II SA/Ke 576/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010r. sprawy ze skargi T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej powoływany jako WINB ), po rozpatrzeniu zażalenia T. S. : -uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. (dalej powoływany jako PINB ) z dnia [...] o nałożeniu na T. S. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 37.103 zł wraz z opłatą za wydanie postanowienia nałożeniu grzywny w wysokości 10% lecz nie więcej niż 68 zł, łącznie do zapłaty 37.171 zł. - w części określającej wysokość grzywny i w tym zakresie orzekł, że wysokość grzywny wynosi 24.681 zł, w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] nakazującą T. S., jako inwestorce, rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego na posesji przy ul. M., nr ewid. 877. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że wbrew treści zgłoszenia T. S. zamiast dwóch budynków gospodarczych o pow. 3m x 3,30 m każdy, zrealizowała jeden obiekt o wymiarach 13,16m x 3,72 m, w którym można wyróżnić trzy części : część w formie budynku gospodarczego od strony wschodniej, część w formie budynku gospodarczego od strony zachodniej oraz część środkową w formie wiaty posiadającą ścianę pełną od strony południowej łączącą obydwie części obiektu posiadające formy budynków, wszystkie części posiadają dach. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007r. sygn. II SA/Ke 505/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T. S. na decyzję z dnia [...] Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009r. sygn. II OSK 501/08. Postępowanie egzekucyjne w celu wykonania nakazu rozbiórki w/w budynku gospodarczego zostało wszczęte przez PINB w 2007r. W jego toku skarżąca składała zarzuty do doręczanych jej kolejno tytułów wykonawczych, które to zarzuty były uwzględniane i skutkowały umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Między innymi postanowieniem z dnia [...] WINB uchylił postanowienie PINB z dnia [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów T. S. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym z dnia [...]. Powodem uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji było niedoręczenie zobowiązanej upomnienia oraz wadliwość tytułu wykonawczego. W dniu 30.09.2009r. PINB przeprowadził kontrolę na działce nr 877 przy ul. M. stwierdzając, że rozebrana została środkowa część budynku, którego dotyczyła ww. decyzja rozbiórkowa, pozostały natomiast 2 skrajne części budynku. Upomnieniem z dnia [...] PINB wezwał T. S. do wykonania obowiązku rozbiórki. Następnie doręczył zobowiązanej tytuł wykonawczy z dnia [...], którym wszczął po raz kolejny postępowanie egzekucyjne dotyczące nałożonego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] WINB uchylił postanowienie PINB z dnia [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów T. S. z dnia [...] w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym z dnia [...] W związku z powyższym organ egzekucyjny doręczył T. S. tytuł wykonawczy wystawiony w dniu [...] T. S. wniosła zarzuty do tytułu wykonawczego w wyniku czego postanowieniem z dnia [...] WINB utrzymał w mocy postanowienia PINB z dnia [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów T. S. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego w/w tytułem wykonawczym. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 14.10.2010r. WSA w sprawie II SA/Ke 446/10 oddalił skargę T. S. na postanowienie WINB z dnia 12 maja 2010r. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] PINB nałożył na T. S. grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego podnosząc m.in. iż nie uchyla się od wykonania nałożonego obowiązku lecz oczekuje na wynik toczącej się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej z dnia [...], a ponadto PINB wszczął na jej wniosek postępowanie dotyczące wygaśnięcia lub uchylenia wspomnianej decyzji z uwagi na jej bezprzedmiotowość. W ocenie zobowiązanej postępowanie egzekucyjne powinno zostać wstrzymane. Podniosła także, że nie istnieje już jeden cały budynek, ponieważ rozebrano jego część i błędnie zastosowano art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz błędnie naliczono grzywnę od pełnego metrażu i tak niepoprawnie wyliczonego w decyzji. