II SA/Ke 547/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] po rozpatrzeniu wniosku Z.Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu kanalizacji sanitarnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną. Do wydania tej decyzji doszło na tle następujących okoliczności. Decyzją z [...] Prezydent Miasta ustalił Z.Z., właścicielowi nieruchomości położonej w S. przy ul. Ł., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] o pow. 1970m2, opłatę w wysokości 1453,90 zł z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości po wybudowaniu kanalizacji sanitarnej w ulicy Ł.. Organ ten wskazał, że Rada Miasta podjęła [...] uchwałę w sprawie ustalenia 10% stawki opłaty adiacenckiej dotyczącej budowy urządzeń infrastruktury technicznej. W 2015r. zakończono budowę kanalizacji sanitarnej w ulicy Ł.. Przyjęcie jej do użytkowania nastąpiło 4 marca 2015 r. Ze sporządzonego w lipcu 2015 r. operatu wynika, że wartość nieruchomości stanowiącej działkę [...] wzrosła o 14539 zł. Wniesione od tej decyzji przez Z.Z. odwołanie ( w którym zarzucał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po terminie, który jego zdaniem upływał 21 sierpnia 2017 r.) zostało oddalone decyzją SKO z [...]. Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że w przypadku urządzeń kanalizacyjnych datą stworzenia warunków podłączenia nieruchomości nie jest data odbioru robót ale data zgłoszenia do użytkowania tych urządzeń. W rozpatrywanej sprawie 3-letni okres z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami rozpoczął się 4 marca 2015 r. We wniosku z 7 marca 2018 r., uzupełnionym pismem z 26 marca 2018 r. Z.Z. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na to, że działka zabudowana w latach 90-tych budynkami, w przeszłości była użytkowana jako gospodarstwo rolne i nigdy nie została odrolniona, dlatego też posadowiony na jej terenie dom jest siedliskiem. Dla działki nigdy nie była wydawana decyzja o warunkach zabudowy. W piśmie uzupełniającym zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, bez zgromadzenia całego materiału dowodowego – w aktach brak decyzji zatwierdzającej projekt budowlany instalacji sanitarnej i pozwolenia na jej budowę oraz zawiadomienia PINB o zakończeniu budowy sieci kanalizacyjnej oraz jednoznacznych dowodów na okoliczność, czy i kiedy zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty. Nadto podniósł, że rzeczoznawca wziął do porównania nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe, podczas, gdy jego działka jest działką siedliskową. Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta. Kolegium przytoczyło treść art. 156 § 1 kpa i wskazało, że organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zobowiązany jest do ustalenia z urzędu, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wskazanych w tym artykule. Następnie organ ten odniósł się do podnoszonych zrzutów wskazując, że w aktach sprawy znajduje się decyzja [...] udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. Ł. Decyzję te wydano zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przez Radę Miasta 21 grudnia 1990 r. Z planu wynika, że działka należąca do skarżącego, była położona na terenie oznaczonym symbolem ŁII.9MN, który oznaczał stan istniejący zabudowa jednorodzinna i zagrodowa na dużych działkach. Okoliczność, że obecnie w ewidencji gruntów działka jest oznaczona symbolem PsVI (pastwiska stałe) nie wyłącza tej działki - skoro został na niej zbudowany dom mieszkalny - z obowiązku ustalenia opłaty adiacenckiej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że stwierdzenie nieważności decyzji jest możliwe wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Powoływanie się przez wnioskodawcę na błędy w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym i na wadliwie sporządzony operat szacunkowy nie stanowi rażącego naruszenia prawa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z.Z. zarzucił, że w takiej samej sprawie SKO wydało odmienną decyzję. Odwołanie złożył jego sąsiad, od decyzji ustalającej opłatę adiacencką i Kolegium decyzję uchyliło. Rozpoznając ten wniosek Kolegium przedstawiło zasady i tryb nakładania opłaty adiacenckiej podkreślając, że art. 92 ust. 2 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zmianami), dalej u.g.n., stanowi, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei gruntami rolnymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.), są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne (pkt 1), jak również m.in. grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno- spożywczemu (pkt 3) i grunty pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych (pkt 4). Reasumując, jeśli nieruchomość (działka) figuruje w rejestrze gruntów jako użytek rolny lub leśny, to tym samym jest nieruchomością wykorzystywaną rolniczo w rozumieniu art. 143 ust. 1 ugn - jeżeli nie zostały dla niej ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 143 ust. 1 in fine w związku z art. 92 ust. 2 u.g.n.). Kolegium wskazało, że z przedłożonego do akt sprawy operatu szacunkowego wynika, że przedmiotem wyceny była nieruchomość nr ewid. [...]o pow. 1970m2, dla której biegła ustaliła wartość przed wybudowaniem kanalizacji sanitarnej oraz po jej wybudowaniu. Według katastru nieruchomości (wypis z ewidencji gruntów z 20.04.2017 r.), sporna nieruchomość położona jest na terenach - pastwiska trwałe. W aktach sprawy znajduje się decyzja z 11 