II SA/Ke 487/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Krzysztof Armański, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 lipca 2025 r., znak: SKO.OŚ-60/2306/97/2025 w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. W piśmie z 3 kwietnia 2025 r. M. Sp. z o.o. wystąpiła o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Burmistrza Stąporkowa z 5 marca 2025 r. znak: OŚ.6220.8.2021, określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. Zakład produkcji paliw alternatywnych na działce nr ewid. [...] obręb [...], w miejscowości Stąporków, przy ul. N. wraz z załącznikiem nr 1 stanowiącym charakterystykę przedsięwzięcia. Sprostowanie dotyczyło opisu elementów przedsięwzięcia w pkt I. Zakres przedsięwzięcia w następujący sposób: 1. Zamiast słowa "budynku" powinno być słowo "wiata" o powierzchni zabudowy ok. 1400m2, w której zlokalizowana zostanie linia do rozdrobnienia odpadu betonowego oraz produkcji paliwa alternatywnego -RDF; 2. Zamiast słów "budynek/hala magazynowa" powinny być słowa "boksów magazynowych" obudowanych i zadaszonych o powierzchni zabudowy ok. 1077m2, w których magazynowane są odpady powstałe w procesie technologicznym przetwarzania odpadów; 3. Usunięcia zwrotu "z czterech stron" z opisu zamierzenia przedsięwzięcia dotyczącego boksów magazynowych, gdzie prawidłowy zapis winien brzmieć "boków magazynowych obudowanych i zadaszonych o powierzchni zabudowy ok. 1077m2, w których magazynowane są odpady powstałe w procesie technologicznym przetwarzania odpadów"; 4. Zamiast słów "budynek/hala magazynowa" słowa "boksów magazynowych" dla linii G. o powierzchni zabudowy ok. 1020 m2; 5. Usunięcia zwrotu "z czterech stron" z opisu zamierzenia przedsięwzięcia dotyczącego boksów magazynowych dla linii G., gdzie prawidłowy opis to "obudowanych i zadaszonych boksów magazynowych dla linii G. o powierzchni zabudowy ok. 1020 m2". Uzasadniając wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki spółka powołała się na istotne rozbieżności między zakresem inwestycyjnym przedsięwzięcia wskazanym we wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań i tokiem postępowania w tej sprawie - a określonym w decyzji organu I instancji, zakresem przewidzianej do realizacji inwestycji budowlanej. Postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r., znak OŚ.6220.8.2021 na podstawie art. 113 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a., Burmistrz Stąporkowa odmówił sprostowania decyzji uznając, że wnioskowany zakres zmian doprowadziłby do zmiany merytorycznej orzeczenia. W tej sytuacji sporne zapisy decyzji nie mają charakteru oczywistej omyłki. Kwestionując powyższe postanowienie M. Sp. z o.o. w zażaleniu wniosła o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia i zobowiązanie organu I instancji do wydania postanowienia, zgodnie z wnioskiem o jego sprostowanie. W przesłanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej też Kolegium, SKO), wraz z aktami sprawy piśmie przewodnim z 15 maja 2025 r. Burmistrz Stąporkowa wyjaśnił, że użyte w decyzji sformułowania są zgodne z wolą orzekającego, zostały zastosowane w sposób celowy i nie mają charakteru oczywistej omyłki. Rozpoznając zażalenie organ II instancji postanowieniem z 16 lipca 2025 r., znak: SKO.OŚ-60/2306/97/2025, utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza Stąporkowa z 29 kwietnia 2025 r. W ocenie Kolegium, z nadesłanych przez organ I instancji dokumentów wynika, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do zaistnienia okoliczności podlegających sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. SKO odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniło, co należy rozumieć pod pojęciem błędu pisarskiego, błędu rachunkowego oraz omyłki i podkreśliło, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. Tymczasem sprostowanie, którego domaga się spółka, doprowadziłoby do istotnej zmiany zakresu inwestycyjnego określonego w rozstrzygnięciu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i stanowiłoby istotną ingerencję w merytoryczną treść decyzji. Z treści decyzji oraz pisma przewodniego z 15 maja 2025 r. wynika, że organ I instancji świadomie dokonał ustalenia warunków inwestycyjnych - w sposób różniący się od wniosku inwestora. Czym innym jest budynek, a czym innym wiata, podobnie budynek/hala magazynowa nie są podobne do boksów