II SA/Ke 494/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek ( spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści postanawia odrzucić skargę. E.M. skargą z dnia 24 lipca 2009r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] przyznającą od Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta na rzecz E.M., R.K., M.S., G.S. M.K., M.B., W.D., W.O., K.K., Z.L., M.J., Z.Ś., R.Sz., B.Ś., E.T., S.Ś., H.K., W.S. odszkodowanie za okres od dnia 17.10.1997r. do dnia 24 03.2004r. w łącznej kwocie 489 084, 75 zł, obejmujące utracone korzyści z tytułu niemożności korzystania z nieruchomości utraconych przez spadkobierców J.S., w wyniku decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania niniejszej decyzji do dnia zapłaty. W uzasadnieniu autor skargi zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, na podstawie którego ustalono powyższe odszkodowanie oraz okres, za jaki przyznano odszkodowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi E.M. wskazując, że stronie niezadowolonej z wysokości przyznanego odszkodowania zgodnie z treścią art. 160 kpa przysługuje prawo do wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 września 2004 r. na mocy art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianach ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) zwaną dalej ustawą uchylono art. 160 kpa. Z powyższą datą roszczenia odszkodowawcze strony w związku ze stwierdzeniem nieważności postępowania lub stwierdzeniem wydania decyzji prowadzi się na podstawie kodeksu cywilnego w oparciu o art. 417 § 1 i § 2 oraz 417 1 § 2. W myśl art. 5 ustawy uchylony art. 160 k.p.a. znajduje dalej zastosowanie, wobec zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem 1 września 2004 r. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa administracyjny tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych (art. 160 k.p.a.) stosuje się jedynie w tych sprawach, w których decyzja nieważnościowa (art. 156 § 1 k.p.a.) stała się ostateczną przed dniem 1 września 2004 r. Natomiast wydanie w tym trybie decyzji po tej dacie skutkuje objęciem wniosku odszkodowawczego regulacją art. 4171 § 2 k.c., a zatem jego rozpoznanie następuje wyłącznie przed sądem powszechnym ( por WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2008 r. IV SA/Wa 615/08 ) Z analizy akt administracyjnych wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie decyzji wydanej w dniu [...] stwierdziło, że decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] zatwierdzająca podział nieruchomości położonej przy ul. [...] wydana została bez podstawy prawnej, nadto stwierdził nieważność opisanej decyzji w części dotyczącej działek oznaczonych na planie przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego w dniu [...] pod numerem [...]. W tych okolicznościach organ administracyjny zasadnie przyjął, że w zakresie odszkodowania stosuje się przepis art. 160 kpa. W myśl art. 160 § 5 kpa strona niezadowolona z przyznanego jej odszkodowania przez organ administracji publicznej wymieniony w § 4, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, może wnieść powództwo do sądu powszechnego. Powyższa regulacja oznacza, że w sprawach o odszkodowanie przyznawanych przez organ administracji publicznej kwestionowanie tego typu decyzji następuje w postępowaniu przed sądem powszechnym, a więc ustawodawca w tym zakresie wyłączył właściwość sądów administracyjnych. Na marginesie wskazać należy, że skarżący został prawidłowo pouczony w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o właściwości sądu powszechnego w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Mając na uwadze powyższe okoliczności skargę E.M. jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.