marca 1994 r. udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. Ł. Decyzję tę wydano w zgodzie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa. Z akt sprawy wynika również, że na mocy tej decyzji wybudowany został budynek mieszkalny. Z powołanego wyżej planu wynika, że działka należąca do wnioskodawcy położona była na terenie oznaczonym jako - stan istniejący zabudowa jednorodzinna i zagrodowa na dużych działkach. Nieruchomość nr ewid. [...]oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako pastwiska trwałe, jednak wobec niej została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego. Zdaniem Kolegium dokonując wykładni celowościowej art. 143 ust. 1 in fine w związku z art. 92 ust. 2 u.g.n. działka ta nie może być traktowana jako działka rolna skoro wydano dla niej pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Faktem jest, że art. 92 ust. 2 u.g.n. posługuje się pojęciem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak w obecnym stanie prawnym w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedza wydanie pozwolenia na budowę. Jeśli zatem z art. 92 ust. 2 wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy powoduje zmianę kwalifikacji nieruchomości, to tym bardziej wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wyłącza możliwość kwalifikowania nieruchomości jako gruntu rolnego . Kolegium zaznaczyło, że stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja ta została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, a także z naruszeniem prawa w ogóle. W zaistniałym stanie faktycznym Prezydent zastosował prawidłowy przepis, skutkujący wydaniem decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Powoływanie się przez wnioskodawcę na błędy w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu oraz na wadliwie sporządzony operat szacunkowy nie stanowi podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Kolegium dokonywało już oceny tego postępowania, które zostało zawarte w decyzji z [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta z [...]. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję Z.Z., zarzucając naruszenie art. 6, 7, 7a, 8, 11 i 77 kpa, wniósł o uchylenie decyzji SKO z [...] oraz decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta o ustaleniu opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu skargi jej autor powołał fragmenty uzasadnienia decyzji Kolegium z [...] podnosząc, że wszystkie wskazane tam przesłanki odnoszą się do jego nieruchomości, czyli, że zgodnie z tą decyzją nieruchomość, której jest właścicielem w istocie podlega wyłączeniu na podstawie art. 143 ust 1 w związku z art. 92 ust. 2 ugn. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem Kolegium, że w stosunku do nieruchomość nr ewid. [...]oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem PsVI (pastwiska trwałe), została wydana decyzja o warunkach zabudowy, gdyż nigdy nie wnioskował on o wydanie takiej decyzji i nie może się ona znajdować się w aktach niniejszej sprawy. Wskazał, że SKO wywodząc taki wniosek nie podaje daty wydania tej decyzji ani jej oznaczenia, co sugeruje, że oparło ono swoją decyzję na nieistniejącym dowodzie postępowania. Skarżący dodał, że bezzasadne powoływanie się przez Kolegium na nieistniejącą decyzję powtórzone zostało w zaskarżonej decyzji. Wnoszący skargę także podkreślił, że stwierdzenie, że "w obecnym stanie prawnym w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedza wydanie pozwolenia na budowę" nie może odnosić się do jego przypadku, ponieważ jego decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w stanie prawnym obowiązującym 11 marca 1994 r. Reasumując, pozwolenie na budowę wydane [...] nie mogło być poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy, ponieważ ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415) weszła w życie 1 stycznia 1995 r., a ustawa poprzednia z 12 lipca 1984 r., nie wymagała wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż w ogóle takim pojęciem nie operowała. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W sprawie zgłosił swój udział Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach delegowany do Prokuratury Okręgowej w Kielcach, który wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez organ w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji. W odróżnieniu od "zwykłego" toku odwoławczego, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, że decyzja jest dotknięta konkretną wadą kwalifikowaną, w tym przypadku określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem taki zarzut został zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności. Zdaniem Sądu, organ administracji słusznie przyjął, że taka wada w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewątpliwie instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012r., II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z dnia 18 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457). W niniejszej sprawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tego powodu, że jego zdaniem należąca do niego nieruchomość jest wyłączona z obowiązku ustalenia takiej opłaty gdyż w ewidencji gruntów figuruje jako pastwiska trwałe, w latach 90-tych stanowiła siedlisko i nie została wydana decyzja ustalająca warunki jej zabudowy. Tak więc decyzja ta rażąco narusza jego zdaniem art. 143 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 2 u.g.n. Zgodnie