II SA/Ke 263/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi "..." M. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność części decyzji dotyczącej zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] stwierdzającej nieważność części decyzji Starosty K. z dnia [...] udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ustalił następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "A." Sp. J. M. S., M. J. w S. (dalej spółka A.), wystąpiło do SKO o wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] We wniosku podniesiono zarzut naruszenia przez Kolegium art. 27 § 1a kpa, gdyż członek Kolegium P. U. orzekał przy wydawaniu decyzji z dnia [...], decyzji z dnia [...] i postanowienia z dnia 13 kwietnia 2011 r., co stanowi podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2011 r. Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] Następnie jednak decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 kpa, SKO odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] stwierdzającej nieważność części decyzji Starosty K. z dnia [...] W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że wyłączenie z art. 27 § 1a kpa nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ przepis ten dotyczy sytuacji, gdy w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy brał udział członek Kolegium, który uczestniczył w wydaniu decyzji w niższej instancji, a więc orzekał w tej samej sprawie. Natomiast decyzja administracyjna wydana w postępowaniu nadzorczym jest decyzją wydaną w nowej sprawie i w nowym postępowaniu. Rozstrzygając wniosek pełnomocnika spółki A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO wyjaśniło, że w sprawie miała miejsce sytuacja opisana w art. 151 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym jeżeli organ po przeprowadzeniu wznowionego postępowania ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, wówczas nie przechodząc do drugiego etapu postępowania czyli merytorycznego rozpoznania sprawy, wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Decyzję z dnia [...] stwierdzającą nieważność części decyzji Starosty K. z dnia [...] dotyczącej udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów i odmawiającej stwierdzenia nieważności tej decyzji w pozostałej części, podjęło Kolegium w składzie: A.R., P. U. i M. G., podczas gdy decyzję z dnia [...] o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...], podjęło Kolegium w innym składzie, tj. W.O., M. C. i A. G.. Natomiast decyzję z dnia [...] podjętą w trybie nadzwyczajnym, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję SKO z dnia [...] stwierdzającą nieważność części decyzji Starosty K. z dnia [...], SKO podjęło wprawdzie w składzie P. U., M. M. i M. S., a więc częściowo, co do P. U. w tym samy składzie, co decyzję z dnia [...], ale nie miało to wpływu na wadliwość późniejszej decyzji, bo reguły wyłączenia członków samorządowego kolegium odwoławczego określone w art. 27 § 1a kpa dotyczą decyzji podjętych w tych samych sprawach, a decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w tym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jest decyzją wydaną w nowej sprawie i w nowym postępowaniu. Odnosząc się do powołanego w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wyroku WSA z dnia 17 marca 2010 r., II SA/Ke 101/10, według którego, stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., P 57/07, należy odnieść również do sytuacji rozpoznawania przez członka samorządowego kolegium odwoławczego, który brał udział w wydaniu decyzji administracyjnej w postępowaniu nieważnościowym – kwestii ważności tej decyzji, Kolegium zauważyło, że wyrok WSA został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., I OSK 1064/10. Sąd ten nie podzielił bowiem powołanego przez skarżącą spółkę A. poglądu i uznał, że reguły określone w art. 24 § 1 pkt 5 kpa mają zastosowanie wprost do art. 27 § 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa. Kwestionowane w sprawie decyzje były natomiast wydane w różnych trybach, w nowej sprawie i w odrębnych postępowaniach. Tryby przewidziane w art. 127 kpa i 156 kpa nie są bowiem tożsame. Odnosząc się do zarzutu uczestniczenia przez P. U. w wydaniu postanowienia z dnia 13 kwietnia 2011 r. dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji Kolegium z dnia [...], SKO wyjaśniło, że postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 159 § 1 i 2 kpa, a nie w trybie art. 127 § 3 kpa, przez co zarzut naruszenia art. 27 § 1 kpa też nie jest uzasadniony. Kolegium zauważyło też, że decyzja SKO z dnia [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...], wobec wniesienia od niej przez spółkę A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie jest decyzją ostateczną, a postępowanie dotyczące rozpoznania tego wniosku obecnie nie toczy się, ponieważ prawomocnym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r. postępowanie to zostało zawieszone z urzędu. Dlatego podniesione przez pełnomocnika strony zarzuty dotyczące decyzji Kolegium z dnia [...] wykraczają poza przedmiot niniejszego postępowania i będą mogły być przedmiotem oceny w toku zawieszonego obecnie postępowania z wniosku spółki A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] W skardze na decyzję SKO z dnia [...] spółka A. wniosła o uchylenie wszystkich zapadłych w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji Starosty K. z dnia [...] orzeczeń i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO . Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, 8, 75, 77, 79 i 80 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób urągający obowiązującemu prawu, zaniechanie przeprowadzenia dogłębnego zbadania sprawy przy uwzględnieniu wszelkich dokumentów, 2. art. 28 kpa "poprzez przyjęcie, że A. P. posiada atrybut strony, przy jednoczesnym nie wskazaniu z jakiej normy prawnej osobnik ów wywodzi swój interes prawny, a także nie sprecyzowanie, co organ rozumie przez pojęcie nieruchomość sąsiednia", 3. art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w szczególności poprzez ograniczenie się jedynie do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska SKO, 4. art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa w zw. z art. 27 § 1a kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...], [...] i [...], 5. art. 156 § 1 pkt 2 kpa i 145 § 1 pkt 6 kpa poprzez nie wykazanie braku podstawy prawnej oraz rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu przez Starostę K. decyzji z dnia [...] poza powołaniem się na jedynie słuszny argument w postaci oceny Kolegium, a także dopuszczenie, że przesłanką nieważności decyzji może być podstawa wznowienia postępowania, 6. art. 28 ustawy o odpadach poprzez imputowanie, że opinia, o której mowa w ust. 2 tego przepisu musi zawierać uzasadnienie oraz, że dane podane w ust. 4 nie zostały przez skarżącego wykazane, pomimo braku ustawowego wskazania o ewentualnym urzędowym potwierdzeniu danych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ponieważ organ jest w swoich rozstrzygnięciach ograniczony wydanymi przez siebie decyzjami, to w kolejnej sprawie podobnej, a zwłaszcza takiej samej jak sprawy wcześniejsze, nie może rozstrzygać odmiennie, a zwłaszcza prezentować diametralnie odmiennego stanowiska. SKO powinno więc dokonać przeglądu i analizy wszystkich swoich rozstrzygnięć w sprawach z wniosku A.P. i ocenić w ich świetle wszystkie swoje decyzje. Ponieważ ustawa o odpadach nie reguluje w sposób samodzielny kwestii legitymacji do wzięcia udziału w postępowaniu w charakterze strony innych osób, niż posiadacz zezwolenia, konieczne jest zbadanie przez organ na gruncie art. 28 kpa istnienia interesu prawnego osób, które uważa za strony. Zdaniem autora skargi uznanie przez organ A.P., właściciela działki sąsiedniej względem działki skarżącego, za stronę postępowania we wszystkich swoich decyzjach zapadłych w niniejszej sprawie, z racji tego, że funkcjonująca działalność może oddziaływać negatywnie na grunty sąsiednie, pozostaje w oczywistej sprzeczności ze stanowiskiem i ustaleniami poczynionymi przez SKO w decyzji z dnia 23 marca 2009 r., gdzie stwierdzono, że brak jest negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość A.P.. Naruszenia art. 107 § 3 kpa skarżący dopatrzył się w braku odniesienia się do uwag i zastrzeżeń skarżącego i ograniczeniu się tylko do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska. W ocenie autora skargi analiza stanu faktycznego sprawy, (który przedstawił opatrując go własnymi komentarzami), daje pełne podstawy do twierdzenia, że istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności wszystkich orzeczeń zapadłych w postępowaniu stwierdzającym nieważność części decyzji Starosty K. z dnia [...], wobec naruszenia przez SKO art. 27 § 1a kpa, co poza argumentacją już podnoszoną przez skarżącego w dotychczasowych pismach procesowych, wnioskach i skargach, potwierdza wyrok NSA z 22 marca 2011 r. , II FSK 2203/09, dotyczący wyłączenia sędziów sądów administracyjnych. W dalszej części uzasadnienia skargi jej autor odniósł się do merytorycznej oceny wadliwości decyzji Starosty K. z dnia [...] zaprezentowanej przez SKO w decyzji z dnia [...] stwierdzającej jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wyraził w tej kwestii własny pogląd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone w trybie przepisów o wznowieniu postępowania, co było konsekwencją złożenia przez fachowego pełnomocnika spółki A. będącego radcą prawnym, pisemnego i jednoznacznego wniosku datowanego na dzień 29 kwietnia 2011 r. Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania jest możliwe jedynie w przypadku zaistnienia jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 145 i 145a kpa przesłanek. Następuje ono z urzędu lub na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 kpa). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 kpa). Z przytoczonych przepisów wynika, że pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa, czy pochodzi od strony postępowania i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 kpa. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe dla wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją. W razie zaistnienia wymienionych wyżej pozytywnych przesłanek postępowania wznowieniowego oraz braku przesłanek negatywnych, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, co otwiera drugi etap postępowania. Przedmiotem tej fazy postępowania jest: a) ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a bądź 145b kpa; b) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. Celem tego postępowania nazywanego postępowaniem wyjaśniająco - rozpoznawczym (art. 149 § 2 k.p.a.) jest więc ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Treść art. 149 § 2 k.p.a. uzasadnia wniosek, że postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a., z wyjątkiem określonej w pkt 4. W wypadku natomiast wznowienia postępowania na skutek wniosku strony, granice tego postępowania ograniczone są tylko do podstawy wznowienia wskazanej w postanowieniu o wznowieniu postępowania, a ściślej we wniosku strony o wznowienie posterowania. Stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że nie zaistniały przesłanki wznowienia, w szczególności ta, którą wskazał wnioskodawca, skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją nie było wątpliwości co do zaistnienia przesłanek pozwalających na wznowienie postępowania. Wniosek o "wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...]" (a więc postępowania, które zakończyło się ostateczną decyzją SKO z dnia [...]), złożyła bowiem strona postępowania zakończonego tą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego , tj. spółka A.. We wniosku została precyzyjnie określona podstawa wznowienia poprzez podanie stosownego przepisu, tj. art. 145 § 1 pkt. 3 kpa oraz został zachowany termin jednego miesiąca do złożenia wniosku liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 kpa). Tą okolicznością był bowiem zarzucany przez spółkę A. fakt występowania wyłączonego członka SKO w składach orzekających tego organu, które wydały decyzje z dnia [...], [...] i postanowienie z dnia 13 kwietnia 2011 r., a o tych dwóch ostatnich aktach, a więc i składach, w jakich organ kolegialny orzekał, skarżący dowiedział się z treści tych aktów doręczonych mu w kwietniu 2011 r. Nie mogło być więc wątpliwości, że składając w dniu 30 kwietnia 2011 r. wniosek o wznowienie postępowania, skarżący zachował ustawowy, miesięczny termin określony w art. 148 § 1 kpa. Zasadnie więc SKO jako organ właściwy zgodnie z art. 150 § 1 kpa, podjęło w dniu 20 lipca 2011 r. postanowienie wznawiające postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] Prawidłowo również SKO uznało, że podana we wniosku o wznowienie postępowania podstawa wznowienia – w rzeczywistości nie zaistniała. We wniosku o wznowienie postępowania datowanym na dzień 29 kwietnia 2011 r., pełnomocnik spółki A. powołał się na treść art. 145 § 1 pkt. 3 i art. 27 § 1a kpa oraz na to, że członek Kolegium P. U. orzekał przy wydawaniu decyzji z dnia [...] (tj. decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] w części dotyczącej zezwolenia na zbieranie odpadów, utrzymanej w mocy ostateczną decyzją tego samego organu z dnia [...]), decyzji z dnia [...] (dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji własnej SKO z dnia [...]) i postanowienia z dnia 13 kwietnia 2011 r. (tj. postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji SKO z dnia [...]). Ponieważ wznowienie postępowania dotyczyć może jedynie postępowań zakończonych decyzją ostateczną, zasadnie organ administracji oceniał istnienie podanej podstawy wznowienia tylko w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji SKO z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] w części dotyczącej zezwolenia na zbieranie odpadów i decyzji Kolegium z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] Odrębne postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...], w toku którego została wydana kwestionowana we wniosku strony o wznowienie postępowania decyzja SKO z dnia [...], jak również wydana w toku tego postępowania decyzja z dnia [...] nie mogły być przedmiotem kontroli w trybie wznowienia, ponieważ wskazana decyzja z [...] nie jest ostateczna. Spółka A. złożyła bowiem w dniu 16 kwietnia 2011 