II SA/Ke 579/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia 27 czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego mobilnego o wielkości produkcji do 2000 ton/dobę, składającego się z: zestawu kruszarki (szczękowej), kruszarki stożkowej, przesiewaczy, budynku socjalno – administracyjnego oraz urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane (j.t.Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), niezbędnych do użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, w tym bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 15/2, powstałej z podziału działki nr 15 i w części działki o numerze ewidencyjnym 16, położonych w miejscowości N.- na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w sprawie niniejszej decyzja wydawana jest w ramach postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie legalizacji, zrealizowanej już samowolnie przez W. D. przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Organ podkreślił, że sprawy ustalania warunków zabudowy są uregulowane przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do art. 59 ust. 1 ww. ustawy . Zgodnie z art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, charakterystykę inwestycji obejmującą między innymi określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak też określenie charakterystycznych parametrów inwestycji. W ocenie organu, złożony w sprawie przez W. D. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 15/2 i części działki nr 16, położonej w miejscowości N., jest kompletny i spełnia wymogi art. 52 ust. 2 ustawy. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego mobilnego o wielkości 2 000 ton/dobę składającego się z: * zestawu kruszarki (szczękowej), * kruszarki stożkowej, - przesiewaczy, - budynku socjalno - administracyjnego oraz urządzeń budowlanych w rozumieniu art.3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, niezbędnych do użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, w tym bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne na nieruchomości - działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 15/2 powstałej z podziału działki nr 15 i w części działki o numerze ewidencyjnym 16, położonych w miejscowości N. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. K. oraz B. N., decyzją z dnia [...] uchyliło wyżej wymienioną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Podstawą uchylenia decyzji był niekompletny materiał dowodowy zgromadzony w aktach organu I instancji, tj.: brak ustaleń przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., który utracił moc z dniem 30.12.2003r., brak wyrysu i wypisu z planu dotyczącego terenu objętego planowaną inwestycją, uzasadniającego zastosowanie przepisu art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, brak odniesienia się do decyzji z dnia 26 września 2008r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Po uzupełnieniu materiału Wójt Gminy wydał decyzję w dniu [...], którą ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał m.in. przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 k.p.a. Organ I instancji ustalił, stosownie do postanowień art. 54 pkt 2 ustawy, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w zakresie dotyczącym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenie górniczym. Przyjęto, że część określonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego tj. zakład przeróbczy mobilny składający się z: kruszarki ( szczękowej i stożkowej), przesiewaczy - stanowi inwestycję produkcyjną, o której mowa w art. 61 ust. 2, do których nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1. Organ określił w zaskarżonej decyzji cechy zabudowy także dla inwestycji określonej we wniosku jako budynek socjalno – biurowy i ustalił, że inwestycja jest przewidziana do realizacji na obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie organu, spełnienie powyższych warunków potwierdza sporządzona w sprawie analiza obszaru, wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588), której wyniki stanowią załącznik do decyzji, stosownie do przepisu § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia. Od decyzji organu I instancji odwołała się J. K., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, że teren inwestycji nie ma możliwości obsługi komunikacyjnej z drogi krajowej nr 74, wskazując jednocześnie, iż sposób włączenia drogi na działkach nr: 15/1 i nr 516 do drogi krajowej jest nieaktualny. Podniosła także, że toczy się postępowanie rozgraniczające pomiędzy działkami nr 15/1 oraz nr 10, które w ocenie odwołującej się, spowoduje zmianę określonych w zaskarżonej decyzji linii rozgraniczającej teren inwestycji, a w konsekwencji zmianę odległości istniejącego budynku od granicy działki. Odwołująca zakwestionowała także szerokość drogi wewnętrznej na działce oznaczonej nr 15/1, wynoszącą 3,0m, wskazała jednocześnie w jakiej odległości winna być zlokalizowana droga do granicy działki sąsiedniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie J. K. nie jest zasadne, a decyzja organu I instancji wydana została w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów odrębnych. W analizie wskazano, że inwestycja wykazuje możliwość łącznego spełnienia warunków zawartych w pkt 1-5 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku dostępu terenu inwestycji do drogi krajowej nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w pkt 3 zaskarżonej decyzji "obsługa w zakresie ...komunikacji" wskazano, że połączenie z drogą powiatową za pośrednictwem dróg o numerze ewidencyjnym 92 i 210 istnieje przez działkę nr 516/2, na przejazd przez którą z urobkiem, wyraziła zgodę Rada Gminy w piśmie z dnia 27.02.2008r., znak: [...]