z art. 143 ust. 1 u.g.n. przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art. 92 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z tym przepisem, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonując wykładni wyżej zacytowanych przepisów należy mieć na uwadze, że generalnie przepisy dotyczące udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, a więc ustalania opłaty adiacenckiej stosuje się do wszystkich nieruchomości, zaś przewidziane ustawą wyjątki należy interpretować ściśle. Co do zasady tylko wówczas taka opłata nie jest naliczana, gdy ze względu na przeznaczenie nieruchomości na cele rolne i leśne lub jej wykorzystywanie na takie cele jej wartość nie wzrasta z powodu budowy urządzeń infrastruktury, gdyż nie ma na niej ani też nie jest na niej planowana żadna zabudowa czy to mieszkaniowa, czy też inna, która mogłaby wykorzystywać powstałą infrastrukturę. W niniejszej sprawie opłata adiacencka została ustalona dla nieruchomości o powierzchni niespełna 20 arów, zabudowanej budynkiem mieszkalnym na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w 1994 r., kiedy to obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania, zgodnie z którym nieruchomość była położona na terenie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej na dużych działkach. Nie jest sporne, że na nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza, co skarżący przyznał na rozprawie oświadczając także, że nie jest rolnikiem. Dlatego też zgodzić się należy z dokonaną przez organ wykładnią art. 143 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 2 u.g.n., że wybudowanie domu mieszkalnego na podstawie pozwolenia na budowę jest czymś dalej idącym niż samo uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Innymi słowy w sytuacji, gdy dom mieszkalny już istnieje, tym bardziej zachodzi podstawa do ustalenia opłaty adiacenckiej, gdyż niewątpliwie wartość działki zabudowanej takim domem po wybudowaniu kanalizacji wzrasta. Tylko w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanych i których zabudowa nie jest przewidziana ani w planie miejscowym ani decyzją ustalająca warunki zabudowy, budowa infrastruktury w postaci kanalizacji nie ma żadnego wpływu na ich wartości. W tym miejscu zauważyć należy, że faktycznie zarówno Prezydent Miasta w uzasadnieniu swojej decyzji jak i SKO w decyzji z [...] wskazali, że dla nieruchomości została wydana decyzja ustalającą warunki zabudowy. Takie stwierdzenie uznać należy za oczywisty błąd, który nie mógł mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Powodem, dla którego została ustalona opłata adiacencka było to, że działka jest zabudowana domem mieszkalnym i faktycznie nie jest działką rolną. W skardze jej autor przytaczając przebieg postępowania wskazał również na to, że odwołując się w zwykłym trybie od decyzji Prezydenta zarzucał naruszenie art. 145 ust. 2 u.g.n., a więc, że decyzja została wydana z naruszeniem 3-letniego terminu. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, a więc i obowiązującym w tej sprawie z mocy art. 4 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1509), wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. W aktach sprawy znajduje się odbitka ksero pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] informującego inwestora - Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji o braku sprzeciwu do zawiadomienia z 10 lutego 2015 r. o zakończeniu budowy sieci kanalizacyjnej wraz z przykanalikami do posesji, pompowni ścieków i przyłączami elektrycznymi do pompowni ścieków w obrębie ewidencyjnym 12 Ł. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych (przykładowo wyrok WSA w Poznaniu z 23.10.2013 r. sygn. IV SA/Po 700/13, WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Łd 1110/12, WSA w Krakowie z 8 stycznia 2013 r. II SA/Kr 1529/12 –wprost dotyczącymi kanalizacji oraz wyrokami NSA z dnia 28.10.2016r. I OSK 3064/14, z dnia 19 stycznia 2017 r. I OSK 1845/16, z dnia 6 września 2016 r. I OSK 2717/14 – wszystkie dostępne w bazie LEX) datą stworzenia warunków do korzystania z urządzeń infrastruktury jest data, w której dana sieć może być eksploatowana legalnie, a więc po jej zgłoszeniu do użytkowania, jeżeli właściwy organ nie zgłosi sprzeciwu. W niniejszej sprawie taką datą był 4 marca 2015 r. Skoro więc decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący została wydana 4 grudnia 2017 r., brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia tego przepisu i to w stopniu rażącym, a tylko takie naruszenie uzasadniałoby stwierdzenie nieważności. Zgodzić się także należy z Kolegium, że również pozostałe, podnoszone przez skarżącego zarzuty w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta z [...], a zawarte w piśmie z 26 marca 2018 r. nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji. Ponownie podkreślić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 Kpa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Dlatego też skarżący nie może w niniejszej sprawie skutecznie powoływać się na to, że w sprawie z odwołania jego sąsiada od decyzji Prezydenta ustalającej opłatę adiacencką SKO odwołanie to uwzględniło. Inny jest bowiem zakres uprawnień Kolegium w sprawie prowadzonej w zwykłym, odwoławczym trybie, a inny w trybie nadzwyczajnym. Poza tym każda sprawa jest inna, nawet jeśli jej przedmiot jest taki sam. Dlatego też skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).