II SA/Ke 585/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wpierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], wydaną w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, którą umorzono postępowanie w sprawie przyznania płatności w części dotyczącej działek rolnych: M - powierzchnia wycofana 16 ha, Ł - powierzchnia wycofana 7 ha, L - powierzchnia wycofana 18 ha, D - powierzchnia wycofana 23,34 ha, J - powierzchnia wycofana 11,62 ha, K - powierzchnia wycofana 1,66 ha oraz odmówiono przyznania płatności ONW na rok 2012 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, że do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął w dniu 16 maja 2012 r. wniosek R. Ś. o przyznanie płatności na rok 2012. W przedmiotowym wniosku strona zadeklarowała do pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania pięć działek rolnych głównych o łącznej powierzchni 90,84 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębach Łosośnica, w gminie Resko i Prusinowo, w gminie Łobez (powiat łobeski, województwo zachodniopomorskie), Wyszobór, w gminie Płoty (powiat gryficki, województwo zachodniopomorskie) oraz Rzesznikowo, w gminie Rymań (powiat kołobrzeski, województwo zachodniopomorskie). Następnie w dniu 6 czerwca 2012 r. strona złożyła zmianę do wniosku, w której dodała do płatności ONW jedenaście działek rolnych o łącznej powierzchni 165,80 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębach: Kulice, w gminie Nowogard (powiat goleniowski, województwo zachodniopomorskie ), Konie, w gminie Radowo Małe, Potuliny i Smólsko, w gminie Resko (powiat łobeski, województwo zachodniopomorskie). W sumie powierzchnia deklarowana do płatności ONW wynosiła 256,64 ha. W dniu 20 lipca 2012 r. pełnomocnik R. Ś. - M.W. został poinformowany telefonicznie o zaplanowanej na dzień 25 lipca 2012 r. kontroli w gospodarstwie R. Ś. W dniu 24 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego) strona wycofała część wniosku dotyczącą działek ewidencyjnych nr 163/1 (działka rolna A), nr 1 (działka rolna nr 3 (działka rolna K), nr 6 (działka rolna L), nr 8/1 (działka rolna Ł), nr 12/1 (działka M), nr 418/1 (działka rolna F) i nr 418/2 (działka rolna G). Następnie w dniu 25 lipca 2012 r. organ pierwszej instancji wykrył błędy kontroli krzyżowej z wnioskami innych producentów rolnych dla działek ewidencyjnych nr 1 (obręb Potuliny), 8/1, 6, 12/1, 1 (obręb Smólsko), 37/9, 19, 510/3, 510/2, 7, 418/2 i 418/1. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wezwał wszystkich producentów rolnych, których dotyczył konflikt kontroli krzyżowej, w tym R. Ś. do złożenia wyjaśnień. W dniu 25 lipca 2012 r. w gospodarstwie R. Ś. przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, która wykazała nieprawidłowości. Dla działki rolnej A o powierzchni deklarowanej 17,00 ha stwierdzono kod nieprawidłowości DR5 (działka nie została zlokalizowana i skontrolowana), dla działki rolnej powierzchni deklarowanej 19,70 ha stwierdzono powierzchnię 15,66 ha, dla działki rolnej powierzchni deklarowanej 23,34 ha stwierdzono kod nieprawidłowości DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej) - powierzchnia działki rolnej D w granicy działki ewidencyjnej nr 510/2 wynosi 23,37 ha, dla działki rolnej E o powierzchni deklarowanej 30,40 ha stwierdzono powierzchnię 28,56 ha i kod nieprawidłowości DR50 - powierzchnia działki rolnej E w granicy działki ewidencyjnej nr 510/3 wynosi 28,41 ha, dla działki rolnej F na powierzchni deklarowanej 3,80 ha i działki rolnej G o powierzchni deklarowanej 21,50 ha stwierdzono na całej powierzchni zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, dla działki rolnej H o powierzchni deklarowanej 8,00 ha stwierdzono powierzchnię 6,42 ha i kod błędu DR50 - powierzchnia