II SA/Ke 536/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad korzystania przez przewoźników z przystanków komunikacji miejskiej postanawia: odrzucić skargę. Rada Miejska w dniu [...] podjęła uchwałę [...] w sprawie ustalenia zasad korzystania przez przewoźników z przystanków komunikacyjnych na terenie Miasta i Gminy. A. C. w dniu 16 lipca 2010 r., złożyła skargę na powyższą uchwałę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu wskazała, że zapis uchwały mówiący, iż miejscem początkowego odjazdu może być tylko miejski dworzec autobusowy jest niezgody z zasadami wolnej konkurencji i swobody działalności gospodarczej. Pismem z dnia 19 lipca 2010 r. skarga A. C. została przekazana do organu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie, podając, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...], było uprzednie wezwanie jej do usunięcia naruszenia. W niniejszej sprawie, zarówno z treści skargi, jak i z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżąca opisanej procedury nie zachowała. Dlatego uznać należy, że w świetle przywołanych przepisów wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlega odrzuceniu.