II SA/Ke 519/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia 8 kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę K. P. na decyzję Wojewody z dnia 8 kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Wniosek o uzasadnienie powyższego wyroku złożył w terminie tylko skarżący. W dniu 21 kwietnia 2017 r. uczestniczka A. P. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r. Referendarz sądowy w tut. Sądzie zwolnił uczestniczkę od kosztów sądowych w całości i ustanowił dla niej adwokata, które wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w osobie adw. A. M.. W dniu 20 czerwca 2017 r. wyznaczony adwokat otrzymał stosowne zawiadomienie z ORA, a w dniu 22 czerwca 2017 r. zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie Sądu. W dniu 29 czerwca 2017 r. pełnomocnik A. P. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z dnia 16 marca 2017 r. z uzasadnieniem. W motywach podał, że A. P. nie była obecna na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r., ponieważ nie wiedziała o terminie rozprawy. Odbiór zawiadomienia o rozprawie został bowiem pokwitowany przez jej siostrę W. K., zamieszkująca pod innym adresem i jedynie odwiedzającą A. P. okazjonalnie. O wyroku uczestniczka dowiedziała się od brata K. P. dopiero w dniu 21 kwietnia 2017 r. i tego samego dnia złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 Ppsa, terminu do wniesienia tego wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Pełnomocnik wnioskodawczyni zachował w niniejszej sprawie 7-dniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, ponieważ z aktami zapoznał się w dniu 22 czerwca 2017 r., a wniosek złożył w dniu 29 czerwca 2017 r. Jednakże argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą w ocenie Sądu prowadzić do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. We wniosku podano, że W. K., która pokwitowała odbiór zawiadomienia o rozprawie zamieszkuje pod innym adresem i jedynie okazjonalnie przebywa w domu wnioskodawczyni, a więc nie jest domownikiem w rozumieniu art. 72 § 1 Kpa, któremu można doręczyć przesyłkę w razie nieobecności adresata w mieszkaniu. Tymczasem z akt sprawy wynika, że na etapie postępowania administracyjnego korespondencja kierowana do A. P. na adres; O., ul. L. 1, odbierana była co do zasady przez jej siostrę W. K. (k. 148, 153, 192, 243, 296, 339, 467, 505, 548 akt I instancji, k. 35 akt II instancji), niekiedy również przez jej siostrzeńca L. K. (k. 313, 407 akt I instancji, k. 22 akt II instancji). Jedynie zawiadomienie o rozprawie administracyjnej w dniu 6 lutego 2015 r. zostało odebrane osobiście przez A. P. (k. 436 akt. I instancji). Również odbiór zawiadomienia o rozprawie w dniu 13 października 2016 r. (k. 32), a także odpisu postanowienia tut. Sądu z dnia 27 października 2016 r. (k. 49), pokwitowała W. K.. Za każdym razem kiedy korespondencję adresowaną do A. P. odbierała W. K. lub L. K. doręczający zaznaczał, że została ona wydana dorosłemu domownikowi. W świetle powyższego twierdzenie wnioskodawczyni, że W. K. nie jest jej domownikiem i jedynie okazjonalnie przebywa w jej mieszkaniu nie brzmi wiarygodnie. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że siostra nie oddała jej adresowanej do niej korespondencji. Nigdy wcześniej, ani w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym nie kwestionowała odbioru korespondencji przez W. K.. Obalenie domniemania skuteczności doręczenia jedynie na podstawie własnych twierdzeń strony godzi w samą istotę instytucji doręczenia w trybie art. 72 § 1 Ppsa, tym bardziej że adnotacje listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie budzą wątpliwości. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 Ppsa.