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie tamtej sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa, który nie został rozpoznany, gdyż postępowanie zostało zawieszone postanowieniem SKO z dnia [...] Ewentualne zarzuty dotyczące składu SKO , który wydał decyzję z dnia [...] mogą więc być zgłaszane w toku tamtego, prowadzonego w trybie zwykłym postępowania. W niniejszym, nadzwyczajnym postępowaniu natomiast, kontrola prawidłowości składu rozstrzygającego sprawę, ograniczyć się musi do decyzji wydawanych w tym tylko postępowaniu. Aby przy tym mogła zaktualizować się hipoteza przepisu art. 27 § 1a kpa, musiałoby dojść do wydania decyzji przez członka samorządowego kolegium odwoławczego, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja natomiast w niniejszej sprawie nie zachodziła, bo członek SKO P. U. który brał udział w wydaniu decyzji z dnia [...], nie był członkiem składu kolegialnego SKO, który wydał decyzję z dnia [...] Nie ma natomiast znaczenia podnoszony we wniosku o wznowienie postępowania fakt udziału P. U.w składzie SKO , który wydał postanowienie z dnia 13 kwietnia 2011 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji SKO z dnia [...] Wprawdzie postanowienie to zostało wydane w tym samym postępowaniu, co decyzje z dnia 21 września i [...], ale ustawodawca nie przewidział wyłączenia od udziału w składzie organu kolegialnego rozstrzygającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji członków tego organu, którzy wydawali w tej sprawie decyzje, których wstrzymanie jest wnioskowane. Tym bardziej więc wyłączenie nie zachodzi w takiej sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdzie wniosek o wstrzymanie dotyczył decyzji, której kwestionowany członek SKO nie wydawał. P. U. nie był bowiem członkiem składu SKO , który wydał decyzję z dnia [...] Zarzuty skargi nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy. Większość z nich nie dotyczyła bowiem postępowania wznowieniowego zakończonego zaskarżoną decyzją, ale postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną w trybie wznowienia decyzją Starosty K. z dnia [...] oraz postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności tej decyzji, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] Ponieważ weryfikacja podanej we wniosku o wznowienie postępowania przyczyny wznowienia zakończyła się wynikiem negatywnym, w sprawie nie doszło w ogóle do rozstrzygania istoty sprawy w myśl art. 149 § 2 kpa. Zarzucone natomiast w skardze naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, nie mogły spowodować uwzględnienia skargi, ponieważ nawet gdyby rzeczywiście zaistniały, to i tak nie miałyby wpływu na wynik sprawy. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przedstawione wyżej fakty dotyczące rodzaju i charakteru przeprowadzonych, bądź toczących się jeszcze postępowań, a także dotyczące składów organu kolegialnego, który te sprawy rozstrzygał - nie były bowiem sporne, ani wątpliwe. Bez względu więc na to, czy zarzucane naruszenia miałyby miejsce, czy też nie, zaskarżone rozstrzygnięcie nie mogło być inne. Poza tym nawet w skardze nie wskazano, jaki wpływ na wynik sprawy miałyby mieć zarzucone naruszenia przepisów postępowania. Cześć zarzutów skargi wskazuje ponadto w ocenie Sądu, na niezrozumienie przez autora skargi istoty postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy więc wyjaśnić, że ponieważ SKO w zaskarżonej decyzji odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] stwierdzającej nieważność części decyzji Starosty K. z dnia [...] udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, z powodu nieistnienia przyczyn wznowienia, to znaczy, że nie doszło w sprawie do rozstrzygnięcia istoty sprawy objętej wnioskiem o wznowienie, tj. sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] SKO nie mogło więc naruszyć wskazanych w skardze przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i 7 w zw. z art. 27 § 1a kpa, ani też art. 156 § 1 pkt 2 i 6 kpa. Rozpatrywało bowiem sprawę w trybie wznowienia uregulowanego w art. 145 – 152 kpa, a nie w trybie stwierdzenia nieważności, o jakiej mowa w art. 156 – 159 kpa. Ponadto wymienione w art. 145 § 1 kpa przyczyny wznowienia, w tym również będąca podstawą wniosku o wznowienie podstawa z art. 145 § 1 pkt. 3 kpa, nie mogą równocześnie być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Wskazane nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji administracyjnych nie mogą być łączone w jednym postępowaniu. Przyjęty w kodeksie postępowania administracyjnego system weryfikacji decyzji ostatecznych na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 7. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck. Warszawa 2005. str. 624). Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.