działki rolnej w granicy działki ewidencyjnej nr 19/8 wynosi 6,20 ha, dla działki rolnej I o powierzchni deklarowanej 6,00 ha stwierdzono powierzchnię 4,84 ha i kod błędu DR50, dla działki rolnej o powierzchni deklarowanej 18,00 ha stwierdzono powierzchnię 11,62 ha, dla działki rolnej o powierzchni deklarowanej 2,50 ha stwierdzono powierzchnię 1,66 ha, dla działki rolnej powierzchni deklarowanej 18,00 ha stwierdzono powierzchnię 20,20 ha, dla działki rolnej powierzchni deklarowanej 25,00 ha stwierdzono kod błędu DR50 - powierzchnia działki rolnej N w granicy działki ewidencyjnej nr 1 wynosi 24,17 ha, dla działki rolnej o powierzchni deklarowanej 40,00 ha stwierdzono powierzchnię 42,33 ha. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych, szkice oraz dokumentacja fotograficzna. Producent został powiadomiony o kontroli. Raport został przekazany stronie przesyłką poleconą w dniu 4 września 2012 r. i po korekcie w dniu 22 stycznia 2013 r. Strona nie wniosła uwag do raportu. Podczas w/w kontroli, a następnie w dniu 25 lipca 2012 r. i 12 września 2012 r. przeprowadzono również kontrole w zakresie wzajemnej zgodności, podczas których stwierdzono nieprawidłowości opisane w sporządzonych raportach. W dniu 31 lipca 2012 r. R. Ś. wycofał część wniosku dotyczącą działki ewidencyjnej nr 510/2 (działka rolna D). Organ I instancji stwierdził jednak, że wycofanie części wniosku nastąpiło po poinformowaniu producenta (pełnomocnika strony) o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, ale przed doręczeniem R. Ś. wezwania do złożenia wyjaśnień w przedmiocie deklaracji gruntów rolnych na działkach ewidencyjnych przez kilku producentów rolnych. Wobec tego uznano, iż wycofanie działek ewidencyjnych i położonych na nich działek rolnych jest skuteczne w stosunku do gruntów, dla których w dniu 25 lipca 2012 r. nie stwierdzono nieprawidłowości. W ten sposób uznano, iż rolnik skutecznie wycofał działkę rolną D o powierzchni 23,34 ha, działkę rolną L o powierzchni 18,00 ha, działkę rolną M o powierzchni 16,00 ha, działkę rolną Ł o powierzchni 7,00 ha, powierzchnię 11,62 ha stanowiącą część powierzchni deklarowanej działki rolnej J i powierzchnię 1,66 ha stanowiącą część powierzchni deklarowanej działki rolnej K. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że powierzchnia deklarowana do płatności ONW po uznaniu wycofania części gruntów wynosi 179,02 ha. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW w części oraz odmówił przyznania stronie płatności ONW na rok 2012. Od przedmiotowej decyzji strona w terminie złożyła odwołanie. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że zakres niezbędnych ustaleń dla oceny, czy zachodzą przesłanki przyznania lub odmowy przyznania uprawnienia wyznaczają przepisy prawa materialnego, które organ wskazał i w większości przytoczył. Następnie wyjaśnił, że przedmiotem sporu stały się ustalenia organu dotyczące powierzchni deklarowanej i kwalifikowanej działek rolnych zgłoszonych przez producenta do płatności ONW, powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, nieprawidłowości podczas tej czynności oraz skuteczności wycofania przez stronę części wniosku. W ocenie organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] prawidłowo umorzył postępowanie w kwestii działki rolnej D na powierzchni 23,34 ha, działki rolnej L na powierzchni 18,00 ha, działki rolnej M na powierzchni 16,00 ha, działki rolnej Ł na powierzchni 7,00 ha, działki rolnej J na powierzchni 11,62 ha, działki rolnej K na powierzchni 1,66 ha. Mając na względzie fakt, że strona została poinformowana w dniu 20 lipca 2012 r. o zamiarze przeprowadzenia w jej gospodarstwie kontroli na miejscu, kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni została przeprowadzona