. Z dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działki oznaczone nr ewid.: 92 oraz 210 użytkowane są jako drogi, zaś z dołączonego do akt sprawy pisma z dnia 27.02.2008r. wynika, iż Rada Gminy wyraziła zgodę W. D. na przejazd przez działkę nr ewid. 516/2, stanowiącą własność gminy. Kolegium Odwoławcze stwierdziło więc, że teren inwestycji, posiada dostęp do drogi publicznej i wskazało, że w świetle art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wyżej wymieniony przepis przewiduje dwa alternatywne sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednym z możliwych rozwiązań jest dostęp poprzez inną działkę, przy czym w tym przypadku konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Alternatywnym dostępem do drogi publicznej jest dostęp do niej przez drogę wewnętrzną. W tym drugim przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej. Dostęp do drogi publicznej, zdaniem Kolegium jest sam w sobie wystarczający. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Za wystarczające do przyjęcia, iż działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej. Kolegium podniosło także, że nie są przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy parametry techniczne drogi dojazdowej tj. jej szerokość, jak również odległość drogi od granicy działki. Kwestie te są uregulowane w ustawie Prawo budowlane oraz w rozporządzeniach, wydanych na jego podstawie i są przedmiotem analizy i oceny prawnej w odrębnym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę drogi. Ustosunkowując się do kwestii podnoszonej w odwołaniu, a dotyczącej toczącego postępowania rozgraniczającego i ewentualnej zmiany granic pomiędzy działka nr 10 a działka nr 15/1 Kolegium podkreśliło, że zgodnie z informacją zamieszczoną w analizowanej decyzji, stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy terenu stwierdza jedynie dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast o możliwości realizacji inwestycji. Ponadto ochrona uzasadnionych interesów strony odwołującej się, znajdzie pełną konkretyzację na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach wniosła J. K. domagając się jej uchylenia. W skardze podniesiono, że inwestor nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, objętej zaskarżoną decyzją, zakwestionowano obsługę terenu inwestycji przez drogę wewnętrzną, oznaczoną nr ewid. 516/2, z której faktycznie inwestor nie korzysta, wykorzystując do przejazdu nieruchomość skarżącej. Skarżąca złożyła ponadto decyzję SKO z dnia [...], dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie odcinka drogi wewnętrznej, stanowiącej dojazd do istniejącej kopalni, mającej połączenie z drogą publiczną o kategorii drogi krajowej nr [...], podnosząc, że droga ta była przewidziana w zaskarżonej decyzji do połączenia działki 15/1 z drogą krajową. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach, który przystąpił do sprawy na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, powołując się na treść uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 28 października 2010r. o uchyleniu m.in. uchwały Rady Gminy o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego Ł. w obrębie działek o nr ewid. 15 i 16, położonych w obrębie geodezyjnym N. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie niniejszej skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów, niż przytoczone w jej uzasadnieniu. Na wstępie należy podnieść, że wniosek z dnia 16 stycznia 2008r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji – "budowa zakładu przeróbczego, mobilnego składającego się z zestawu kruszarki, przesiewacza (szczękowej) i kruszarki stożkowej i przesiewaczy, budowa budynku socjalno biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" został złożony przez "W. D.". Organ orzekający w sprawie uznał, że "zakres inwestycji objęty wnioskiem został wykonany samowolnie, zaś obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy został nałożony postanowieniem z dnia [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Jednak z treści, znajdującego się w aktach sprawy powołanego w decyzji postanowienia z dnia 20 kwietnia 2009r. wynika, że samowolnie wybudowany obiekt to - konstrukcja metalowa o wym. w rzucie 16,9x12,2m, ustawiona na bloczkach betonowych, w którym ściany i dach wykonane są z płyt warstwowych systemowych szybkiego montażu, w obiekcie znajduje się sześć pomieszczeń wydzielonych płytami styropianowymi". Dla takiego obiektu organ nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym nałożył na inwestora, w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), obowiązek przedstawienia do dnia 30 lipca 2009r. m.in. ostatecznej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub zaświadczenia Wójta o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy we wskazanej dacie plan taki będzie obowiązywał. Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że przedmiotowa inwestycja, określona we wniosku jest tożsama ze zrealizowaną inwestycją. Ponadto zauważyć należy, że obowiązek ten nałożony został na Grupę Kapitałową [...], a nie na W. D. Nie jest bez znaczenia, czy postępowanie w niniejszej sprawie ma związek z toczącym się przed organami nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym, wszczętym w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118). W procesie legalizacji samowoli budowlanej decydujące znaczenie ma ustalenie, czy obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa, w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Go 122/08 (LEX nr 570371), że "uprawniona jest teza, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wzniesionego będzie możliwe wtedy, gdy wniosek o jej wydanie zostanie złożony w związku z legalizacją samowoli budowlanej, a istotą decyzji o warunkach zabudowy wydaną w takim trybie jest ustalenie, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi". Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie wyjaśniono, czy inwestycja, objęta wnioskiem dotyczy już zrealizowanej inwestycji, z czym wiąże się sposób prowadzenia sprawy, gdyż rzeczą organu byłoby wówczas zbadanie zgodności tej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Należy pamiętać, że organ administracji jest związany wnioskiem. Przepis art. 52 ust. 2 ustawy, który ma zastosowanie w sprawie niniejszej z uwagi na treść art. 64 ust. 1, określa wymaganą treść składanego wniosku, w tym m.in. przeznaczenie obiektu budowlanego. Naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo organ orzekający uznał, że ustalanie warunków zabudowy następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do art. 59 ust. 1 ww. ustawy . Jednak, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych dla danego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego (art. 14 ust. 7 ustawy), to art. 62 ust. 2 wyłącza możliwość ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązek taki przewiduje m.in. ustawa z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005r. Nr 228, poz. 1947) w art. 53 ust. 1. Z akt sprawy niniejszej wynika, że organ orzekający ustalił, iż teren, którego dotyczy inwestycja jest terenem górniczym, a zatem obligatoryjnie powinien być dla tego terenu sporządzony plan miejscowy. Brak planu powodował odmowę uzgodnienia inwestycji przez Okręgowy Urząd Górniczy. Uzgodnienie to nastąpiło dopiero po wydaniu przez Radę Gminy, na podstawie art. 53 ust. 6 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, Uchwały nr [...] z dnia 29 kwietnia 2008r. o "odstąpieniu od obowiązku sporządzenia planu dla terenu górniczego [...]" w obrębie działek o numerach ewidencyjnych 15 i 16, położonych w obrębie geodezyjnym N...", objętych wnioskiem o ustanowienie warunków zabudowy. Jednak umknął organowi I instancji, jak również organowi odwoławczemu fakt, że w dniu 28 października 2010r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...], którą w § 1 pkt 1 uchyliła własną uchwałę Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2008r. o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego [...]’ w obrębie działek o nr ewid. 15 i 16, położonych w obrębie geodezyjnym N. oraz działek o nr ewid. 516/1, 516/2 i 515/1, położonych w obrębie geodezyjnym Ł., zaś w § 1 pkt 2 uchyliła także uchwałę Nr [...] z dnia 27 listopada 2008r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...]. Wydanie tej uchwały ma istotne znaczenie w sprawie niniejszej, ponieważ powoduje konieczność uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla terenu górniczego "Łagów IV’ w obrębie działek o nr ewid. 15 i 16. Ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 62 ust. 2 ustawy, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu miejscowego. Uchwała Rady Gminy z dnia 28 października 2010r. Nr [...] została podjęta w toku niniejszego postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zatem organ orzekający, który zobligowany jest orzekać według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania, powinien był obligatoryjnie zawiesić postępowanie administracyjne z urzędu, mając na uwadze brak planu dla terenu, dla którego istnieje ustawowy obowiązek jego sporządzenia. Uchwalenie planu miejscowego spowoduje konieczność podjęcia niniejszego postępowania, a następnie jego umorzenia, jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.). W takim przypadku bowiem, gdy istnieje plan miejscowy, nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzje o pozwoleniu na budowę wydawane są bezpośrednio na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem należy stwierdzić, że nawet gdyby decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła już zrealizowanej inwestycji, której wydanie konieczne jest do zalegalizowania obiektu budowlanego przez organ nadzoru budowlanego, to powyższe zapisy ustawowe, mające także zastosowanie do takiej sytuacji, uniemożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne oraz przepisy postępowania i na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a , c oraz art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe wskazania Sądu.