II SA/Ke 524/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2008r. sprawy ze skargi K. P/ na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą umorzono postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowo-składowego wybudowanego na działce przy ulicy [...] w K., z uwagi na wykazanie w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania tego budynku, a zatem postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji ustalił co następuje: Na podstawie pisma B. i K. P. z dnia 3 lipca 2006r. do Inspektora Nadzoru Budowlanego informującego o prowadzeniu na posesji przy ul. [...] w K., w dwóch garażach samochodowych i na placu przed budynkami od około 4 lat bardzo uciążliwej, nielegalnej działalności polegającej na remoncie urządzeń młynarskich, co wiąże się z prostowaniem dużych elementów metalowych młotami, szlifowaniu szlifierkami ręcznymi oraz malowaniu, organ I instancji przeprowadził postępowanie, w toku którego, m. in. na podstawie oględzin z dnia 8 września 2006r. i 17 listopada 2006r. ustalił, że na działce przy ul. [...] w K. znajduje się budynek warsztatowy, jednokondygnacyjny, murowany, ze stropodachem, kryty papą. Budynek ten wybudowany został na podstawie decyzji Architekta Miejskiego z dnia [...] udzielającej dla inwestorów A. i M. R. pozwolenia na budowę budynku warsztatowo składowego i ogrodzenia od strony ul. [...] na działkach nr ewidencyjny [...], [...], [...] w K.. Według projektu warsztatu - załącznika do decyzji Architekta Miejskiego z dnia [...] - budynek miał posiadać wymiary 9,38 x 20,78 m i miał posiadać warsztat podręczny do majsterkowania, wiatę i garaż z kanałem. Budynek miał posiadać dach dwuspadowy. Zrealizowany budynek posiada wymiary 22,50 m x 9,90 m i usytuowany jest w odległości 4 m od granicy od strony wschodniej i 3 m od granicy od strony południowej. Stwierdzono również, że inwestor w czasie budowy, za zgodą Urzędu Miasta dokonał w 1989r. zmiany konstrukcji dachu wykonując stropodach kryty papą. Współwłaścicielami budynku są A. i M. ., natomiast użytkownikiem obiektu jest J. R. W budynku znajdują się cztery pomieszczenia. Pierwsze dwa pomieszczenia od strony zachodniej użytkowane są przez P. H., który prowadzi w tych pomieszczeniach warsztat naprawy samochodów. Natomiast dwa pomieszczenia od strony wschodniej użytkowane są przez F. Ł. prowadzącego zakład "[...]" i podczas oględzin w pomieszczeniach tych złożone były różne elementy metalowe. W toku postępowania ustalono również, że według obowiązujących w latach 1984-1992 ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., działka przy ul. [...] w K. położona była na obszarze funkcjonalnym oznaczonym na rysunku planu symbolem T 2 MN, dla którego treść ustaleń brzmiała: "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszczone towarzyszące usługi rzemieślnicze oraz hotele pracownicze. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa w dobrym stanie technicznym wzdłuż istniejących ulic, zespół szkół zawodowych z warsztatami zakładów "[...]", dwie szkoły podstawowe - do zachowania. Szczegółowe wytyczne określi plan szczegółowy zagospodarowania terenu." Ponadto ustalono, że dla lat 1994-2003 według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. działka przy ul. [...] w K. położona była na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem VIII 6.1.A3 .MN, dla którego treść ustaleń brzmiała: - podstawowa funkcja terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. - dopuszczalna funkcja terenu: handel detaliczny, gastronomia, rzemiosło nieuciążliwe. - zasady i warunki zagospodarowania terenu: "zakaz wprowadzania funkcji uciążliwych, funkcji handlu hurtowego oraz innych mogących mieć wpływ na pogorszenie stanu środowiska, wprowadzenie funkcji dopuszczalnych na warunkach określonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w/g właściwości, z zachowaniem przepisów szczególnych". Ponadto ustalono, że od dnia 1 stycznia 2004r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. utracił moc i aktualnie działka przy ul. [...] w K. położona jest na terenie, dla którego nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania. Pismem z dnia 29 grudnia 2006r. Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowo - składowego na działkach nr ewidencyjny [...], [...], [...] przy ul. [...] w K. wybudowanego przez A. i M. R. W piśmie z dnia 18 stycznia 2007r. A. R. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie stwierdzając, że przedmiotowy budynek jest użytkowany zgodnie z pozwoleniem na budowę, pozwolenie zostało wydane na budynek warsztatowo składowy i takie funkcje budynek pełni obecnie. Od 17 lat budynek przy ul. [...] funkcjonuje jako warsztat samochodowy i magazyny składowe, co nie narusza pozwolenia na budowę oraz sposobu użytkowania, warsztat samochodowy jednostanowiskowy nie wymaga uzgodnień zgodnie z ustawą o ochronie środowiska. Ponadto A. R. stwierdziła, że od początku warsztat był warsztatem, a magazyn składowy pomieszczeniem magazynowym, i prowadzona od 17 lat działalność nie zmienia warunków zdrowotnych, higieniczno - sanitarnych, pożarowych, lub ochrony środowiska, w obiekcie nie są prowadzone żadne uciążliwe usługi, co potwierdziły kolejne inspekcje sanitarne. Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] wydał decyzję nakazującą Państwu A. i M. R., jako właścicielom nieruchomości przy ul. [...] w K. składającej się z działek nr ewidencyjny [...], [...] i [...], przywrócić poprzedni sposób użytkowania budynku warsztatowo - składowego znajdującego się na tej nieruchomości, zgodny z funkcją określoną w zatwierdzonym projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę udzielonego decyzją ostateczną Architekta Miejskiego z dnia [...]. W wyniku odwołania A. i M. R., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...], którą uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W toku dalszego postępowania organ nadzoru budowlanego I instancji ustalił, że Inspektorat Ochrony Środowiska przeprowadził w firmach [...] i [...], które prowadzą działalność w K. przy ul. [...], kontrole interwencyjne nie stwierdzając konieczności przeprowadzania pomiarów emisji hałasu przenikającego do środowiska z zakładów i nie znajdując podstaw do prowadzania pomiarów emisji. Organ I instancji przeprowadził w dniu 18 października 2007r. kolejne oględziny na działce przy ul. [...] w K., potwierdzając wcześniejsze ustalenia. W dwóch pomieszczeniach od strony granicy z działką K. P. składowane są elementy metalowe, maszyny, regały stalowe, części maszyn, silniki elektryczne, różne drobne elementy i materiały, spawarki i sprężarki, a pomieszczenia te mają charakter pomieszczeń magazynowych. W trakcie oględzin nie był obecny użytkownik pomieszczeń ani inne osoby związane z użytkowaniem tych pomieszczeń. W trzecim pomieszczeniu znajduje się warsztat naprawy samochodów, w którym zamontowany jest podnośnik samochodowy i prowadzone są usługi w zakresie napraw mechanicznych samochodów. W czwartym pomieszczeniu znajduje się biuro warsztatu i pomieszczenie pomocnicze, w którym znajdują się narzędzia, stół warsztatowy, urządzenia techniczne. W dniu 20 grudnia 2007 r. wpłynęło do organu I instancji pismo z dnia 17 grudnia 2007r. zatytułowane "opinia techniczna (ekspertyza)", w której A. P., posiadający uprawnienia budowlane do projektowania stwierdził, że zmiana funkcji pomieszczenia- z pomieszczenia dla majsterkowicza na pomieszczenie warsztatowo- magazynowe nie spowodowała pogorszenia warunków środowiskowych w otoczeniu przedmiotowego budynku, a wyżej wymieniony budynek zarówno pod względem technicznym jak i sanitarnym spełnia warunki do prowadzenia działalności warsztatowo - magazynowej. W dniu 31 grudnia 2007r. złożone zostało do organu I instancji opracowanie zatytułowane "Charakterystyka oddziaływania na środowisko warsztatu podręcznego w budynku przy ul [...] w K." autorstwa Z. M. uprawnionego przez Wojewodę do sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. W opracowaniu stwierdzono, że omawiany warsztat podręczny do majsterkowania przez inwestora po zmianie funkcji na pomieszczenie magazynowo-socjalne, gdzie znajdzie się biuro, magazyn narzędzi i części samochodowych, toaleta i kotłownia, nie stanowi zagrożenia dla środowiska, w tym dla czystości wód podziemnych i nie wpływa znacząco na stan czystości powietrza w jego rejonie. W dniu 13 lutego 2008r. A. R. złożyła w organie I instancji opracowanie zatytułowane "Opinia w sprawie hałasu emitowanego do środowiska przez urządzenia mechaniczne warsztatu na działce nr [...] przy ulicy [...] w K." autorstwa rzeczoznawcy budowlanego J. S. Opinię sporządzono po przeprowadzeniu pomiarów emisji hałasu do środowiska. W opinii pomierzono równoważny poziom natężenia hałasu wynoszący Leq A =49,0 dB i stwierdzono, że nie występuje przekroczenie dopuszczalnych wartości hałasu emitowanych do środowiska i nie występuje przekroczenie norm emitowanego hałasu do środowiska, a składowanie części mechanicznych w wydzielonych pomieszczeniach warsztatu (działalność firmy [...]), jako sporadyczna, nie powoduje zwiększenia emisji hałasu ponad wartości graniczne. W toku dalszego postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu 31 marca 2008r. rozprawę administracyjną. Podczas rozprawy organ odebrał od stron oświadczenia dotyczące przedmiotowej nieruchomości. J. R. oświadczył, że budynek został wybudowany w oparciu o decyzję z dnia [...[. udzielającą pozwolenia na budowę, załącznikiem do pozwolenia jest projekt. Budowa budynku została zakończona na przełomie 1990-1991 r. W tym czasie zgłoszono zakończenie budowy do Urzędu Miasta, gdzie złożono również dziennik budowy. J. R. ani też inwestorzy nie posiadają żadnego dokumentu o odbiorze budynku, gdyż dokumenty te złożone zostały do Urzędu Skarbowego celem uzyskania ulgi podatkowej. Po wybudowaniu budynku dwa pomieszczenia od strony zachodniej wykorzystywane były na warsztat samochodowy - od połowy 1991r. Dwa pomieszczenia od strony zachodniej wykorzystywane były tak, jak to jest obecnie, to jest w jednym pomieszczeniu jest magazyn i cześć socjalna i biuro, w drugim pomieszczeniu wykonywane są naprawy samochodów. Zmieniali się wynajmujący, ale dłuższych przerw w użytkowaniu tych pomieszczeń w taki sposób nie było. Obecnie pomieszczenia te użytkowane są przez P. H. Pozostałe dwa pomieszczenia w budynku były wykorzystywane od 1991r. jako magazyn elementów stolarskich przez ok. 3 lata, następnie od ok. 1994r. magazyn produktów spożywczych przez ok. 3 lata, następnie od ok. 1997r. do 2001r. był magazyn części samochodowych a od ok. 2001- 2002r. w tych dwóch pomieszczeniach znajduje się magazyn elementów stalowych - pomieszczenia wynajmowane są przez F. Ł. A. R. podczas rozprawy w dniu 31 marca 2008r. potwierdziła oświadczenie J. R. K. P. oświadczył, że stał się właścicielem posesji przy ul. [...] od kwietnia 2003r. Od tego czasu często był na posesji i wówczas budynek warsztatowo - składowy na posesji przy ul. [...] nie był wykorzystywany. Od ok. 2004r. F.