II SA/Ke 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Sp. z .o.o. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności sprzeciwu wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych postanawia: odrzucić skargę. K. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (PWIS) z dnia 30 marca 2015 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzające niedopuszczalność sprzeciwu wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych w należącym do Spółki sklepie H. w S., ul. [...]. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z kolei art. 3 § 2 Ppsa stanowi, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, należało więc dokonać kontroli dopuszczalności skargi. Jej przedmiotem w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). Tymczasem z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt II GPS 3/13 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wynika, że na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ww. ustawy nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 Ppsa. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu tego sądu. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu powołanej uchwały Sąd wskazał, że postępowanie organu w zakresie kontroli, o której mowa w art. 84c ustawy o działalności gospodarczej, nie jest postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to oznacza, że sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów Kpa. Postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają więc jedynie na sytuację faktyczną, a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, bowiem odnoszą się do samej kontroli, a więc do obowiązków organu prowadzącego kontrolę. Nie ma podstaw, aby z takiego postanowienia wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu. Rozważania na temat charakteru prawnego postanowień wydanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu determinują analogiczne rozwiązanie w przypadku odmowy rozpatrzenia sprzeciwu, które także nie jest rozstrzygnięciem podjętym w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2368/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając przywołane wywody, Sąd wyraża pogląd, że zapadłe w niniejszej sprawie postanowienie dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności określonego w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej sprzeciwu wobec podjęcia i wykonania czynności kontrolnych, wydane na podstawie art. 84d tej ustawy – również nie stanowi innego niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 Ppsa aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie takie, zmierzające w istocie do odmowy rozpatrzenia sprzeciwu, nie jest bowiem podejmowane w postępowaniu administracyjnym, nie rozstrzyga o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego, a w konsekwencji również nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Postanowienie takie nie stanowi także żadnego z aktów, o jakich mowa w pozostałych przepisach art. 3 § 2 Ppsa. Również przepisy ustaw szczególnych, w tym zwłaszcza ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie przewidują sądowej kontroli takich postanowień (art. 3 § 3 Ppsa). W świetle powyższego skarga na postanowienie wydane w przedmiocie niedopuszczalności sprzeciwu z art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej była niedopuszczalna, co spowodowało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa.