II SA/Ke 513/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. II SA/Ke 513/12 w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne postanawia: odmówić sprostowania postanowienia. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. II SA/Ke 513/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M.M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...]. Pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r M.M. wniósł o sprostowanie ww. postanowienia poprzez zastąpienie sygnatury akt "wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2259/10" prawidłową, zdaniem skarżącego, sygnaturą odnoszącą się i mającą zastosowanie w sprawie tj. "wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2002 r. II SA 2280/2001". W uzasadnieniu wskazał, że zarówno Komendant Powiatowy Policji w S. jak i KWP nie są organami naczelnymi czy też nie posiadającymi organu nadzoru, zatem w sprawie ma zastosowania orzeczenie wskazujące na tryb odwoławczy na podstawie art. 37 kpa, a nie tryb wezwania do przywrócenia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pomimo tego, iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, wobec treści art. 159 p.p.s.a. traktującym o wniosku o sprostowanie, nie ulega wątpliwości, iż wniosek taki przysługuje stronie postępowania. Instytucja sprostowania przewidziana w art. 156 p.p.s.a. jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd nadać zamierzał, ale jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany lub uchylenia. Służy wyeliminowaniu z treści orzeczenia tego, co nie jest zgodne z wolą sądu wydającego orzeczenie i stanowi jednocześnie oczywistą niedokładność, nieścisłość, błąd pisarski, rachunkowy itp. W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej, która ma charakter oczywisty tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi. W swoim wniosku skarżący polemizuje z powołanym przez Sąd w niniejszej sprawie wyrokiem NSA, żądając w drodze sprostowania powołania się na inny wyrok, odzwierciedlający jego pogląd. Uwzględnienie tych okoliczności powodowałoby ingerencję w merytoryczną treść orzeczenia, co należy uznać za niedopuszczalne, gdyż kwestionowanie jego zasadności może mieć miejsce jedynie w drodze zaskarżenia go skargą kasacyjną. Ponadto z treści postanowienia nie wynika, aby zamiarem Sądu było powołanie się na inne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego aniżeli to, które przytoczono w uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.