Ł. zaczął składować w tym budynku elementy stalowe i części maszyn, które remontował na zewnątrz budynku. Warsztat samochodowy rozpoczął swoją działalność od początku 2006r. Wcześniej nie było w tym budynku żadnego warsztatu samochodowego. Budynek ten najczęściej był zamknięty, a na placu przed budynkiem nie było samochodów. Przez rok od zakupu przez K. P. działki nie prowadzono na tej posesji żadnej działalności. Wcześniej F. Ł. prowadził działalność na posesji przy ul. [...], lecz na skutek decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego działalność ta przeniesiona została na posesję przy ul. [...]. B. P. podczas rozprawy w dniu 31 marca 2008r. potwierdziła oświadczenie K. P. W czasie rozprawy w dniu 31 marca 2008 r. oraz w czasie następnej rozprawy w dniu 21 kwietnia 2008 r., organ przesłuchał licznych świadków. Świadek H. G. oświadczył, że mieszka od 1992r. w rejonie budynku warsztatowego, nie interesował się działalnością prowadzoną w tym budynku, zauważył jedynie składowane jakieś maszyny, około roku 2000 pojawiły się jakieś nieprzyjemne zapachy, a jego żona stwierdzała hałas pochodzący z tej działki, ale po wymianie okien w jego budynku hałas nie jest uciążliwy. Świadek T. S. oświadczył, że mieszka przy ul. [...] od ok. 1991-1992r a około 1995r. w budynku przy ul. [...] działała lakiernia i warsztat samochodowy, co powodowało uciążliwość. Na skutek interwencji sąsiadów u właściciela i w sanepidzie lakiernia przestała działać. Natomiast od 2003 r. ponownie prowadzono uciążliwą działalność, ale tym razem uciążliwy był hałas - na skutek cięcia szlifierkami na terenie posesji elementów z blachy. Świadek Z. K. przedłożył w czasie rozprawy pisma Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 października 1997r. oraz z dnia 1 września 2006r. W piśmie tym Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny, po kontroli z dnia 16 września 1997r., odpowiadając na skargę z dnia 7 sierpnia 1997r. dotyczącą uciążliwości wynikających z działalności Zakładu Usługowego "[...]" należącego do F. Ł., prowadzonej w K. przy ul. [...], poinformował Z. K., że na terenie posesji przy ul. [....] wykonuje się montaż, czyszczenie, prostowanie, malowanie urządzeń, prace te mogą powodować uciążliwość dla mieszkańców sąsiadujących z posesją, a F. Ł. w piśmie z dnia 16 września 1997r. zobowiązał się zakończyć prowadzenie działalności na tym terenie i przenieść ją w inne miejsce do dnia 15 listopada 1997r. W piśmie z dnia 1 września 2006r. Państwowy Inspektor Sanitarny odpowiadając na pismo z dnia 4 sierpnia 2005r. poinformował Z. K., że F. Ł. zobowiązał się do zaprzestania prowadzenia prac zawodowych powodujących emisję hałasu na posesji przy ul. [...]. Według pisemnego oświadczenia F. Ł. z dnia 29 sierpnia 2006r. powyższe prace miały być wykonywane na posesji przy ul. [...]. Z. K. zeznał ponadto, że: warsztat samochodowy, który działa obecnie, istnieje od ok. 2 lat, przedtem był również przez krótki czas warsztatem samochodowym, F, Ł. wykonywał roboty remontowe elementów i urządzeń młynarskich w budynku jak i przed budynkiem przy ul. [...]. Prace te wykonywał także w ciągu ostatnich miesięcy zarówno na posesji przy ul. [...] jak i na posesji przy ul. [...]. Świadek K. J. zamieszkały przy ul. [...] oświadczył, że warsztat samochodowy i magazyn w budynku przy ul. [...] nie są dla niego uciążliwe. Świadek F. Ł. oświadczył, że wynajmuje pomieszczenia w budynku warsztatowo - składowym i część placu przed budynkiem od ok. 2001 - 2002 roku. Wcześniej wykorzystywał swoją posesję na magazyny i drobne naprawy w swoim przedsiębiorstwie, tj. demontaż i montaż maszyn i urządzeń młyńskich, które muszą być wyczyszczone, skompletowane i wyremontowane, lecz na skutek skargi Z. K. nie wykonuje tej działalności na swojej posesji i przeniósł działalność na posesję przy ul. [...]. Od około 2001 r. lub 2002r. magazynował, czyścił i remontował urządzenia młynarskie w jednym pomieszczeniu w budynku przy ul. [...] (środkowym), w drugim pomieszczeniu był magazyn. Prace te wykonywał pod klienta w zależności od potrzeby (klienci z ogłoszeń). Na zewnątrz budynku także były wykonywane sporadycznie prace przy czyszczeniu elementów raz lub dwa razy, lecz po zwróceniu uwagi przez Państwa P. zaprzestano prowadzenia tych prac przed budynkiem. F. Ł. oświadczył ponadto, że obecnie ogranicza się w swojej działalności do sprzedaży części i urządzeń, bez wykonywania ich remontu. Zaprzestał działalności remontowej, lecz nadal składuje w budynku części i urządzenia dla potrzeb klientów, zaś na zewnątrz odbywa się załadunek i wyładunek części i urządzeń. W momencie wynajęcia przez niego części budynku przy ul [...] w pozostałych pomieszczeniach znajdował się warsztat naprawy samochodów który jednak zlikwidował swoją działalność, następnie przez jakiś czas był pustostan, a potem od ok. 2004r. warsztat samochodowy prowadzi P. H. Świadek P. H. oświadczył, że prowadzi warsztat samochodowy w budynku przy ul. [...] od 3 lat. Przed wynajęciem dwa pomieszczenia od strony zachodniej były puste, przygotowane do wynajmu. Natomiast w momencie wynajęcia przez niego tych pomieszczeń, dwa pozostałe pomieszczenia magazynowe w tym budynku wynajmował już F. Ł. W warsztacie samochodowym wykonuje naprawy mechaniczne i elektroniczne. Świadek Z. Sz., pracownik firmy F. Ł. oświadczył, że na posesji przy ul. [...] wykonywał przed budynkiem w 2007r. jednorazową czynność polegającą na obcięciu fleksem elementu metalowego. Poza tym jednym przypadkiem nie wykonywał na tej posesji żadnych prac. Pobierał tylko z magazynu potrzebne elementy. Natomiast dorabiał je w garażu znajdującym się na posesji przy ul. [...]