II SA/Ke 561/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi "E." Sp. j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Decyzją z dnia 19 maja 2014r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako Kolegium lub SKO ), po rozpoznaniu wniosku E. Sp.j o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 26 marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 26 kwietnia 2013 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 31 lipca 2012 r. znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kolegium z dnia 28 marca 2011 r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia 19 maja 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r. odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia 31 lipca 2013 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kolegium z dnia 28 marca 2011 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 23 grudnia 2010 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia 21 września 2010 r. , stwierdzającej nieważność decyzji Starosty z dnia 8 października 2004 r. w części dotyczącej udzielenia E. s.c. M. S. i J. zezwolenia na zbieranie odpadów (pkt 1 decyzji). SKO wskazało, że we wniosku z dnia 4 grudnia 2013 r. E. Sp.j. (dalej: "Spółka"), wystąpiła do Kolegium o stwierdzenia nieważności w/w decyzji tego organu z dnia 26 kwietnia 2013 r. Jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazano art. 156 § 1 pkt 2 i 7 w zw. z art. 27 § 1a k.p.a. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że przy wydawaniu dwóch decyzji Kolegium, tj. z dnia 23 września 2010 r.(powinno być 21.09.2010r.) oraz z dnia 28 marca 2011 r., brał udział ten sam pracownik Kolegium, mianowicie P. U. W następstwie rozpatrzenia ww. wniosku Kolegium wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 26 marca 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 158 § 1 k.p.a., a w uzasadnieniu wskazując, że nie doszło do naruszenia art. 27 § 1a kpa. W uzasadnieniu kwestionowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym - decyzji z dnia 26 kwietnia 2013 r.- Kolegium uznało, że decyzje z dnia 31 lipca 2013r. i z dnia 28 marca 2011 r. nie są dotknięte wadą nieważności z powodu orzekania przez członka Kolegium w wydaniu decyzji z dnia 21 września 2010r.(wydanej w innym postępowaniu). Powoływanie się przez skarżącą Spółkę we wniosku o stwierdzenie nieważności, na naruszenie przez SKO art. 27 § 1a kpa. oraz zaistnienie przesłanki o jakiej mowa w art.156 § 1 pkt 7 kpa. jest niezasadne. Naruszenie art. 27 § 1a kpa. jest podstawą do wznowienia postępowania wskazanej w art.145 § 1 pkt 3 kpa., która nie może jednocześnie stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienionej w art.156 § 1 pkt 2 kpa. SKO podkreśliło, że system weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przyjęty w kodeksie postępowania administracyjnego oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Brak jest także, w ocenie SKO podstaw do uznania, że decyzje z dnia 31 lipca 2013 r. i z dnia 28 marca 2011r. są nieważne z mocy prawa (art.156 §1 pkt 7 kpa.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 1 i art. 81, art. 35 § 3 i art. 36 oraz art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 27 § 1a k.p.a. W uzasadnieniu decyzji z dnia 19 maja 2014 r. organ wyjaśnił, że sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nową sprawą, w której nie rozstrzyga się co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Rozstrzyga się wyłącznie o nieważności decyzji lub o jej niezgodności z prawem. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zobowiązany jest do ustalenia, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Następnie Kolegium, przywołując stanowisko doktryny i orzecznictwa, wyjaśniło, kiedy można mówić o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazało, że przewidziane w kodeksie postepowania administracyjnego tryby nadzwyczajne cechuje niekonkurencyjność, co oznacza, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia postępowania nie może być jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji. Naruszenie art. 27 § 1a kpa. stanowić zatem może jedynie podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności wydanej w tym postępowaniu decyzji. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 27 § 1a kpa. Członek Kolegium – P. U., który brał udział w wydaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. nie był bowiem członkiem składu orzekającego Kolegium, który wydał decyzję z dnia 23 grudnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia 21 września 2010 r. Bezzasadny jest zarzut, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 28 marca 2011r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 grudnia 2011r. utrzymującej w mocy decyzję SKO z dnia 21 września 2010r. stwierdzającej w części nieważność decyzji Starosty z dnia 8.10.2004r. doszło do naruszenia przepisu art. 27 § 1a kpa. Prawidłowość tego stanowiska potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. II SA/Ke 263/12, którym oddalono skargę Spółki na decyzję Kolegium z dnia 30 stycznia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 25 sierpnia 2011 r. odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji Kolegium z dnia 21 września 2010 r. z uwagi na naruszenie art. 27 § 1a kpa. Odnośnie pozostałych zarzutów Spółki, organ wyjaśnił, że naruszenie art. 10 kpa. nie miało wpływu na uszczuplenie praw strony, ponieważ wniosek z dnia 4 grudnia 2013 r. rozpatrywany był w oparciu o dotychczasowy materiał dowodowy, nie żądano i nie uzupełniano go w żadnym zakresie, a przedmiotem sporu była ta sama przesłanka. Naruszenie przepisów art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a. spowodowane było zaś bardzo dużą ilością spraw, które wypływają do Kolegium. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, E. Sp.j zarzuciła naruszenie: - art. 28 kpa. przez przyjęcie, że A. P. posiada przymiot strony i może domagać się stwierdzenia nieważności decyzji , w sytuacji gdy nie wskazano normy prawnej z jakiej wywodzi on swój interes prawny, - art.156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. w zw. z art.27 § 1a kpa. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 21 września 2010r., 23 grudnia 2010r. oraz decyzji Kolegium z dnia 28 marca 2011r., ponieważ w składach orzekających Kolegium brał udział P. U., - art.156 § 1 pkt 2 kpa. i art.145 § 1 pkt 6 kpa. poprzez niewykazanie braku podstawy prawnej oraz rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu przez Starostę decyzji z dnia 8.10.2004r. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie wszystkich - zapadłych w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji Starosty Powiatowego z dnia 8.10.2004.- orzeczeń, z uwagi na naruszenie przez Kolegium art.27 § 1a kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy podnieść, że zaskarżone do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie decyzje, zostały podjęte w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji stanowi nadzwyczajny środek weryfikacji, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 kpa. Przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły. Wskazać także należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, organ administracji publicznej orzeka, jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu tym nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego z uwagi na dotknięcie jej ciężką wadliwością od chwili jej wydania . Przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, była decyzja tego Kolegium z dnia 26 kwietnia 2013r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 31 lipca 2012r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia 28 marca 2011r.,odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 23 grudnia 2010r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia 21 września 2010r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty z dnia 8 października 2004r w części dotyczącej udzielenia E. sc. M. S. i J. zezwolenia na zbieranie odpadów (pkt 1 decyzji). Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka we wniosku z dnia 4 grudnia 2013r. (5.12.13r. data wpływu do Kolegium) wniosła o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Kolegium z dnia 26 kwietnia 2013r. (od której nie złożono środka odwoławczego), podnosząc, że w wydawaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. (pomyłkowo podawano 23 września 2010r.) brał udział P. U., który uczestniczył także w składzie orzekającym przy wydaniu decyzji SKO z dnia 28 marca 2011r. W ocenie skarżącego doszło w ten sposób do rażącego naruszenia prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. w zw. z art.27 §1a kpa., ponieważ w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 27 § 1a kpa. tj. do wyłączenia od orzekania w sprawie członka SKO – P. U.(k.622- 625 akt adm.tomII). W tym miejscu, dla przejrzystości rozpoznawanej sprawy, z uwagi na ilość wydawanych rozstrzygnięć, konieczne jest przedstawienie w sposób chronologiczny decyzji, jakie zostały wydawane w przedmiocie udzielonego skarżącemu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów. Z akt sprawy wynika, że : 1. Starosta decyzją z dnia 8.10.2004r. udzielił E. s.c. M. S. i J., S. 25, gm. C., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów(pkt I) i transportu odpadów (pkt II decyzji, k.40 – 85, tom I akt adm.). 2. W sierpniu 2010r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wniosek A. P. zam. S. 31a, wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia z dnia 8. 10. 