II SA/Ke 571/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009r. na rozprawie sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia bezczynności organu I instancji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia S. M. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku S. M. z dnia 22 stycznia 2009r. o dofinansowanie do pobytu w domu opieki, odmówiło stwierdzenia bezczynności organu I instancji. W podstawie prawnej powołano art. 37 k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w sprawie wszczętej w/w wnioskiem Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wydał w dniu [...] decyzję o przyznaniu S. M. zasiłku celowego specjalnego w wysokości 400 zł – w związku z kosztami ponoszonymi za pobyt w Domu Opieki dla Osób Starszych w M. Z tego też względu na dzień rozpatrywania zażalenia bezczynność organu I instancji ustała. S. M. pouczono, iż postanowienie jest ostateczne i nie służy na nie zażalenie, natomiast stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W dniu 27 sierpnia 2009r. S. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Strona zakwestionowała stanowisko organu, wskazując iż od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie do dnia wniesienia zażalenia minęło 5 miesięcy. Tymczasem sprawa nie była zawiła i Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej winien był niezwłocznie rozpoznać jej wniosek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 cyt. ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach jednoznacznie wynika, iż dotyczy ona postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] o odmowie stwierdzenia bezczynności Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Tym samym wniesiona przez S. M. skarga, stanowiąca polemikę z ustaleniami, jakie legły u podstaw zakwestionowanego postanowienia, nie stanowi skargi na bezczynność organu I instancji. Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§ 1), a organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§ 2). Na zaskarżone przez S. M. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie stwierdzenia bezczynności organu I instancji nie służy zażalenie (por. art. 141 § 1 k.p.a.). Powołane postanowienie nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa ( art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wyczerpanie trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi na bezczynność – ale na bezczynność organu I instancji – nie zaś organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Jednocześnie rozpoznanie zażalenia na bezczynność nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia (tak jak w niniejszej sprawie), nie mogłaby być zaskarżona do sądu – (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2000r., sygn. akt IV SAB 177/00 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 października 2007r., II SAB/Wa 66/07, LEX nr 420139). Wskazania wymaga, iż organ II instancji prawidłowo pouczył stronę o prawie wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Pomimo tego S. M. wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego co spowodowało konieczność odrzucenia jej skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.