą dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie; - niezgodne z prawem dopuszczenie do udziału w postępowaniu podmiotów nieposiadających legitymacji oraz wyłączenie osób mających rzeczywisty interes prawny w udziale w sprawie – bez wydania jakiegokolwiek postanowienia lub decyzji formalnej wyłączono z udziału postępowania osobę/zainteresowanych, którzy jako jedyni sąsiadują bezpośrednio z działką nr [...] – M. i W. Z.; - wniesienie skargi bez podstawy prawnej przez podmioty do tego nieuprawnione, które nie wykazały istnienia interesu prawnego, który zostałby naruszony lub mógłby zostać naruszony decyzją organu. Na rozprawie sądowej w dniu 4.02.2026 r.: - pełnomocnik skarżących poparł skargę i oświadczył, że skarżący nie kwestionują tego, że sporne roboty zostały wykonane w całości na działce nr [...], - pełnomocnik uczestników E. S. i P. S. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja ŚWINB, utrzymująca w mocy decyzję PINB, umarzającą postępowanie w sprawie legalności i zgodności z Prawem budowlanym prac budowlanych polegających na utwardzeniu podjazdu, wykonanych na terenie działki o nr ewid. [...] (zwanej dalej "działką"), stanowiącej współwłasność E. S. i P. S.. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Generalnie na gruncie prawa budowlanego postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania przewidzianych w ustawie nakazów lub zakazów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5.04.2024 r., sygn. II SA/Gl 1768/23). W ocenie Sądu organy nadzoru dokonały w niniejszej sprawie wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, że zaistniała taka właśnie podstawa umorzenia postępowania. W pierwszej kolejności jednak, odnosząc się do stanowiska uczestników postępowania, tj. E. S. i P. S., dotyczącego braku legitymacji prawnej po stronie skarżących do bycia stroną postępowania administracyjnego, należy podnieść że pogląd ten nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jakkolwiek przedmiot prowadzonego postępowania został wprost określony jako dotyczący legalności prac budowlanych polegających na utwardzeniu podjazdu, wykonanych na terenie działki o nr ewid. [...], to jego istota obejmowała również ewentualne ograniczenie – poprzez tak wykonane roboty – wymaganej prawem szerokości ciągu pieszo-jezdnego, na który składają się działki stanowiące współwłasność m.in. L. i M. W.. Ta okoliczność świadczy zaś w ocenie Sądu o tym, że postępowanie dotyczyło ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 u.P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 4 u.P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Zgodnie jednak z art. 29 ust. 7 pkt 2 u.P.b., roboty budowlane, o których mowa w ust. 1-4, wykonywane: 1) przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia - przy czym do wniosku o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, teren działki, na której zostało wykonane przedmiotowe utwardzenie, znajduje się w graniach strefy ochrony krajobrazu wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 10.04.1984 r. Z tego względu, stosownie do treści ostatnio przytoczonego przepisu, inwestorzy przed wykonaniem utwardzenia powierzchni byli zobowiązani dokonać zgłoszenia. Niespornym jest, że czynności tej dokonali do Starosty Sandomierskiego w dniu 20.10.2023 r., a dotyczyło ono poprowadzenia rur odwadniających na podjeździe, korytek z wyprowadzeniem na teren zieleni na działce o nr ewid. [...] oraz ułożenia kostki brukowej na podjeździe o powierzchni ok. 100 m². Do zgłoszenia inwestorzy dołączyli m.in. decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w [...] z 22.09.2023 r. znak: DS.A.5152.42.2023.C, którą organ ten pozwolił E. S. na prowadzenie robót budowlanych polegających na poprowadzeniu rur odwadniających i korytek z wyprowadzeniem na teren zielony oraz ułożeniu kostki brukowej na podjeździe o powierzchni ok. 1a na ww. działce - na terenie wpisanego do rejestru zabytków układu urbanistycznego architektoniczno-krajobrazowego [...], zgodnie z wnioskiem. Nie był kwestionowany fakt, że Starosta nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia. W czasie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników PINB w dniu 23.10.2024 r. na działce o nr ewid. [...] ustalono, że na podjeździe została ułożona kostka brukowa o powierzchni ok. 100 m² oraz poprowadzono korytka odwadniające wyprowadzone na teren własnej działki nieutwardzonej. Roboty te zostały wykonane legalnie, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Co więcej, jak przyznała pełnomocnik skarżących na rozprawie sądowej w dniu 4.02.2026 r., skarżący nie kwestionują tego, że sporne roboty zostały wykonane w całości na działce nr [...]