w dniu 25 lipca 2012 r., a strona złożyła wycofanie części wniosku w dniach 24 i 31 lipca 2012 r., zostały one uznane za skuteczne w części, dla której nie stwierdzono w kontroli na miejscu nieprawidłowości. Dla działek rolnych A, F, G, powierzchni 6,38 ha działki rolnej J i powierzchni 0,84 ha działki rolnej K stwierdzono w kontroli na miejscu nieprawidłowości i nie uznano wycofania gruntów rolnych. W podsumowaniu organ ustalił, że R. Ś. wystąpił z wnioskiem o przyznanie przedmiotowej płatności do łącznej powierzchni 256,64 ha gruntów. W dniach 24 i 31 lipca 2012 r. skutecznie wycofał działki o powierzchni 77,62 ha, a więc powierzchnia deklarowana do płatności ONW do gruntów położonych strefie nizinnej I wynosiła 179,02 ha. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej i na miejscu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż powierzchnia kwalifikująca się do wnioskowanej płatności wynosi 119,68 ha. Takie ustalenia organ II instancji uznał za błędne, ale nie mające wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie zakwalifikował do powierzchni stwierdzonej całej stwierdzonej powierzchni działki rolnej O, a jedynie powierzchnię deklarowaną. Świadczy to o tym, że w zakresie płatności ONW dla działki rolnej O organ pierwszej instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Organ II instancji natomiast uznał, że cała stwierdzona powierzchnia działki rolnej O – 40,17 ha, a więc większa od powierzchni deklarowanej, winna zostać uwzględniona w całości i wliczona do powierzchni zatwierdzonej. Dlatego ostatecznie powierzchnia stwierdzona kwalifikująca się do przyznania płatności ONW wynosi 59,17 ha, co stanowi 49,37% w stosunkuj do powierzchni uprawnionej do płatności wynoszącej 119,85 ha. W związku z tym zgodnie z art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 organ odmówił przyznania płatności ONW na 2012 rok. Wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu organ uznał za wiążące z uwagi na niezłożenie do nich zastrzeżeń. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 8 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń w nim zawartych, Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji. W przedmiotowej sprawie R. Ś. do dnia wydania decyzji nie skorzystał z prawa wniesienia zastrzeżeń do raportu z kontroli na miejscu, który został mu przesłany w dniu 4 września 2012 r., a następnie po korektach w dniu 22 stycznia 2013 r. Powyższe oznacza, iż producent rolny nie negował wyników kontroli na miejscu, a więc na tej podstawie oparto rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za niezasadne. R. Ś. nie zgadzał się z odmową przyznania płatności argumentując, że wycofał część wniosku z powodu braku możliwości przeprowadzenia w terminie zaplanowanych prac polowych, a wycofanie części wniosku zostało wykonane przed poinformowaniem go o kontrolach. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał jednak, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 25 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Zgodnie z nim jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości. Zgodnie z art. 73 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., obniżek i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach. Stosownie do art. 14 pkt 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie są dozwolone odnośnie do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości. Ocenę skuteczności poinformowania strony o kontroli na miejscu, organ oparł na dowodach z notatki służbowej sporządzonej przez osoby biorące udział w powiadomieniu rolnika o kontroli, wydruku z bilingu telefonicznego oraz zapisie w raporcie z kontroli na miejscu. W związku z tym organ II instancji uznał za skuteczne wycofanie części