2004r. (k.142 i 143 tom I akt adm.) w wyniku czego, decyzją z dnia 21 września 2010r., Kolegium na podstawie art.156 § 1 pkt 2 kpa. stwierdziło nieważność decyzji Starosty z dnia 8.10.2004r. w części dotyczącej udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów, czyli w pkt I decyzji. Odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji w pozostałej części.(k.153-159 tom I akt. adm.). SKO uznało, że decyzja Starosty z dnia 8.10.2004r. w części dotyczącej udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów została wydana z rażącym naruszeniem art.28 ust. 4 i 5 oraz art..63 ust.3 i 4 ustawy o odpadach oraz art. 7 i 77 kpa., ponieważ w sprawie nie wyjaśniono czy prowadzona działalność nie będzie stwarzać zagrożenia dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi. W wydaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. brał udział członek Kolegium – P. U. Decyzją z dnia 23 grudnia 2010r. Kolegium utrzymało w mocy w/w własną decyzję z dnia 21 września 2010r. W wydaniu tej decyzji nie uczestniczył P. U. (k.356-362 akt adm. tom I). Od decyzji tej nie wniesiono skargi do sądu administracyjnego. 3. Skarżąca Spółka, w dniu 30 grudnia 2010r. wniosła jednak o stwierdzenie nieważności w/w decyzji SKO z dnia 23 grudnia 2010r. oraz poprzedzającej decyzji z dnia 21 września 2010r. (k.348-400 akt adm. tom II) podnosząc, że brak było podstaw prawnych do uznania A. P., za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów i transportu odpadów oraz kwestionując pogląd SKO, co do istnienia przesłanek z art. 156 §1 pkt 2 kpa. Decyzją z dnia 28 marca 2011., SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 grudnia 2010r. oraz poprzedzającej decyzji z dnia 21 września 2010r. W wydaniu tej decyzji brał udział P. U. ( k.415 - 417 akt adm. tom II). W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium decyzją z dnia 31 lipca 2012r. (bez udziału członka SKO P. U.) utrzymało w mocy własną decyzję z 28 marca 2011r. (k. 445-450 akt adm. tom II). Organ stwierdził m.in. że przyznanie A. P. statusu strony nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, ponieważ przepisy ustawy o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji, nie regulowały w sposób samodzielny tej kwestii i nie wyłączały stosowania art.28 kpa. Legitymację A. P. do występowania w sprawie jako strony , Kolegium oceniło na podstawie przepisów prawa cywilnego w powiązaniu z regulacją zawartą w art.28 ustawy o odpadach. Organ wskazał, że trafnie ustalono, iż decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem art., 28 ust. 4 i 5 oraz art..63 ust.3 i 4 ustawy o odpadach oraz art. 7 i 77 kpa. 4. W dniu 2 maja 2011r. skarżąca Spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 23 grudnia 2010r. (k.374 akt adm. tom II) z uwagi na to, że P. U. orzekał przy wydaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. i decyzji z 28 marca 2011r., co zdaniem Spółki było rażącym naruszeniem prawa a nadto podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Kolegium wznowiło postępowanie, w wyniku czego ostateczną decyzją z dnia 30 stycznia 2012r. , wydaną po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy - odmówiło uchylenia decyzji z dnia 21 września 2010r.( ostateczna decyzja Kolegium z dnia 30 stycznia 2012r. k.569-571 akt adm. tom II). WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 13.06.2012r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 263/12 oddalił skargę Spółki na w/w decyzję Kolegium z dnia 30 stycznia 2012r. odmawiającą uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji z dnia 21 września 2010r. stwierdzającej nieważność części decyzji dotyczącej zezwolenia na zbieranie odpadów ( wyrok WSA w Kielcach k. 617-610 akt adm. tom II). WSA w Kielcach w uzasadnieniu w/w wyroku wskazał, że podana we wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 23 grudnia 2010r., podstawa wznowienia – w rzeczywistości nie zaistniała. 5. W dniu 21 czerwca 2011r. Spółka wniosła (ponownie) o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 września 2010r. oraz decyzji z dnia 28 marca 2011r. z uwagi na to, że są one dotknięte wadą wymienioną w art.156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. w zw. z art. 27 § 1a kpa.( k.458-460 akt adm. tom II). Postanowieniem z dnia 3.12.2012r. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 września 2010r. z uwagi na wydanie już rozstrzygnięcia w tożsamej sprawie (k.485-486 akt adm. tom II). Natomiast decyzją z dnia 26 kwietnia 2013r., Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia 31 lipca 2012r. oraz utrzymanej nią w mocy własnej decyzji z dnia 28 marca 2011r. W uzasadnieniu decyzji z dnia 26 kwietnia 2013r., SKO wskazało, że podstawy wznowienia postępowania nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ jak podnosi się to w orzecznictwie sądów administracyjnych, przesłanki wznowieniowe odnoszą się do ewentualnych kwalifikowanych uchybień o charakterze proceduralnym, a w postępowaniu nieważnościowym rozpatruje się przesłanki dotyczące materii sprawy, a zatem treści decyzji. Organ w postępowaniu nieważnościowym ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślono, że prawomocnym orzeczeniem w w/w sprawie II SA/Ke 263/12, WSA w Kielcach oddalił skargę wskazując, że podana we wniosku o wznowienie postępowania podstawa wznowienia nie zaistniała (k.507-510 akt adm. tom II). Przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, była właśnie w/w decyzja Kolegium z dnia 26 kwietnia 2013r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 31 lipca 2012r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia 28 marca 2011r.,odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 23 grudnia 2010r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia 21 września 2010r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty z dnia 8 października 2004r w części dotyczącej udzielenia E. sc. M. S. i J. zezwolenia na zbieranie odpadów (pkt 1 decyzji). Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka we wniosku z dnia 4 grudnia 2013r. (5.12.13r. data wpływu do Kolegium) wniosła o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Kolegium z dnia 26 kwietnia 2013r. (od której nie złożono środka odwoławczego), podnosząc, że w wydawaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. (pomyłkowo podawano 23 września 2010r.) brał udział P. U., który uczestniczył także w składzie orzekającym przy wydaniu decyzji SKO z dnia 28 marca 2011r. W ocenie skarżącego doszło w ten sposób do rażącego naruszenia prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. w zw. z art.27 §1a kpa., ponieważ w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 27 § 1a kpa. tj. do wyłączenia od orzekania w sprawie członka SKO – P. U.(k.622- 625 akt adm.tomII). SKO uznało powyższy wniosek za nieuzasadniony. Odmawiając zaskarżoną do Sądu, decyzją z dnia 19 maja 2014r., stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 kwietnia 2013r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w jej uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazało, że przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego tryby nadzwyczajne, cechuje niekonkurencyjność, co oznacza, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia postępowania nie może być jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 27 § 1a kpa. stanowić zatem może, jedynie podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności wydanej w tym postępowaniu decyzji. Wyjaśniło przy tym, że P. U., który brał udział w wydaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. nie był członkiem składu kolegialnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kilcach, które wydało – po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzję z dnia 23 grudnia 2010r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia 21 września 2010r. stwierdzającą nieważność w decyzji z dnia 8 października 2004r. w części udzielającej E. s.c. M. S. i J. zezwolenia na zbieranie odpadów. Ponadto wskazano, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją SKO z dnia 23 grudnia 2010r. nie doszło do naruszenia art. 27 § 1a kpa., co zostało potwierdzone w prawomocnym wyroku WSA w Kielcach z dnia 13 czerwca 2012r. w sprawie II SA/Ke 263/12. SKO stwierdziło, że w związku z powyższym nie można kontrolowanej decyzji postawić zarzutu z art.156 § 1 pkt.2 i 7 kpa. w związku z art.27 §1 a kpa. Z akt sprawy wynika także, że nie zachodzą inne wyliczone w art.156 § 1 kpa. przesłanki nieważności decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja SKO z dnia 19 maja 2014r. jest zgodna z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na fakt, że jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wskazanych w wymienionym art. 156 § 1 kpa. Powoływana przez skarżącą Spółkę przesłanka nieważności decyzji z dnia 26 kwietnia 2013r. w postaci rażącego naruszenia art. 27§ 1a kpa., nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że wady określone w art. 156 § 1 kpa. nie są wadami o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1666/12, wyrok NSA z 31 stycznia 2005r. sygn..akt 1098/05 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powoływanie się na wadę decyzji w postaci wydania jej przez członka organu kolegialnego, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 27§ 1a kpa. stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego wskazaną w art.145 §1 pkt 3 kpa., nie daje natomiast podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art.156 § 1 pkt.2 i 7 kpa. Nie ulega wątpliwości, że "mnożąc" postępowania nieważnościowe, skarżąca Spółka stara się wzruszyć decyzję SKO stwierdzającą w części nieważność decyzji Starosty z dnia 8.10. 