. Odnosząc się do treści skargi należy podnieść, że zasadnie ŚWINB odwołał się do prawomocnych wyroków WSA w Kielcach z dnia 29.04.2024 r., sygn. II SA/Ke 680/23, oraz z dnia 29.01.2025 r., sygn. II SA/Ke 587/24. Stwierdzono nimi nieważność uchwały Rady Miasta [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w części graficznej i tekstowej dotyczącej ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 2CPD, w odniesieniu do działek nr [...]. O ile zatem w § 13 ust. 3 pkt 2 ww. uchwały wyznaczono ciąg pieszojezdny oznaczony jako 2CPD, o szerokości 5 m z wykorzystaniem istniejących dojazdów niepublicznych (jezdnia jednopasmowa o szerokości 3,5 m), o tyle w wyniku powyższego prawomocnego wyroku wydanego w sprawie II SA/Ke 587/24 ten zapis uchwały nie odnosi się do działki będącej przedmiotem niniejszego postępowania o nr ewid. [...], stanowiącej współwłasność E. i P. S.. Nie można zatem stawiać im zarzutu, że – korzystając z przysługującego im prawa własności – dokonali w granicach tej działki w sposób legalny utwardzenia terenu. Należy przy tym podkreślić, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego powoduje, iż traci on moc obowiązującą ze skutkiem prawnym ex tunc, czyli od początku. Prowadzi to do następczego (z mocą wsteczną) uznania - na zasadzie fikcji prawnej - że akt ten nigdy nie wszedł w życie i od początku nie wywołał żadnych związanych z tym skutków prawnych (por. m.in. wyroki NSA z dnia 8.10.2013 r., sygn. akt II OSK 2646/12, z dnia 25.02.2020 r., sygn. akt II OSK 1018/18, wyrok WSA w Gliwicach z 29.09.2025 r., sygn. II SA/Gl 657/25, wyrok WSA w Poznaniu z 14.12.2017 r., sygn. akt IV SA/Po 768/17). Niezasadne jest zatem powoływanie się w skardze na fakt, że w czasie wszczęcia przedmiotowego postępowania plan miejscowy obowiązywał. Nie może także odnieść skutku odwołanie się do treści § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002 r. (t.j. Dz.U. z 2022r. poz. 1225), zwanego dalej "rozporządzeniem", zgodnie z którym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Po pierwsze, co wyżej podniesiono, postanowienie uchwały Rady Miasta Sandomierza z dnia 27 marca 2013 r. nr XXVII/288/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące urządzenia na terenie działki nr [...] ciągu pieszo-jezdnego nie obowiązuje. Po drugie, jak podniósł NSA w wyroku z 6.04.2018 r., sygn. II OSK 1494/17, pojęcie ciągu pieszo-jezdnego nie zostało zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych. Pojęcie to pojawia się w § 14 ust. 2 rozporządzenia, a zawarta tam norma prawna przede wszystkim skierowana jest nie do lokalnego ustawodawcy, a inwestorów, którzy mają zapewnić działkom budowlanym oraz budynkom i urządzeniom z nimi związanych dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej. Jest to więc obowiązek inwestorów. Z tego względu w ocenie Sądu nie można przyjąć, by powyższy przepis aktu podustawowego, jakim jest rozporządzenie, przewidujący kierowane do inwestora parametry ciągu pieszo-jezdnego mającego zapewnić dojście i dojazd do działki budowlanej, mógł być samodzielną podstawą ingerencji w prawo własności innej nieruchomości, którą w tym przypadku jest działka E. i P. S. o nr [...]. Wreszcie, jak zauważono w odpowiedzi na skargę, przepisy rozporządzenia zasadniczo mają zastosowanie do nowopowstających budynków (§ 2 ust. 1 rozporządzenia) lub budowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, modernizacji oraz zmiany sposobu użytkowania budynków. Do budynków, które istnieją i nie są poddawane procesom budowlanym regulacje rozporządzenia mogą mieć zastosowanie w ograniczonym zakresie - do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, po wtóre, muszą zaistnieć przesłanki zastosowania w tym zakresie przepisów rozporządzenia, tj. budynek musi być użytkowany w okresie obowiązywania rozporządzenia oraz należy stwierdzić, na podstawie przepisów odrębnych, że budynek zagraża życiu ludzi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 20.09.2023 r., sygn. IV SA/Wr 205/23). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że materiał dowodowy został w toku przeprowadzonego postępowania zgromadzony w sposób prawidłowy, organy dokonały jego trafnej oceny słusznie dochodząc do wniosku, że brak jest podstaw do nałożenia na E. i P. S. jakichkolwiek nakazów, co dawało podstawę do umorzenia postępowania w świetle art. 105 § 1 K.p.a., a zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.