wniosku dotyczące tylko tych gruntów, dla których nie stwierdzono nieprawidłowości w kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni (powierzchnia wycofana 77,62 ha). Co do tej części wniosku organ II instancji uznał za prawidłowe umorzenie postępowanie na podstawie art. 105 § 2 kpa. Ze względu na powyższe oraz mając na uwadze treść art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011, organ uznał za niedopuszczalne w sprawie przyznanie płatności w pełnej wysokości do pozostałych działek rolnych użytkowanych przez stronę. Strona nie złożyła bowiem wniosku zgodnego ze stanem faktycznym i nie można uznać, że nie jest winna nieprawidłowości. Zdaniem organu ponadto, grunty zgłoszone do płatności ONW już w dniu ich deklaracji winny być użytkowane rolniczo oraz przez cały rok kalendarzowy utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, co w sprawie nie miało miejsca. W skardze na tę decyzję R. Ś. wniósł o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił naruszenie art. 14 § 1 kpa ustanawiającego zasadę pisemności postępowania administracyjnego wywodząc, że dotyczy ona również powiadomienia o przeprowadzeniu kontroli. Wbrew tej zasadzie natomiast organy obu instancji, za dowód w sprawie uznały rzekome ustne powiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli w terenie. Okoliczność ta ma dla sprawy kluczowe znaczenie, ponieważ sporna w niej jest powierzchnia ostatecznie zadeklarowana, czyli powierzchnia z wniosku z uwzględnieniem dokonanych zmian oraz skutecznych wycofań. Ta powierzchnia bowiem stanowi podstawę do wyliczenia ewentualnych sankcji z tytułu przedeklarowania powierzchni zgłoszonej do płatności, co w konsekwencji przekłada się na wysokość przyznanej pomocy. Zacytowany w decyzji przepis art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 dotyczący faktu poinformowania przez właściwe organy rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu nie dopuszcza, zdaniem skarżącego, ustnej bądź telefonicznej formy zawiadomienia. Skarżący zarzucił też nie wzięcie przez organ pod uwagę treści art. 7 kpa. Nie rozstrzygnięto bowiem niejasności dotyczących telefonicznego powiadomienia o kontroli na korzyść strony, przez co nie uwzględniono interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Skarżący wyjaśnił również, że we wniosku zadeklarował grunty, na których planował wykonać zabiegi agrotechniczne w terminie przewidzianym rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, tj. koszenie i usunięcie okrywy leśnej z łąk i pastwisk w terminie do 31 lipca. Z różnych przyczyn nie udało mu się jednak wykonać tych zabiegów na części gruntów w terminie i dlatego zmuszony był wycofać część wniosku przed 31 lipca 2012 r. Składając wycofanie wniosku nie miał wiedzy o planowanej kontroli terenowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie w całości oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 31 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na odpowiedź na skargę podtrzymał żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzupełniając i systematyzując zarzuty skargi zwrócił uwagę na następujące okoliczności. 1. Zakwestionował twierdzenie organu, jakoby w dniu 20 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego M.W. został zawiadomiony w jakikolwiek sposób, a w szczególności telefonicznie o kontroli zaplanowanej na 25 lipca 2012 r. w gospodarstwie skarżącego. M.W. wykluczył, jakoby w dniu 20 lipca 2012 r. była z nim przeprowadzana przez pracowników ARiMR rozmowa na temat zawiadomienia go o kontroli rozpoczynającej się w dniu 25 lipca 2012 r. Jedynie na prośbę pracowników ARiMR, którzy zamierzali w dniu 20 lipca 2012 r. pozostawić pisemne zawiadomienie o zamierzonej kontroli, zatelefonowała w tym dniu do niego