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy wyjaśnił, że w tytule wykonawczym treść obowiązku musi zostać powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek lub przepisem prawa, z którego obowiązek ten wprost wynika. W przypadku wykonania zaś części obowiązku możliwe są dwa rozwiązania: jeżeli decyzja nakłada różne obowiązki i zobowiązany wykona rozbiórkę lub roboty dające się wyraźnie oddzielić od pozostałych, wówczas postępowanie egzekucyjne należy umorzyć w tej części, w której obowiązek został wykonany; jeżeli jednak jak w niniejszej sprawie decyzja nakłada obowiązek rozbiórki jednego budynku, to rozebranie tylko części budynku nie świadczy o wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że w przypadku rozebrania części budynku objętego nakazem rozbiórki, grzywnę w celu przymuszenia należy obliczać z tej powierzchni zabudowy budynku, która pozostała do rozebrania, a nie powierzchni, którą zajmował cały budynek. Organ wskazał, że zgodnie z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Cena 1 m² powierzchni użytkowej, o której mowa w ww. przepisie, za IV kwartał 2009r., obowiązująca w dacie wydania postanowienia organu pierwszej instancji, wynosiła 3.964 zł i ogłoszona została w Komunikacie Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2010r. (Dz.Urz. GUS z 2010r., Nr 2, poz. 14). Uwzględniając fakt, że środkowa część budynku została rozebrana organ odwoławczy ustalił jego powierzchnię w oparciu o oględziny budynku przeprowadzone w dniu 4 stycznia 2007r. i przyjął, że pozostałe do rozbiórki części budynku mają bez ocieplenia wymiary: część wschodnia 4,15m x 3,62m i część zachodnia 4,45m x 3,62m. W związku z tym powierzchnia zabudowy pozostałych części budynku wynosi : (4,45 + 4,15) x 3,62 = 31,132 m², a nie 46,8 m² (13 x 3,6) jak w postanowieniu organu pierwszej instancji. Wysokość grzywny powinna zatem wynosić 24.681 zł (31,132 x 3.964 x 0,2), zamiast 37.103 (46,8 x 3.964 x 0,2) jak w postanowieniu organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił szczegółowo dlaczego nie znalazł podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego W kwestii zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ wyjaśnił, że objęty nakazem rozbiórki budynek istnieje obecnie w dwóch częściach, niemniej każda z nich posiada dach, ściany i fundament, a więc elementy wymienione w definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. S. wniosła o uchylenie postanowień obu instancji zarzucając organom naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i k.p.a., jak również naruszenia art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż obecnie na działce istnieją dwa samodzielne budynki gospodarcze niewymagające pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, które zostało dokonane i od którego nie wniesiono sprzeciwu. Tym samym nie wymagają one pozwolenia na budowę i nie zachodzi przesłanka z art. 48 ustawy Prawo budowlane, ponieważ nie jest to samowola budowlana. Zarzuciła, że nie wstrzymano postępowania egzekucyjnego i wydano postanowienie o nałożeniu grzywny zanim upłynął 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie WINB w sprawie rozpatrzenia zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej a nadto toczy się sprawa o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji rozbiórkowej przed WSA w Warszawie. W skardze powtórzono ponadto zarzut nieprawidłowego zastosowania przez organy art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącej po pierwsze organ egzekucyjny powinien rozważyć, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, w ocenie skarżącej w rozpatrywanej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 121 § 2-4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mające zastosowanie do rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek. Skarżąca zarzuciła orzekającym w sprawie organom niedokonanie precyzyjnych pomiarów powierzchni podlegającego rozbiórce obiektu, a ponadto jej zdaniem wadliwie policzono powierzchnię zabudowy a nie powierzchnię użytkową. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności zasadę racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy) i zasadę niezbędności (art. 7 § 3 ustawy). W ocenie skarżącej organy naruszyły także przepisy art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej obliczenia kwoty grzywny. Naruszenie zaś przepisów art. 7 i 77 k.p.a. zdaniem skarżącej polegało na niewyjaśnieniu przez organy stanu faktycznego sprawy w stopniu nie budzącym wątpliwości, w sytuacji gdy nałożono grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki dwóch budynków gospodarczych, które zostały wzniesione zgodnie ze zgłoszeniem, od którego nie wniesiono sprzeciwu. Tym samym zaskarżonym postanowieniem organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, że T. S. istotnie dokonała w dniu 28.07.2005r. zgłoszenia zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych. Od tego zgłoszenia właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Zamiast dwóch budynków gospodarczych skarżąca wybudowała jednak jeden duży budynek gospodarczy, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej. Na rozprawie przed sądem w dniu 18 listopada 2010r. pełnomocnik organu poinformował, że żadne postępowanie administracyjne dotyczące przedmiotowego obiektu gospodarczego nie doprowadziło do uchylenia decyzji rozbiórkowej, nie wstrzymano także wykonania tej decyzji . W sprawie VII SA/Wa 807/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej (k.42). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżącą z powodu niewykonania przez nią dobrowolnie obowiązku, wynikającego z ostatecznej decyzji PINB z dnia [...], polegającego na rozbiórce budynku gospodarczego wybudowanego na posesji przy ul. M. , nr ewid. 877. Prowadzone obecnie postępowanie egzekucyjne jest następstwem niewykonania przez zobowiązaną tego właśnie nakazu. Z urzędu sądowi jest wiadome, że decyzja zobowiązująca do rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego była kontrolowana przez WSA , który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007r. oddalił skargę T. S., a Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 501/08 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku sądu. Wyrokiem z dnia 15 10.2010r. w sprawie VII SAWa 807/10 WSA w Warszawie oddalił skargę T. S. na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. Generalną zasadą wyrażoną w art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954), zwanej dalej u.p.e.a. jest to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ponieważ decyzja nakładająca na skarżącą obowiązek rozbiórki jest ostateczna i prawomocna, żaden organ ani sąd nie wstrzymał jej wykonania, a zobowiązana uchyla się od realizacji nałożonego obowiązku, prawidłowo organ egzekucyjny (będący w tym przypadku jednocześnie wierzycielem - art. 5 § 1 w zw. z art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) skierował do skarżącej upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a następnie wszczął takie właśnie postępowanie, stosownie do treści art. 15 § 1 u.p.e.a. Pisemne upomnienie z dnia 30.09.2009r., wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego zostało skarżącej doręczone. Tytuł wykonawczy z dnia 8.02.2010r., stanowiący podstawę do prowadzenia egzekucji, którym wskazano obowiązek, spełnia wymogi przewidziane w przepisie art. 27 § 1 u.p.e.a. Wymierzenie w tej sytuacji skarżącej grzywny w celu przymuszenia, przy uwzględnieniu regulacji art. 125 i 126 u.p.e.a. jest prawidłowe. Doręczone zobowiązanej postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a., a mianowicie: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 122 § 1 u.p.e.a. zobowiązanej doręczono wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny odpis tytułu wykonawczego z dnia 8.02.2010r., a wysokość grzywny określona została zgodnie z art. 121 § 5, który stanowi, że wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna została nałożona. Według prawidłowych ustaleń organu drugiej instancji cena 1m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2009r., stanowiąca podstawę naliczenia wysokości grzywny wynosiła 3.964 zł i ogłoszona została w Komunikacie Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2010r. (Dz.Urz. GUS z 2010r., Nr 2, poz. 14). Organ II instancji uwzględnił bezsporny fakt, że środkowa część budynku gospodarczego została rozebrana przez skarżącą, stąd wymiary powierzchni zabudowy samowolnie wykonanego obiektu objętego nakazem rozbiórki zmieniły się i do rozbiórki pozostały dwie części tego budynku o wymiarach (4,45 m + 4,15 m) x 3,62 m, a zatem powierzchnia zabudowy pozostałej do rozbiórki części budynku wynosi 31,132 m². Skarżąca podważa w/w przyjęte przez organ odwoławczy obliczenia powierzchni zabudowy, ale nie wskazuje żadnych okoliczności, z których wynikałaby wadliwość przyjętej przez organ dla potrzeb wymierzenia grzywny w trybie art. 121§ 5 powierzchni zabudowy. Stąd też ustalenie przez organ powierzchni zabudowy pozostałej do rozbiórki części obiektu budowlanego w oparciu o ustalenia poczynione w toku oględzin z dnia 4 stycznia 2007r. w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją rozbiórkową są prawidłowe. Podkreślić należy, że w tym protokole oględzin spornego budynku wskazano szczegółowo wymiary każdej z części budynku gospodarczego, a złożona do akt dokumentacja fotograficzna pozostałych do rozebrania części budynku potwierdza prawidłowość sposobu obliczenia powierzchni zabudowy ( k. II 31 akt adm.). Niezasadny jest wobec tego zarzut dokonania przez organ nieprecyzyjnych pomiarów powierzchni podlegającego rozbiórce obiektu. Wymiary pozostałych do rozebrania części budynku wynikają z graficznego załącznika do protokołu oględzin z dnia 4.01.2007r. podpisanego przez T. S.. Dokument ten został dopuszczony jako dowód na rozprawie w dniu 18 listopada 2010r. Do obliczenia wysokości grzywny, jak już wyżej nadmieniono, wykorzystuje się cenę 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszoną przez Prezesa GUS, jednak cena ta (pięciokrotnie zmniejszona) ulega w postępowaniu egzekucyjnym przemnożeniu przez powierzchnię zabudowy każdego budynku (niezależnie czy chodzi o budynek mieszkalny, gospodarczy czy przemysłowy) w celu wyliczenia wysokości grzywny. Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącej, iż policzona została powierzchnia zabudowy a nie powierzchnia użytkowa. Powierzchnię zabudowy liczy się wraz z zewnętrznym obrysem danego obiektu (lub jego części) Obowiązek rozbiórki nie obejmuje bowiem wewnętrznej powierzchni danego budynku, ale cały budynek lub część budynku. Rozbiórka obejmuje powierzchnię, jaką zajął taki budynek, czyli powierzchnię zabudowy. Z tych względów kwota nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 24.681 zł wynika z iloczynu: 1/5 x 31,132 m² x 3.964 zł. Prawidłowo zatem organ odwoławczy zreformował rozstrzygnięcie organu pierwszej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie wysokości orzeczonej grzywny. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, iż obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z uzasadnienia skargi wynika, że zdaniem jej autorki, w stanie faktycznym mającym miejsce w rozpoznawanej sprawie, powinnością organu egzekucyjnego było w pierwszej kolejności rozważenie, czy nakaz rozbiórki dotyczył budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżąca jest w błędzie. Ustalenie charakteru spornego obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki wynika z decyzji PINB z dnia [...], utrzymanej następnie w mocy ostateczną i prawomocną decyzją WINB z dnia [...] Powyższą decyzją organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nakazał skarżącej rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego na posesji przy ul. M. , nr ewid. 877. Treść ustaleń faktycznych wynikających z tego rozstrzygnięcia odnośnie charakteru obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki nie mogła zatem budzić żadnych wątpliwości. Rozebranie jedynie części środkowej przedmiotowego budynku gospodarczego oznacza, że rozbiórka de facto nie została wykonana zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] Dwa istniejące w chwili obecnej obiekty są nierozebranymi częściami budynku gospodarczego, co do którego orzeczony został nakaz rozbiórki. Z tego też względu nie można uznać, iż organ egzekucyjny był uprawniony do podejmowania jakichkolwiek odmiennych i samodzielnych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Uznanie zaś stanowiska zaprezentowanego w skardze za prawidłowe prowadziłoby nie tylko do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a., ale również naruszenia art. 170 i art. 171 p.p.s.a., które to przepisy stanowią o związaniu stron postępowania sądowoadministracyjnego, innych sądów, pozostałych organów państwa i innych podmiotów stanem prawnym wynikającym z prawomocnego orzeczenia. Prawidłowo zatem organy w niniejszej sprawie zastosowały przepis art. 121 § 5 u.p.e.a. W świetle rozważań dotyczących zasadności zastosowania przez organy przepisu art. 121 § 5 u.p.e.a. nie zasługują również na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty przekroczenia granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji poprzez naruszenie art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. Tym samym nie naruszono przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Podstawę prawną obliczenia kwoty grzywny stanowi bowiem art. 121 § 5 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie organy nie dopuściły się również naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został bowiem wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości. Organy ustaliły, że do rozebrania pozostają dwie części budynku gospodarczego w postaci dwóch skrajnych budynków, które wcześniej stanowiły elementy składowe jednego budynku gospodarczego, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Decyzja rozbiórkowa jest ostateczna i wykonalna a wszelkie podejmowane przez skarżącą próby jej wyeliminowania z obrotu prawnego nie przyniosły rezultatu. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Stanowisko skarżącej, odnośnie braku podstaw do nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji, gdy nie minął termin uprawomocnienia postanowienia o negatywnym rozpatrzeniu zażalenia w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, również nie znajduje uzasadnienia. Podkreślić bowiem należy, iż wydane przez WINB postanowienie z dnia [...] było ostateczne. To zaś oznacza, że nawet wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania tego aktu (art. 61 § 1 p.p.s.a.). W kwestii wniosku o wstrzymanie egzekucji wskazać należy, iż zgodnie z art. 17 § 2 u.p.e.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Obowiązek oceny przez organ zasadności wstrzymania egzekucji nie jest zatem uzależniony od wniosku strony. Z akt sprawy wynika, że organy orzekające nie skorzystały z tego uprawnienia. Kwestia zaś ewentualnej bezczynności organów w zakresie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie egzekucji nie jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.