II SA/Ke 532/10

II SA/Ke 532/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. II SA/Ke 532/10 UZASADNIENIE R.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. We wniosku podniósł że cierpi na miażdżycę i bardzo wysokie ciśnienie tętnicze, co powoduje, że często ma zaburzenia pamięci i silne bóle głowy. Ponadto podkreślił, że wielokrotnie dochodzi do sytuacji, gdy przez kilka do kilkunastu dni z powodu bólu głowy nie jest w stanie nic robić, ani o czymkolwiek pamiętać i że w takim stanie był przez okres ostatniego miesiąca, co stało się przyczyną uchybienia terminu. Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, że jest leczony z powodu chorób przewlekłych, w przebiegu których występują zaburzenia pamięci i koncentracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał przewlekłe choroby powodujące zaburzenia pamięci i koncentracji. Wskazać należy, iż choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99). Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, bowiem powołane przez skarżącego choroby mają charakter przewlekły, a występujące zaburzenia pamięci i koncentracji są jedynie ich objawami cyklicznie się nasilającymi. Tym samym nie można ich uznać za nagłą przeszkodę uniemożliwiającą skarżącemu wniesienia skargi w terminie. Ponadto przywrócenie terminu z powodów powołanych przez skarżącego otwierałoby mu możliwość każdorazowego powoływania się na zły stan zdrowia w przypadku naruszania terminów procesowych. Zwrócić również należy uwagę, że choroba długotrwała nie wyklucza możliwości wyręczenia się inną osobą przy dokonaniu konkretnej czynności procesowej. Tak więc skarżący wiedząc o możliwości wystąpienia u niego zaburzeń pamięci i koncentracji, w celu zabezpieczenia się w dotrzymaniu terminu, mógł skorzystać z pomocy swojej żony, która zaskarżoną decyzję odebrała jako dorosły domownik. Skarżący nie ma bowiem obowiązku osobistego nadania skargi. Biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy, uznać należy, iż R.K. nie uprawdopodobnił, by do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez jego winy. Mając to wszystko na uwadze, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.