magazynowych, obudowanie boksów z czterech stron różni się istotnie od "boksów obudowanych", a zatem sporne zapisy decyzji nie mają charakteru oczywistej omyłki. Zdaniem Samorządowego Kolegium odwoławczego w Kielcach, przedmiotem wnioskowanego sprostowania jest istotna zmiana opisu elementów planowanego zamierzenia inwestycyjnego, dokonana świadomie, w sposób zamierzony przez organ orzekający w sprawie, w zakresie spornych ustaleń środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wnioskowane sprostowanie "omyłki" w ww. zakresie miałoby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co oznacza, że w tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie organu I instancji narusza art. 113 § 1 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie SKO z 16 lipca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. sp. z o.o., domagając się jego uchylenia w całości i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. Zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) Organ I instancji, dokonując świadomej i arbitralnej modyfikacji opisu przedsięwzięcia wbrew treści wniosku i wiążących go uzgodnień, wykroczył poza swoje ustawowe kompetencje. Osobista "wola orzekającego" nie stanowi podstawy prawnej do zmiany istoty sprawy. Utrzymując w mocy postanowienie oparte na tak wadliwym działaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze usankcjonowało stan rażącego naruszenia prawa, tym samym również naruszając zasadę legalizmu. 2. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego dalej również "k.p.a.") Organy obu instancji, a w szczególności SKO, zaniechały podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zamiast wszechstronnie przeanalizować akta sprawy - w tym wniosek Skarżącej, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ("Raport OOŚ") oraz wiążące postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach (RDOŚ) - i na tej podstawie ocenić charakter rozbieżności, organy bezkrytycznie oparły się wyłącznie na gołosłownym oświadczeniu Burmistrza o jego "celowym" działaniu. W ten sposób zignorowano kluczowe dowody, które jednoznacznie przeczyły tezom organu I instancji, co stanowi rażące naruszenie obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej. b) naruszenie zasady swobodnej, a nie dowolnej, oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy była całkowicie dowolna I wybiórcza. Organy przyznały walor decydującego dowodu jednemu, subiektywnemu oświadczeniu Burmistrza, jednocześnie całkowicie pomijając i odmawiając znaczenia obiektywnym i jednoznacznym dowodom z dokumentów, które znajdowały się w aktach sprawy. Taka selektywna ocena, faworyzująca stanowisko jednego organu wbrew całej dokumentacji, nie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i nosi znamiona arbitralności. c) naruszenie zasady związania organu wnioskiem strony (art. 61 § 1 k.p.a.) Konsekwencją powyższych naruszeń było zignorowanie faktu, że "celowe" działanie Burmistrza stanowiło w istocie niedopuszczalną, samowolną modyfikację wniosku złożonego przez skarżącą. SKO, akceptując tę sytuację, usankcjonowało bezprawne wykroczenie organu I instancji poza granice sprawy zainicjowanej wnioskiem Spółki. d) naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) Bezkrytyczne przyjęcie przez SKO stanowiska Burmistrza, zwłaszcza w świetle udokumentowanej historii działań obstrukcyjnych i stronniczych wobec skarżącej, w sposób rażący podważa zaufanie do bezstronności i rzetelności organów administracji. Zamiast pełnić rolę bezstronnego organu odwoławczego, SKO utrwaliło stan naruszenia prawa, co jest niedopuszczalne i godzi w fundamentalną zasadę zaufania obywatela do państwa. 3. Prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a., poprzez: fundamentalnie błędne przyjęcie, że subiektywna deklaracja organu I instancji o "celowości" swojego działania automatycznie wyklucza możliwość zakwalifikowania rozbieżności między wnioskiem a decyzją jako "innej oczywistej omyłki". a) czym jest "oczywista omyłka": Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, "oczywista omyłka" to błąd, który jest ewidentny i łatwo dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", bez potrzeby przeprowadzania nowego postępowania dowodowego. Jego oczywistość wynika właśnie z porównania treści decyzji z materiałem dowodowym w aktach sprawy, takim jak wniosek strony, protokoły czy