. Oświadczył również, że obecnie nie są prowadzone żadne prace remontowe urządzeń i elementów na posesji przy ul. [...]. Świadek J. B. będący również pracownikiem firmy "[...]" oświadczył, że magazyn na posesji przy ul. [...] istnieje od ok. 2003r. Przebywał na tej posesji w celu pobrania wymiarów elementów, które jako tokarz miał dorobić, ale prace te wykonywał na posesji przy ul. [...] pod tarasem. Nie widział, żeby wykonywane były jakiekolwiek prace w budynku lub na terenie posesji przy ul. [...]. Wszystkie maszyny znajdują się na posesji przy ul. [...]. Świadek J. P., właścicielka posesji przy ul. [...] oświadczyła, że na posesji przy ul. [...] pracował jej ojciec, który był zatrudniany przez F. Ł. do prac remontowych i czyszczenia elementów metalowych. Od dwóch lat ojciec J. P. nie pracuje w tej firmie. F. Ł. prowadzi działalność na posesji przy ul. [...] w swoim budynku warsztatowym i działalność ta jest bardzo uciążliwa ze względu na kurz i hałas. Jednocześnie J. P. stwierdziła, że nie widziała w ciągu ostatnich dwóch lat, aby na posesji przy ul. [...] były prowadzone jakieś prace remontowe urządzeń i elementów młynarskich, jednak działalność, jaka jest prowadzona przez F. Ł. jest bardzo uciążliwa (zarówno ta wykonywana na posesji przy ul. [...], jak i ta wykonywana na posesji przy ul. [...]) i nie powinna być prowadzona na tym terenie. K. P. podczas rozprawy w dniu 21 kwietnia 2008r. oświadczył, że oświadczenia Z. Sz. i J. B. są nieprawdziwe, ponieważ prace uciążliwe, tj. spawanie, cięcie, szlifowanie i malowanie elementów prowadzone były na posesji przy ul. [...] nieprzerwanie codziennie od 2-3 lat, zarówno w budynku, jak i na terenie tej posesji. Obecnie od około 6 miesięcy zaniechano tych prac. A. R. przy piśmie z dnia 4 kwietnia 2008r. dostarczyła do organu I instancji kopie umów zawieranych w toku użytkowania budynku przy ul. [...]. W oparciu o tak zebrane dowody organ II instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę jako budynek warsztatowo - składowy i jest użytkowany od 1991r. Organ przytoczył treść art. 44 i 45 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229), definiujących zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz przewidujących wymóg uzyskania zgody właściwego terenowego organu administracji państwowej na taką zmianę. Organ nadzoru budowlanego II instancji zacytował również treść art. 71 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane określającego, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Nie wyjaśniając, które z przytoczonych przepisów stosuje, organ stwierdził, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie, na którym, licząc od daty budowy budynku, ustalenia obowiązujących kolejno planów zagospodarowania przestrzennego dopuszczały "usługi rzemieślnicze", a potem "rzemiosło nieuciążliwe". Ponieważ przedłożone przez inwestora opracowania osób z uprawnieniami do spraw oddziaływania na środowisko, po przeprowadzeniu przez te osoby stosownych badań dowiodły, że w aktualnej postaci budynek z jego aktualnym sposobem użytkowania nie stanowi zagrożenia dla środowiska i nie powoduje przekroczenia norm emitowanego hałasu do środowiska, to należy stwierdzić, że ustalone w pozwoleniu na budowę z 1987r. warunki zdrowotne i higieniczno -sanitarne dla budynku warsztatowo składowego nie są obecnie naruszone przez użytkowanie budynku, w którym znajduje się skład materiałów metalowych i warsztat samochodowy, w którym wykonuje się jedynie naprawy mechaniczne i elektroniczne samochodów. W tej sytuacji organ uznał, że decyzja organu I instancji oparta na treści art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest zasadna, gdyż dalsze prowadzenie postępowania po zebraniu dowodów stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się do poruszonej w odwołaniu i w toku postępowania kwestii zmienionych wymiarów przedmiotowego budynku w porównaniu z projektem budowlanym organ II instancji zauważył, że w czasie budowy tego budynku czyli pod rządami Prawa Budowlanego z 1974r. istniała możliwość dokonywania przez kierownika budowy pewnych odstępstw od projektu z wpisem takiego faktu do dziennika budowy, przy czym odstępstwa nie mogły prowadzić do stanu niezgodności z przepisami techniczno budowlanymi. Odstępstwa niewielkie i nie prowadzące do naruszenia przepisów techniczno budowlanych nie były traktowane jako istotne odstępstwo od projektu budowlanego i mogły być zaakceptowane przez organ administracji przy odbiorze budynku. Jakkolwiek nie ma bezpośredniego dowodu na to, że po zakończeniu budowy inwestorzy zawiadomili właściwy organ o przystąpieniu do