II SA/Ke 567/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 września 2025 r. [...] w przedmiocie bonu energetycznego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 8 września 2025 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznania odwołania H. S., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S.-K. 18 czerwca 2025 r. znak: [...] o odmowie przyznania świadczenia w formie bonu energetycznego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. z 2024 r., poz. 859 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" i powołało art. 2 ust. 1, ust. 7, ust. 8 i ust. 10 tej ustawy. Kolegium ustaliło, że wnioskiem z 21 sierpnia 2024 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o przyznanie bonu energetycznego, wskazując, że zamieszkuje pod adresem: ul. [...], [...] i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Decyzją z 28 października 2024 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia w formie bonu energetycznego, stwierdzając, że pod ww. adresem brak jest złożonej deklaracji o wysokości opłat za odpady. Decyzja ta została uchylona przez Kolegium decyzją z 27 lutego 2025 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ I instancji decyzją z 28 marca 2025 r. ponownie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Również ta decyzja została uchylona przez Kolegium decyzją z 22 maja 2025 r., a sprawa zwrócona do ponownego rozpoznania. Powołując się na art. 35 Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo, Kolegium wyjaśniło, że miejscem zamieszkania jest miejsce, gdzie dana osoba faktycznie przebywa i gdzie aktualnie koncentrują się jej sprawy życiowe. Zaznaczyło, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy, wniosek o wypłatę bonu energetycznego składa się w gminie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej ten wniosek. Z art. 4 ust. 1 ustawy wynika, że organ dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę bonu energetycznego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, a także miejsca zamieszkania, bowiem warunkiem otrzymania dodatku jest faktyczne zamieszkiwanie i gospodarowanie pod adresem wskazanym we wniosku, a prowadzenie gospodarstwa domowego możliwe jest tylko w jednej lokalizacji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Kolegium wskazało, że organ I instancji zasadnie uznał swoją właściwość i rozpatrzył wniosek strony o przyznanie bonu energetycznego za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2024 r., wydając stosowne rozstrzygnięcie. Spór w analizowanej sprawie dotyczył tego, czy rzeczywiście można przyjąć, że skarżąca w okresie od daty złożenia wniosku o bon energetyczny do końca roku 2024 faktycznie zamieszkiwała przy ul. [...] w S.-K.. Analizując przeprowadzone w sprawie dowody Kolegium stwierdziło, że wszystkie uzyskane przez organ informacje potwierdzają, że skarżąca nie zamieszkiwała w istotnym dla sprawy okresie w Skarżysku - Kamiennej, pod wskazanym adresem. Przekonuje o tym fakt złożenia przez skarżącą 7 lipca 2022 r. oświadczenia pod odpowiedzialnością karną, że w związku z niezamieszkiwaniem w lokalu pod tym adresem od lipca 2022 r. liczba zamieszkujących w nim osób wynosi "0" oraz pismo Kierownika Działu Zarządzania Nieruchomościami z 14 marca 2024 r., z którego wynika, że od 1 lipca 2023 r. skarżąca nie ponosi w czynszu opłat za wywóz nieczystości stałych. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy, dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę bonu energetycznego, organ bierze pod uwagę w szczególności informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Analizując złożone w sprawie oświadczenie Kolegium uznało, że skoro skarżąca nie wytwarza śmieci pod ww. adresem, to znaczy, że tam nie mieszka, bowiem obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika z faktu zamieszkiwania. Ponadto skarżąca przez cały ten okres utrzymuje mieszkanie w K. przy ul. [...], gdzie za jego eksploatację płaci około [...] zł miesięcznie, w tym za wywóz śmieci. W ocenie Kolegium, nie bez znaczenia dla oceny, czy skarżąca mieszkała w Skarżysku - Kamiennej w okresie, za który przysługiwałby bon energetyczny, ma ilość dostarczonego gazu na adres jego poboru. Z załączonej do akt sprawy faktury VAT z 15 października 2024 r. wynika, że w okresie od 01.12.2023 r. do 14.10.2024r., tj. również w okresie grzewczym zużyto tylko 22 m3 paliwa gazowego, na kwotę [...]zł netto, z czego opłata za dostarczone paliwo gazowe wyniosła tylko [...] zł netto. Ponadto z załączonych wydruków internetowych kwot z terminami płatności oraz wydruku z konta internetowego w "PGE Twoje zużycie energii" wynika, że zużycie strefowe w 2024 r. zmniejszyło się o około połowę z 220 kWh do 120 kWh. Zużycie gazu i energii elektrycznej nie jest