inne dokumenty. W niniejszej sprawie taka oczywista rozbieżność istnieje - porównanie decyzji Burmistrza z wnioskiem Skarżącej, Raportem OOŚ oraz wiążącym postanowieniem RDOŚ jednoznacznie wykazuje, że użyto w niej błędnej terminologii ("budynek" zamiast "wiata"). Jest to błąd, który organy obu instancji mogły i powinny były stwierdzić w drodze prostego zestawienia dokumentów. b) błędna interpretacja "celowości": Organy obu instancji popełniły fundamentalny błąd logiczny, uznając, że deklaracja Burmistrza o "celowości" działania uniemożliwia sprostowanie. Art. 113 § 1 k.p.a. służy zapewnieniu zgodności decyzji z wynikiem przeprowadzonego postępowania i zgromadzonymi dowodami, a nie z ewentualną, sprzeczną z aktami i prawem, ukrytą "wolą" urzędnika. Przyjęcie argumentacji organów prowadziłoby do absurdalnej I niebezpiecznej sytuacji, w której każdy ewidentny błąd można by "zalegalizować" poprzez późniejsze oświadczenie, że był on zamierzony, co stanowiłoby oczywiste obejście prawa i zaprzeczenie celowi instytucji sprostowania. c) brak podstaw do odmowy: Skoro błąd w decyzji był oczywisty (widoczny w aktach) I nieistotny (nie zmieniał istoty rozstrzygnięcia, a jedynie doprowadzał opis do zgodności z ocenianym projektem), to organy miały obowiązek go sprostować. Odmowa, oparta na wadliwej interpretacji pojęcia "celowości", stanowiła zatem naruszenie art. 113 § 1 k.p.a., które miało bezpośredni i kluczowy wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a"). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa została rozpoznana przez trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 16 lipca 2025 r., utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Stąporkowa z 29 kwietnia 2025 r., w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji Burmistrza Stąporkowa z 5 marca 2025 r. znak: OŚ.6220.8.2021, określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. Zakład produkcji paliw alternatywnych na działce nr ewid. [...] obręb [...], w miejscowości Stąporków, przy ul. N. wraz z załącznikiem nr 1 stanowiącym charakterystykę przedsięwzięcia. Sprostowanie dotyczyło opisu elementów przedsięwzięcia określonych w pkt I. "Zakres przedsięwzięcia" w przedstawiony we wniosku z 3 kwietnia 2025 r. sposób, opisany na wstępie niniejszego uzasadnienia. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb dotyczy usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających m.in. postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu, czy też opuszczeniu wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpieniu błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy. W decyzji z 5 marca 2025 r. Burmistrz Stąporkowa rozstrzygnął w pkt. I "Zakres przedsięwzięcia" w następujący sposób: Zakres przedsięwzięcia obejmuje budowę: • budynku o powierzchni zabudowy ok. 1400m2, w której zlokalizowana zostanie linia do rozdrobnienia odpadu betonowego oraz produkcji paliwa alternatywnego -RDF; • budynek/hala magazynowa obudowana i zadaszona z czterech stron o powierzchni zabudowy ok. 1077m2, w których magazynowane są odpady powstałe w procesie technologicznym przetwarzania odpadów; • obudowana i zadaszona z czterech stron budynek/hala magazynowa dla linii G. o powierzchni zabudowy ok. 1020 m2; Na gruncie powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że zmiana kwalifikacji obiektu budowlanego w rozstrzygnięciu decyzji Burmistrza Stąporkowa z 5 marca 2025 r. znak: OŚ.6220.8.2021, prowadzi do zmiany merytorycznej tej decyzji – określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. Zakład produkcji paliw alternatywnych na działce nr ewid. [...] obręb [...], w miejscowości Stąporków, przy ul. N. Czym innym stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418), które definiują pojęcia istotne w aspekcie procesu budowlanego są budynek (jak wskazano w treści rozstrzygnięcia), a czym innym wiata (jak chce sprostować inwestor). Podobnie budynek/hala magazynowa (jak określono w decyzji) to nie to samo co boksy magazynowe, zaś "obudowanie boksów z czterech stron" różni się istotnie od użytego w decyzji sformułowania "boksów obudowanych". W orzecznictwie powszechnie przyjęto, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 398, wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93, wyrok NSA w Katowicach z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2714/95, PG 1998, Nr 3, poz. 33, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 984/97, LEX nr 3872, wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 258/07, LEX nr 505247, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 782/12, LEX nr 1264937). Takiemu sprostowaniu nie podlegają zatem wady (błędy i omyłki) istotne, w tym przede wszystkim takie zmiany, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień. Wyjaśnienia wymaga, że merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka pisarska czy też rachunkowa. Sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne, które nie prowadzą do merytorycznej zmiany istoty rozstrzygnięcia. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze ewidentnym, niewpływającą na treść prostowanej decyzji (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 439/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 405/12, CBOSA). Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji, mylna kwalifikacja prawna, błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Nr 11-12, poz. 398 z glosą aprobującą W. Tarasa). Innymi słowy, sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Zarzut skarżącej, że organ I instancji w nieuprawniony sposób dokonał modyfikacji wniosku, w tym wiążących uzgodnień, co ma uzasadniać możliwość zmiany tej decyzji w formie sprostowania, jest chybiony. Stanowisko skarżącej, że zasadność sprostowania potwierdza materiał dowodowy, z którego wynika jaki był przedmiot postępowania administracyjnego, nie zasługuje na akceptację. Skarżący sam przyznaje, że ujawnione rozbieżności w opisie przedsięwzięcia nie były omyłkami lecz wynikiem świadomego i celowego działania Burmistrza Stąporkowa. W postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji środowiskowej rolą organów jest określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia zaproponowanego przez wnioskodawcę i ocena, czy na danym terenie – z punktu widzenia standardów środowiska – można wnioskowaną inwestycję lokować, a jeśli tak, pod jakimi warunkami. W sytuacji, gdy organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia, kwestionowanie tych ustaleń następuje w postępowaniu odwoławczym na podstawie wniesionego odwołania. Temu celowi nie służy zaś sprostowanie, ponieważ żądanie sprostowania dotyczące zmiany odnośnie spornych ustaleń środowiskowych w istocie prowadzi do ingerencji w merytoryczną treść decyzji. Przedmiotem sprostowania nie mogą być zaś ustalenia faktyczne organu administracji mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stronie niezadowolonej z ustaleń i rozstrzygnięcia organu I instancji przysługuje odwołanie do organu II instancji. Z tego uprawnienia, jak wskazuje materiał dowodowy, skarżąca nie skorzystała. Nie można przy tym pomijać treści art. 16 § 1 k.p.a., który ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma na celu zagwarantowanie pewności i bezpieczeństwa obrotu, ochrony praw nabytych i utrwalenie zaufania do działalności organów państwowych. Decyzja obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową decyzję, przy czym uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie zaś z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne. Z tych względów przyjąć należy, że wszelkie przepisy umożliwiające wprowadzanie zmian w treści decyzji ostatecznych winny być interpretowane ściśle. Dokonana przez Sąd merytoryczna kontrola wydanych w sprawie postanowień skutkowała oceną, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły sprostowania decyzji Burmistrza Stąporkowa z 5 marca 2025 r. w odniesieniu do zmiany zakresu inwestycyjnego ustalonego tą decyzją. Prowadziło to bowiem do merytorycznej zmiany postanowień rozstrzygnięcia organu poprzez nowe ustalenia środowiskowe. Oczywiście niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., gdyż organy oceniły materiał dowodowy wszechstronnie, a nie wybiórczo po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zgodnie z zasadami i regułami postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia odpowiada natomiast wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. i nie narusza zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają zarzucanych w skardze przepisów prawa. Sąd nie dostrzegł przy tym innych uchybień prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonych postanowień. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.