2004r. udzielającą Spółce zezwolenia na zbieranie odpadów. Jednak postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja - której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczona jest wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 kpa., nie jest ono zwykłym postępowaniem odwoławczym. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. W rezultacie, SKO trafnie uznało, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad skutkującą stwierdzeniem nieważności na podstawie art.156 § 1 kpa. Z tego względu słusznie zaskarżoną decyzją odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 kwietnia 2013r. Odnosząc się do zarzutu podnoszonego przez skarżącą Spółkę, że A. P. nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa. oraz w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 23 grudnia 2010r., którą Kolegium utrzymało w mocy w/w własną decyzję z dnia 21 września 2010r. stwierdzającą w części nieważność decyzji Starosty z dnia 8.10. 2004r., stwierdzić należy, że zarzut ten jest chybiony. Kwestia ta została bowiem już rozstrzygnięta pozytywnie i nie budzi wątpliwości na tle wszystkich rozstrzygnięć wydanych przez organy administracyjne, a także sądy administracyjne orzekające w sprawach wszczętych w związku z wydanym Spółce, spornym zezwoleniem z dnia 8.10.2004r. I tak przymiot strony został oceniony i przyznany A. P. w sprawie zakończonej ostateczną, pozostająca w obrocie prawnym w/w decyzją z dnia 23 grudnia 2010r. Poza tym, z urzędu Sądowi znana jest okoliczność uczestniczenia A. P. w charakterze strony w różnych innych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, które wynikały lub których przedmiotem była właśnie ostateczna decyzja Starosty z dnia 8 października 2004r. udzielająca E. s.c M. S., M. J. z siedzibą S. 25, Gm. C. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów. Są to np. prawomocnie zakończone sprawy : sygn. akt II SA/Ke 279/09 ze skargi A. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2009r. w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, w której NSA w sprawie II OSK 1677/09 oddalił skargę kasacyjną, a także sprawy WSA w Kielcach – sygn..akt II SA/Ke 256/10, II SA/Ke 263/12 (wszystkie wyroki dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych spraw wynika wniosek , że A. P., jako właściciel sąsiedniej nieruchomości ( działka ew. nr 31) w stosunku do nieruchomości ,na której Spółka prowadzi działalność objętą pozwoleniem z dnia 8.10.2004r., pozostającej w sferze oddziaływania przedsięwzięcia prowadzonego przez Spółkę, został uznany za stronę postępowania w rozumieniu art.28 kpa. Także w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, nie ulega wątpliwości, że A. P. miał interes prawny do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8.10.2004r., co trafnie stwierdził organ w sprawie zakończonej ostateczną i pozostającą w obrocie prawnym decyzją z dnia 23 grudnia 2010r. Skarżąca Spółka podjęła również, oprócz postępowania nieważnościowego, próbę wzruszenia decyzji z dnia 21 września 2010r. stwierdzającej w części nieważność decyzji Starosty z dnia 8.10. 2004r. udzielającej zezwolenia na zbieranie i transport odpadów, powołując się na przesłankę z art. 145 §1 pkt 3 kpa., podnosząc, że członek Kolegium – P. U. brał udział w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. WSA w Kielcach WSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2012r. w sprawie II SA/Ke 263/12. uznał jednak, że taka przesłanka nie zaistniała, ponieważ P. U., który brał udział w wydaniu decyzji z dnia 21 września 2010r. - nie był członkiem składu kolegialnego SKO, który rozpoznawał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku którego wydano decyzję z dnia 23 grudnia 2010r. Z kolei decyzja z dnia 28 marca 2011r., którą SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 grudnia 2010r. oraz poprzedzającej decyzji z dnia 21 września 2010r., została wydana w nowym postępowaniu. W jej wydaniu brał udział P. U. Nie był on natomiast członkiem składu kolegialnego SKO, który rozpoznawał wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy, w wyniku czego zapadła decyzja 31 lipca 2012r. utrzymująca w mocy decyzję z 28 marca 2011r. Podsumowując, SKO trafnie uznało, że kontrolowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja SKO z dnia 26 kwietnia 2013r. nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi o jakich mowa w art.156 § 1 pkt 2 i 7 kpa., natomiast podnoszenie przez skarżącą Spółkę, naruszenia przez SKO art.27 § 1a kpa. przy wydawaniu wcześniejszych decyzji dot. przedmiotowego zezwolenia na zbieranie i transport odpadów, stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją nie jest natomiast przesłanką nieważności decyzji wymienioną w art.156 § 1 pkt 1-7 kpa. Z powyższych względów, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, brak jest także okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.