bezpośrednim kryterium przyznawania bonu energetycznego, ale ma wpływ na jego przyznanie. Trudno bowiem dać wiarę twierdzeniom strony o zamieszkiwaniu pod adresem w Skarżysku - Kamiennej w sytuacji, gdy w okresie grzewczym zużycie energii w miejscu poboru zmniejszyło się o około połowę, a zużycie gazu wyniosło zaledwie około 22 m3. Bardzo niskie zużycie mediów dowodzi faktu niezamieszkiwania skarżącej pod tym adresem w zakresie cechującym się zaspokajaniem jej codziennych potrzeb życiowych w budynku faktycznie zajmowanym i stanowiącym centrum życia domowego w istotnym dla sprawy okresie. Jak wskazało Kolegium, z akt administracyjnych wynika, że skarżąca również w K. wybrała swojego lekarza rodzinnego. Co prawda, wybór lekarza rodzinnego w [...] nie jest ograniczony rejonizacją i jest niezależny od miejsca zamieszkania, jednak logika i doświadczenie życiowe wskazują, że lekarza rodzinnego zazwyczaj wybiera się w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Skarżąca sama wskazała, że w K. jest objęta programem leczniczym. Nie bez znaczenia jest też fakt, że składając odwołanie 14 listopada 2024 r., podała adres do korespondencji w K. zakładając, że to tam będzie mieszkać na czas trwania postępowania. Zdaniem Kolegium, nie sposób zatem przyjąć, że skarżąca miała miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego w Skarżysku - Kamiennej, bowiem nie było to zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu. Dlatego wywód skarżącej dotyczący m.in. miejsca zamieszkania, adresu do korespondencji, czy przywiązania emocjonalnego do miejsca i rodziny jest niczym nie udowodnioną polemiką z ustaleniami organów. Powołując się na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a., Kolegium zaznaczyło, że po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania i uznaniu, że decyzja organu I instancji zasługuje na utrzymanie w mocy, lecz zawiera niedostateczne uzasadnienie faktyczne, było uprawnione do własnego uzasadnienia rozstrzygnięcia tak, aby przekonać stronę do jego zasadności. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiodła H. S., wnosząc "o sprawdzenie zgodności z prawem ww. decyzji administracyjnej oraz uwzględnienie skargi i spowodowanie właściwego rozstrzygnięcia sprawy". Zdaniem autorki skargi, praworządnie działający organ II instancji, kontrolując decyzję wydaną przez organ I instancji, winien stwierdzić z urzędu, że decyzja ta jest nieważna z mocy prawa, gdyż wydana została z naruszeniem art. 156 k.p.a. Skarżąca podniosła, że w podstawie prawnej decyzji organ powołał m.in. art. 4 ust. 9 pkt 1 ustawy, który stanowi, że wydania decyzji administracyjnej wymaga odmowa przyznania bonu energetycznego. W ocenie skarżącej, z logicznego rozumowania wynika, że prawodawca nie mógłby wymagać wydawania decyzji o odmowie przyznania bonu energetycznego przez organ miejscowo niewłaściwy, a następnie dodawać art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy wskazujący, że do spraw związanych z wypłatą bonu energetycznego stosuje się odpowiednie przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w tym art. 25 ust. 4 tej ustawy, stanowiący, że w przypadku powzięcia informacji o zmianie miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenia rodzinne organ właściwy, do którego został złożony wniosek o te świadczenia przekazuje wniosek wraz z dokumentami do organu właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania tej osoby. Wobec powyższego skarżąca zarzuciła, że organ II instancji uznając w decyzji ostatecznej (choćby poprawnie), że miejscem zamieszkania strony nie jest Skarżysko – Kamienna, winien stwierdzić z urzędu nieważność decyzji wydanej przez organ I instancji i nakazać przesłanie wniosku z dokumentami do organu właściwego. Zdaniem skarżącej, przy określaniu miejsca zamieszkania nie jest ważne gdzie się płaci za gospodarowanie odpadami oraz to, że za niskie są wskazania liczników prądu i gazu, a także to, że w czasie toczącego się postępowania strona wyjechała do K. i podała na ten czas inny adres dla korespondencji. W jej ocenie, oba organy administracyjne w żaden sposób nie uzasadniły, że nie spełniła jakiegokolwiek wymogu lub nie ma prawa do otrzymania spornego wsparcia. Brak właściwości miejscowej organu nie upoważnia do wydania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej ani zgodnej, ani niezgodnej z interesem strony, gdyż taka decyzja z mocy prawa jest nieważna. Reasumując, skarżąca wniosła o wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i rozważenie, czy w sprawie nie zachodzi art. 21 § 3 k.p.a. stanowiący o niemożności ustalenia właściwości miejscowej. Skoro bowiem przez wiele miesięcy organ nie ustalił faktycznego miejsca zamieszkania strony, to już nie jest w stanie tego ustalić. Dodała, że organ nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia wizji lokalnej pod adresem w Skarżysku - Kamiennej. Nadto skarżąca zarzuciła, że organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, bezpodstawnie ignorując wszystkie twierdzenia i zarzuty strony. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S.-K., którą organ odmówił H. S. przyznania bonu energetycznego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego, który to akt prawny reguluje m.in. zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania bonu energetycznego (art. 1 ustawy o bonie energetycznym). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, bon energetyczny jest świadczeniem pieniężnym przysługującym jednorazowo gospodarstwu domowemu jednoosobowemu, w którym wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323 i 858) za 2023 r., zwanego dalej "przeciętnym dochodem za 2023 r.", nie przekraczała kwoty [...]zł, oraz gospodarstwu domowemu wieloosobowemu, w którym wysokość przeciętnego dochodu za 2023 r. na osobę nie przekraczała kwoty [...]zł. Na potrzeby składania wniosków o wypłatę bonu energetycznego przyjmuje się, że jedna osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego (art. 2 ust. 4 ustawy). Bon energetyczny za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. jest wypłacany jednorazowo (art. 2 ust. 10 ustawy). Stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy, wniosek o wypłatę bonu energetycznego składa się odpowiednio wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby, która go składa, zwanej dalej "wnioskodawcą", w terminie od dnia 1 sierpnia 2024 r. do dnia 30 września 2024 r. Wniosek o wypłatę bonu energetycznego złożony po terminie określonym w zdaniu pierwszym pozostawia się bez rozpoznania. Jak stanowi zaś art. 4 ust. 1 ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę bonu energetycznego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Z powyższych przepisów wprost wynika, że organ rozstrzygający w sprawie przyznania bonu energetycznego musi zweryfikować informacje podane przez wnioskodawcę we wniosku, w szczególności poddaje ocenie to, czy osoba, która ubiega się o ten bon prowadzi gospodarstwo domowe, a zatem ma miejsce zamieszkania na terenie gminy, do której organu zwraca się o przyznanie świadczenia. Kluczowym kryterium przyznania bonu energetycznego jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w określonym budynku, gdy główne źródło ogrzewania danego gospodarstwa domowego jest zasilane energią elektryczną i jest ono wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków. Tak więc dla ustalenia prawa do opisywanego świadczenia wnioskujący powinien zamieszkiwać w takim budynku i prowadzić w tym konkretnym miejscu gospodarstwo domowe (jednoosobowe, bądź wieloosobowe). Ustawa nie definiuje przy tym pojęcia "zamieszkania", co oznacza, że należy odczytywać je zgodnie z ogólną definicją, zawartą w regulacjach k.c. Stosownie do art. 25 k.c., miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa ("corpus") z zamiarem stałego pobytu ("animus"). Tak więc, aby można było mówić o "zamieszkiwaniu" w danym miejscu (nieruchomości) - na dzień złożenia wniosku - nieruchomość ta musi stanowić dla wnioskodawcy rzeczywiste miejsce jej stałego pobytu (w sposób dostrzegalny na zewnątrz dla innych osób) i być wykorzystywana w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że miejscem stałego pobytu osoby fizycznej, mającej zdolność do czynności prawnych jest miejsce, w którym koncentrują się jej czynności życiowe, bez względu na adres zameldowania. Tak rozumiane pojęcie "miejsca zamieszkania" wyklucza możliwość uznania nieruchomości, jako miejsca pobytu w sytuacji, gdy przebywanie tam nie ma charakteru stałego, a jedynie doraźny, przemijający, okazjonalny, czy epizodyczny (por. wyrok NSA z 24 lutego 2025 r., I OSK 1138/24, lex nr 3851270). W okolicznościach tej sprawy materiał dowodowy potwierdza, że H. S. nie zamieszkiwała w okresie objętym wnioskiem na terenie gminy S.-K., ale swoje sprawy życiowe skoncentrowała w K.. Jak ustalił organ I instancji, w tym okresie nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (informacja o tej okoliczności wysłana do wnioskodawczyni 10 września 2024 r. na adres ul. [...], [...] nie została podjęta w terminie). Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy, dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę bonu energetycznego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta bierze pod uwagę w szczególności: informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399 i 1717). W piśmie skierowanym do organu I instancji, strona podniosła, że płatności za wywóz odpadów opłaca regularnie w K. w kwocie [...]zł miesięcznie. Dodatkowo, jak wynika z informacji podmiotu pobierającego czynsz za lokal przy ul. [...], w dniu 7 lipca 2022 r. H. S. złożyła oświadczenie, że w związku z niezamieszkiwaniem w lokalu od miesiąca lipca 2022 r. liczba osób zamieszkujących w jej mieszkaniu wynosi 0, dlatego wniosła o uwzględnienie tej okoliczności w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Od 1 lipca 2022 r. H. S. nie ponosi opłat w czynszu za wywóz nieczystości stałych (k. 19 akt adm.). W oświadczeniu złożonym do organu w marcu 2025 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że pod adresem w S.-K. przebywa przez długie okresy świąt i wakacji oraz pobytów miesięcznych. W toku postępowania strona podała nadto, że zadeklarowała opiekę lekarza pierwszego kontaktu w K., tam też pozostaje w programie leczniczym UJ Prokocim, ale ZUS dysponuje obydwoma jej adresami, a swoje rozliczenie podatkowe dokonuje w Urzędzie Skarbowym w K.. Wskazała, że jej centrum życiowe znajduje się w mieszkaniu przy ul. [...]. Wskazała okresy, w których przebywa w lokalu w S.-K. (k. 21-22 akt adm.). Przedstawiła zawiadomienie o naliczeniu opłat za lokal ul. [...] K. (1339,04 zł), uwzględniającej opłatę za wywóz śmieci oraz wydruk z konta internetowego PGE z rozliczeniem za faktury. W świetle powyższych ustaleń Sąd nie miał wątpliwości, że organy prawidłowo oceniły w sprawie, że wniosek o przyznanie bonu energetycznego nie może zostać uwzględniony, gdyż skarżąca nie spełnia wymagań ustawowych, albowiem nie prowadzi gospodarstwa domowego, nie zamieszkuje na terenie gminy S.-K.. Wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że centrum sprawy życiowych skarżącej znajduje się w K.. Tam przebywa, leczy się, rozlicza podatki. Zamieszkiwanie w konkretnym lokalu wiąże się z korzystaniem z mediów i ponoszeniem opłat za wywóz odpadów komunalnych. Ustawa wprost wskazuje organom rozpoznającym wnioski o przyznanie bonu energetycznego weryfikowanie tych wniosków przez sprawdzenie informacji wynikających z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Taka informacja wskazuje bowiem, czy osoba ubiegająca się o bon faktycznie korzysta z lokalu. W tej sprawie wnioskodawczyni złożyła deklarację w lipcu 2022 r., że w lokalu w S.-K. przy ul. [...] nie zamieszkuje. Oczywiście treść takiej deklaracji nie jest dla organu rozpoznającego wniosek o przyznanie bonu energetycznego dowodem jedynym i rozstrzygającym, którego zgodności z rzeczywistszym stanem strona nie mogłaby podważyć. [...] z oświadczeń samej skarżącej wynika, że na potrzeby w opłaty za odpady komunalne nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...], że jej lekarz pierwszego kontaktu znajduje się w K., gdzie też znajduje się lokal, koszty utrzymania którego sięgające ok. [...] – [...] zł miesięcznie ponosi. To pokazuje, że tam właśnie strona mieszka. W każdym razie postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie nie wykazało, aby miejscem zamieszkania skarżącej był lokal przy ul. [...] w S.-K.. Przebywanie w tym lokalu w pewnych okresach roku, czy emocjonalna więź skarżącej z tym miastem nie świadczy o wymaganym ustawą zamieszkiwaniu. Obiektywne okoliczności, czyli dostrzegalne na zewnątrz dla innych osób, powinny świadczyć o tym, gdzie w istocie skarżąca koncentruje swoje życie codzienne. Skoro własne potrzeby mieszkaniowe, zdrowotne (program leczniczy, lekarz pierwszego kontaktu), osobiste (kontakt z rodziną), urzędowe (rozliczenie podatkowe) zaspokaja w K., to obiektywnie oceniając tę sytuację, nie można mieć wątpliwości, że tam właśnie jest centrum jej życiowych spraw. To oznacza, że tam meszka i tam prowadzi gospodarstwo domowe w rozumieniu ustawy. Właściwie zatem organy obu instancji ustaliły stan faktyczny i zastosowały przepisy ustawy o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego. Sąd nie stwierdził naruszenia w zakresie właściwości organu – Prezydenta Miasta S.-K. do załatwienia sprawy, jako że wniosek o przyznanie bonu energetycznego z powołaniem się na prowadzenie gospodarstwa domowego przy ul. [...] w S.-K. złożony został do Prezydenta tego Miasta, stąd to ten organ był władny ten wniosek rozpoznać i wydać decyzję. Ustalenia organu dokonane w wyniku przeprowadzonego postepowania dowodowego, że skarżąca zamieszkuje w lokalu na terenie K., nie zaś S.-K. nie powodują zmiany właściwości organu, a odmowę przyznania świadczenia. Natomiast przeprowadzenie oględzin lokalu w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego w 2025 r. nie było celowe, skoro zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych w sprawie, zresztą w znacznej części dostarczony przez samą stronę. Z tych przyczyn Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi i nie podzielił argumentacji na jej poparcie. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.