użytkowania budynku załączając dziennik budowy i protokoły badań i sprawdzeń, to inwestorzy twierdzą, że dokumenty dotyczące odbioru złożyli w Urzędzie Skarbowym, a potwierdzeniem tej informacji jest opinia szacunkowa z dnia 31 stycznia1990r. sporządzona w wyniku postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia 24 stycznia 1990r. W skardze na powyższą decyzję K. P. wniósł o jej uchylenie i zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r., poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że nastąpiła dokonana przez właściciela, samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku warsztatowo-składowego wybudowanego na działce przy ulicy [...] w K., 2. mającą istotny wpływ na treść orzeczenia sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że w sprawie nie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku warsztatowo-składowego wybudowanego na działce przy ulicy [...] w K., gdy w rzeczywistości taka zmiana nastąpiła, 3. naruszenie przez organ podstawowych zasad zawartych w art. 7,8,9 i 10 kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia. W uzasadnieniu skargi K. P. podniósł, że z analizy projektu budowlanego dołączonego do akt sprawy jednoznacznie wynika, że inwestor projektował warsztat typu "hobby" nieuciążliwy dla otoczenia, a nie - jak to zrobili A. i M. R. – profesjonalny warsztat usługowy samochodowy i mechaniki pojazdowej oraz zakład, którego działalność polega na remoncie urządzeń młynarskich, prostowaniu dużych elementów metalowych młotami, szlifowaniu szlifierkami ręcznymi oraz malowaniu, co powoduje wielką uciążliwość. Skarżący zarzucił ponadto, że: 1).przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany niezgodnie z pozwoleniem budowlanym i zatwierdzonym projektem, ponieważ wybudowano budynek o większych, niż projektowane rozmiarach, a ponadto nie wykonano projektowanego pasa zieleni o szerokości 4 metrów w celu stworzenia strefy ochronnej od pomieszczeń warsztatu do majsterkowania, 2).projekt budowlany warsztatu usługowego podlegał i podlega obecnie zaopiniowaniu przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub odpowiednich rzeczoznawców do spraw sanitarno-higienicznych oraz do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, zaś w przypadku usług mogących powodować uciążliwość dla otoczenia - również przez właściwy organ do spraw środowiska. Brak takich opinii w projekcie stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę jednoznacznie wskazuje, że wydane pozwolenie nie dotyczyło warsztatu o funkcji usługowej, nadto uciążliwej dla otoczenia, 3).zlokalizowane wzdłuż płotu z działką skarżącego stanowisko postojowo-naprawcze dla samochodów nie spełnia warunków przewidzianych w § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do odległości niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych od 5 do 60 stanowisk, od okien pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na stały pobyt ludzi, 4).przepis art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. definiujący zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie zawiera wyczerpującego katalogu przesłanek świadczących o zmianie sposobu użytkowania, co wynika z użytego sformułowania "w szczególności". Poza tym przez zmianę sposobu użytkowania wymagającą pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, ale również zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do niektórych zarzutów skargi organ wyjaśnił, że powołany przepis § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ na przedmiotowej nieruchomości istnieje tylko utwardzona powierzchnia prywatnej działki, a nie specjalnie urządzone miejsca postojowe dla samochodów. Odnośnie domniemanej strefy ochronnej przewidzianej, zdaniem skarżącego, w projekcie zagospodarowania przedmiotowej działki organ wyjaśnił, że projekt ten pokazuje jedynie wymiar 4,00 m jako odległość budynku od południowo-wschodniej granicy działki oraz orientacyjny pas zieleni wzdłuż tej granicy, jako element zagospodarowania nieruchomości, a nie jakąkolwiek strefę ochronną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, częściowo z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na wstępie, w związku z brakiem jasnego sprecyzowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które przepisy, tj. w jakiej dacie obowiązujące organ zastosował, należało wyjaśnić jakie przepisy prawa materialnego miały zastosowanie w niniejszej sprawie. W postępowaniu administracyjnym zasadą jest stosowanie przepisów prawa obowiązujących w dacie załatwiania sprawy przez organ administracji. Wyjątki od tej zasady muszą wynikać z wyraźnego przepisu prawa. W sprawach z zakresu prawa budowlanego wskazaną zasadę realizuje przepis art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przytaczanej dalej jako prawo budowlane (t. j. Dz. U. Nr 156/06 poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z jego treścią do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Wyjątek od tej zasady określony w art. 103 ust.2 prawa budowlanego dotyczy jedynie stosowania art. 48, którego nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Kwestia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego będąca przedmiotem niniejszej sprawy, nie jest więc tym wyjątkiem objęta. W celu wyjaśnienia, które unormowania mają zastosowanie w sprawie konieczna jest również analiza przepisów przejściowych ustaw nowelizujących prawo budowlane. Znaczenie ma tu w szczególności ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93/04 poz. 888 ze zm.), która weszła w życie 31 maja 2004 r. Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 tej ustawy, do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy ustawy zmieniającej, z zastrzeżeniem ust. 2-4. W sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisu art. 71a, ustawy o której mowa w art. 1, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przytoczonej regulacji wynika, że w niniejszej sprawie, wszczętej dnia 17 listopada 2006 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. zmieniającej prawo budowlane, co do zasady stosuje się przepisy nowe, ale do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe, zamiast przepisu art. 71a prawa budowlanego. Ponieważ przepis art. 71a prawa budowlanego reguluje sposób postępowania organu nadzoru budowlanego w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, należy dojść do wniosku, że w pozostałych kwestiach związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, mają zastosowanie przepisy w zmienionym brzmieniu bez względu na datę dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Ponieważ kolejne nowelizacje art. 71 prawa budowlanego nie zawierały przepisów przejściowych przełamujących zasadę bezpośredniego stosowania nowych przepisów, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 71 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie 7 sierpnia 2008 r., również w zakresie obejmującym definicję zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części zawartą w ustępie 1 pkt 2. Zgodnie z tym przepisem przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Z przepisu tego wynika, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania (Niewiadomski,(w:)Prawo budowlane. Komentarz, art. 71, Nb 2 Warszawa 2006). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie stwierdził jednoznacznie, że w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowo-składowego wybudowanego przy ulicy [...] w K. Z treści tego uzasadnienia oraz z faktu utrzymania w mocy decyzji organu I instancji zawierającej jednoznaczne i wyraźne ustalenia co do niedokonania zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu w rozumieniu wynikającym z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38/74 poz. 228 ze zm.), należy jednak wyciągnąć wniosek, że zdaniem organu odwoławczego taka zmiana nie nastąpiła. Wniosek taki organ II instancji wysnuł na podstawie przedstawionych przez inwestora opracowań osób z uprawnieniami do spraw oddziaływania na środowisko, z których wynikało, że przedmiotowy budynek w aktualnej postaci i z aktualnym sposobem użytkowania nie stanowi zagrożenia dla środowiska i nie powoduje przekroczenia norm emitowanego hałasu do środowiska. W konsekwencji organ uznał, że ustalone w pozwoleniu na budowę z 1987 r. warunki zdrowotne i higieniczno-sanitarne dla tego budynku, nie są obecnie naruszone przez użytkowanie budynku, w którym znajduje się skład materiałów metalowych i warsztat samochodowy, w którym wykonuje się jedynie naprawy mechaniczne i elektroniczne samochodów. Jak z powyższego widać, organ II instancji zbadał sprawę jedynie pod kątem sprawdzenia, czy warunki zdrowotne i higieniczno-sanitarne ustalone w pozwoleniu na budowę z 1987 r. nie są naruszone przez obecny sposób użytkowania tego obiektu. Tymczasem dla pełnego i niewątpliwego ustalenia, czy doszło w sprawie do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego w znaczeniu nadanym temu pojęciu w art. 71 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, konieczne było wyjaśnienie, czy przeznaczenie na działalność usługową w branży mechaniki pojazdowej oraz na skład materiałów metalowych związanych z maszynami i urządzeniami młyńskimi, przedmiotowego obiektu budowlanego mającego, zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1987 r., pełnić rolę budynku warsztatowo-składowego na potrzeby inwestora, spowodowało zmianę wymagań stawianych temu obiektowi przez przepisy dotyczące nie tylko warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych i ochrony środowiska, ale również warunków bezpieczeństwa pożarowego i warunków pracy. Ten aspekt sprawy został całkowicie pominięty, choć ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynikało, że w warsztacie samochodowym prowadzonym w zachodniej części przedmiotowego budynku przez P. H., jest zatrudniony pracownik, co na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. potwierdziła uczestniczka D. R. (k. 33). W efekcie organy nadzoru budowlanego obu instancji nie sprawdziły, czy zmieniony (w porównaniu z pierwotnym, wynikającym z projektu budowlanego i pozwolenia na budowę), sposób użytkowania przedmiotowego obiektu, nie powoduje innych, zwłaszcza nie spełnionych wymagań stawianych temu obiektowi przez odnośne przepisy. To naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z omówionych niżej przepisów określających warunki bezpieczeństwa pożarowego obiektów budowlanych i warunki pracy w takich obiektach może wynikać, iż w sprawie doszło jednak do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, co może wymagać wdrożenia odpowiedniej do ustalonej daty dokonania zmiany sposobu użytkowania, procedury legalizacyjnej. Problematykę warunków pracy koniecznych do spełnienia w obiekcie budowlanym regulują przepisy art. 214 § 1 i 2 kodeksu pracy oraz wydanego na podstawie art. 23715 § 1 kp, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, przytaczanego dalej jako rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 169/03 poz. 1650 ze zm.). Według art. 214 § 1 i 2 kp, pracodawca jest obowiązany zapewniać pomieszczenia pracy (tj. pomieszczenia przeznaczone na pobyt pracowników, w których wykonywana jest praca – § 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r.) odpowiednie do rodzaju wykonywanych prac i liczby zatrudnionych pracowników oraz utrzymywać obiekty budowlane i znajdujące się w nich pomieszczenia pracy, a także tereny i urządzenia z nimi związane w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, rozporządzenie to określa ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach pracy, w szczególności dotyczące obiektów budowlanych, pomieszczeń pracy i terenu zakładów pracy. Budynki i inne obiekty budowlane, w których znajdują się pomieszczenia pracy, powinny być zbudowane i utrzymywane zgodnie z wymogami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych. Dalsze przepisy tego rozporządzenia przewidują szereg wymogów jakie muszą spełniać obiekty budowlane, teren zakładu pracy i pomieszczenia pracy. Wymogi te dotyczą m. in.: dróg komunikacyjnych i transportowych, dróg dla pieszych, dróg ewakuacyjnych, oznakowania miejsc, w których występują zagrożenia dla pracowników, zapewnienia oświetlenia elektrycznego we wszystkich miejscach na terenie zakładu pracy, w których mogą przebywać pracownicy, zapewnienia w pomieszczeniach pracy oświetlenia naturalnego i sztucznego, odpowiedniej temperatury, wymiany powietrza, zabezpieczenia przed wilgocią, niekorzystnymi warunkami cieplnymi i nasłonecznieniem, drganiami oraz innymi czynnikami szkodliwymi dla zdrowia i uciążliwościami, parametrów jakie powinny spełniać podłogi znajdujące się w pomieszczeniach oraz na drogach znajdujących się w obiektach budowlanych, wymiarów pomieszczeń pracy (§ 4,6,9,10,15,16 i 20 rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy). Obowiązujące przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego przewidują zróżnicowane wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w zależności od tego na jakie potrzeby jest przeznaczony dany budynek. Zagadnienia te regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U.Nr 80/06 poz.563), przytaczanego dalej jako rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Rozporządzenie to określa sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (§ 1 ust. 1). Według § 4 ust. 2 tego rozporządzenia, właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych: 1) utrzymują urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice w stanie pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej; 2) wyposażają obiekty, zgodnie z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych, w przeciwpożarowe wyłączniki prądu; 3) umieszczają w widocznych miejscach instrukcje postępowania na wypadek pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych; 4) oznakowują, znakami zgodnymi z Polskimi Normami dotyczącymi znaków bezpieczeństwa: a) drogi ewakuacyjne (z wyłączeniem budynków mieszkalnych) oraz pomieszczenia, w których w myśl przepisów techniczno-budowlanych wymagane są co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne, w sposób zapewniający dostarczenie informacji niezbędnych do ewakuacji, b) miejsca usytuowania urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, c) miejsca usytuowania elementów sterujących urządzeniami przeciwpożarowymi, d) miejsca usytuowania przeciwpożarowych wyłączników prądu, kurków głównych instalacji gazowej oraz materiałów niebezpiecznych pożarowo, e) pomieszczenia, w których występują materiały niebezpieczne pożarowo, f) drabiny ewakuacyjne, rękawy ratownicze, pojemniki z maskami ucieczkowymi, miejsca zbiórki do ewakuacji, miejsca lokalizacji kluczy do wyjść ewakuacyjnych, g) dźwigi dla ekip ratowniczych (przeciwpożarowych), h) przeciwpożarowe zbiorniki wodne. Budynki o jakich mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej zdefiniowane są w § 3 pkt 4-6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przytaczanego dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm.), o czym stanowi § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej odsyłający do definicji zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Przepisy § 3 pkt 4-6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, definiują trzy rodzaje budynków; budynki mieszkalne, budynki zamieszkania zbiorowego i budynki użyteczności publicznej. Do tej ostatniej kategorii należą między innymi budynki przeznaczone na potrzeby handlu i usług. Poza kategorią budynków w rozumieniu rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, pozostają budynki gospodarcze zdefiniowane w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż ten przepis nie został powołany w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (§ 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Z przytoczonych przepisów wynika, że wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej stawiane budynkom użyteczności publicznej, są znacznie wyższe niż wymagania