II SA/Ke 513/12

II SA/Ke 513/12 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 lipca 2012 r. M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], wydane na podstawie art. 123 w. zw. z art. 37 kpa, uznające za bezzasadne zażalenie skarżącego z dnia 12 czerwca 2012 r. na niezałatwienie sprawy w sposób prawem przewidziany i w terminie ustawowym przez Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie wydania zaświadczenia o przebiegu służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niezaskarżalność wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżone rozstrzygnięcie – postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] o uznaniu za bezzasadne zażalenia na niezałatwienie sprawy w sposób prawem przewidziany i w terminie ustawowym, wydane w oparciu m.in. o art. 37 § 1 kpa, nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia, nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2259/10, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym skarga wniesiona na ww. postanowienie jest niedopuszczalna, wobec czego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.