jakie muszą spełniać budynki gospodarcze. Te dodatkowe wymagania określa przytoczony przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany jako budynek gospodarczy w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Świadczy o tym znajdujące się w aktach sprawy pozwolenie na budowę z 21 lipca 1987 r. obejmujące "budynek warsztatowo-składowy" oraz fragmenty projektu budowlanego określającego pomieszczenia w tym budynku jako garaż, wiatę i warsztat podręczny dla majsterkowania przez inwestora. Obecnie natomiast budynek ten jest wykorzystywany jako budynek użyteczności publicznej w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej, o czym świadczy niesporny fakt wynajmowania dwóch pomieszczeń od strony zachodniej na potrzeby prowadzonych przez P. H. usług w zakresie mechaniki pojazdowej oraz pozostałych dwóch pomieszczeń przez F. Ł., który prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług związanych z demontażem i montażem maszyn i urządzeń młynarskich, a obecnie, według jego oświadczenia, prowadzi działalność polegającą na sprzedaży klientom części i urządzeń do maszyn i urządzeń młynarskich. Bez analizy wskazanych przepisów pod kątem oceny, czy przeznaczenie przedmiotowego budynku na działalność usługową spowodowało zmianę wymagań stawianych temu budynkowi przez wskazane przepisy dotyczące warunków pracy i bezpieczeństwa pożarowego, nie można stwierdzić czy w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, czy też nie. Należy zaznaczyć, że nie mogło być, zdaniem Sądu wątpliwości co do tego, iż w sprawie doszło do przeznaczenia przedmiotowego budynku na działalność usługową, nie przewidzianą w pozwoleniu na jego budowę ani w będącym załącznikiem do niego projekcie budowlanym. Pozwolenie to bowiem dotyczyło "budynku warsztatowo-składowego", a dołączone do akt sprawy fragmenty projektu budowlanego określały pomieszczenia projektowane w tym budynku jako garaż, wiatę i warsztat podręczny dla majsterkowania przez inwestora. Inwestorzy nie wykazali natomiast żadnymi dokumentami, aby budynek ten został oddany do użytku z innym przeznaczeniem, niż to wynikało z pozwolenia na budowę. Jak z powyższego wynika, organy administracji obu instancji, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 kpa, nie poczyniły kompletnych ustaleń co do tego, czy w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Organy nadzoru budowlanego błędnie bowiem ograniczyły swoje ustalenia do niektórych tylko elementów definicji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, pomijając pozostałe, które też mogą świadczyć o takiej zmianie. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). p.p.s.a. Ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego I instancji, uwzględniając wszystkie przedstawione uwagi, poczyni na wstępie ustalenia co do tego jaka działalność jest prowadzona we wschodniej części przedmiotowego budynku. Organ nie ograniczy się przy tym do przytoczenia wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, lecz z uwagi na sporność zasygnalizowanego zagadnienia, stosownie do treści art. 107 § 1 i 3 kpa wskaże jakie fakty uznał za udowodnione, na podstawie jakich dowodów to uczynił, i z jakiej przyczyny odmówił wiarygodności innym, zgromadzonym w sprawie dowodom. Następnie organ wyjaśni, czy stwierdzone co do zachodniej części przedmiotowego budynku, przeznaczenie go na działalność usługową i ewentualnie stwierdzone w toku ponownego postępowania wyjaśniającego przeznaczenie na taką działalność lub działalność handlową, wschodniej części tego budynku, spowodowało zmianę wymagań stawianych temu obiektowi przez przytoczone wyżej przepisy dotyczące warunków pracy i bezpieczeństwa pożarowego, a także czy budynek ten wymagań tych już nie spełnia. W oparciu o takie ustalenia organ rozważy, czy doszło w sprawie do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. W razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie organ ustali, kiedy taka zmiana nastąpiła i w zależności od daty takiej zmiany wdroży, w razie zaistnienie wszystkich wymaganych ku temu przesłanek, stosowną procedurę legalizacyjną. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że część z nich nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu w szczególności o zarzuty dotyczące nie zrealizowania strefy ochronnej przewidzianej, zdaniem skarżącego, w projekcie zagospodarowania działki, wybudowania budynku o innych rozmiarach niż w projekcie oraz niezachowania odległości od granicy do miejsc postojowych. Wszystkie te zarzuty nie dotyczą bowiem decyzji i postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, lecz etapu budowy. Należy bowiem pamiętać, że kontrolowana decyzja została wydana na podstawie przepisów zamieszczonych w rozdziale 6 prawa budowlanego dotyczących utrzymania obiektów budowlanych, a nie ich budowy. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 u.p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego 757 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na zasądzoną kwotę złożył się wpis w kwocie 500 zł. uiszczony przez skarżącego, opłata w kwocie 200 zł. za czynności adwokackie określona w § 18 ust. 1pkt 1 lit. c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie... (Dz. U. Nr 163/02 poz. 1348 ze zm.), oraz uiszczona od pełnomocnictwa opłata skarbowa w kwocie 17 zł.