jego matka z przekazanego do jej dyspozycji telefonu komórkowego pracownika Agencji A. S. Pracownicy ARiMR byli obecni przy tej rozmowie. W rozmowie telefonicznej zapytała swojego syna (M. W.), czy może odebrać jakieś pismo od pracowników ARiMR. M.W. poinformował matkę, by pisma nie odbierała. Nie informowała czego to pismo dotyczy. Nie potwierdziła odbioru tego pisma i nie zapoznała się z jego treścią. W ocenie pełnomocnika skarżącego jedynie w oparciu o zasłyszane fragmenty rozmowy telefonicznej pomiędzy M. W. i L. W. pracownicy ARiMR wywiedli zbyt pochopny wniosek o tym, że wówczas za pośrednictwem jego matki L. W. M.W. jako pełnomocnik skarżącego został skutecznie telefonicznie zawiadomiony o zamierzonej kontroli w gospodarstwie skarżącego. Wiarygodność (rzetelność) tej kontroli nie jest przy tym przez skarżącego kwestionowana. Dlatego organ nie powinien był wywodzić na niekorzyść skarżącego wniosku z faktu, że skarżący nie zgłosił w obowiązującym 14-dniowym terminie zastrzeżeń pisemnych do ustaleń zawartych w raporcie pokontrolnym. W momencie przedłożenia mu raportu nie miał bowiem wiedzy, że mógł złożyć zastrzeżenie polegające na kwestionowaniu faktu zawiadomienia go o zamierzonej kontroli przed jej ujawnieniem. Pełnomocnik skarżącego zarzucił dalej, że treść znajdującej się w aktach notatki służbowej sporządzonej w dniu 20 lipca 2012 r. przez trzech pracowników ARiMR, pozostaje w ewidentnej sprzeczności z twierdzeniami organów obu instancji zawartymi w uzasadnieniach obu skarżonych decyzji. Wbrew twierdzeniom organów administracji bowiem, treść tej notatki wprost wyklucza, jakoby oprócz próby powiadomienia o zamierzonej kontroli w gospodarstwie M. W., miała być ponadto podjęta próba powiadomienia M.W. jako pełnomocnika skarżącego o zamierzonej kontroli także w gospodarstwie skarżącego R. Ś. Zupełnie niezrozumiałą zdaniem pełnomocnika skarżącego jest również treść pisma z 2 października 2012 r. adresowanego do pełnomocnika skarżącego informującego tego pełnomocnika o "pierwszej dacie" powiadomienia o kontrolach w gospodarstwach wymienionych w treści pisma. Treść tego pisma pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią notatki służbowej. W/w pismo jest zgodne z treścią notatki służbowej tylko w tej części, w której oba te dokumenty wskazują na fakt, że pracownicy ARiMR w treści notatki wymienieni (a w szczególności A. S.) poinformowali M.W. o zamierzonej kontroli w gospodarstwie należącym do M. W. 2. Zmniejszenie płatności było konsekwencją nieprawidłowego ustalenia faktycznego, że miał miejsce fakt zapowiedzenia kontroli przed jej rozpoczęciem na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 w/w rozporządzenia, a po wtóre, że zapowiedzenie kontroli na podstawie tego przepisu wywołało skutek prawny wynikający z art. 25 ust. 2 tego rozporządzenia polegający na bezskutecznym prawnie cofnięciu wniosku o dopłaty w tej części, w której ujawniła nieprawidłowości. Organy przyjęły interpretację przepisu art. 27 tego Rozporządzenia, że zapowiedzenie kontroli na miejscu nie zagrażało celowi kontroli. Organ nie może prawnie skutecznie powoływać się na brak obowiązku pisemnego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli, gdyż istnienie lub nieistnienie obowiązku zawiadamiania zależne jest od występowania negatywnej przesłanki co do obowiązku zawiadomienia w postaci zagrożenia celowi kontroli w następstwie dokonanego zawiadomienia o kontroli (zapowiedzenia kontroli). Skoro organ uznał, że owa negatywna przesłanka określana wprost w treści art. 27 ust.1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 nie występowała (co skutkowało podjęciem próby zapowiedzenia kontroli), to niezgodne z prawidłową interpretacją tego przepisu jest twierdzenie organu, które w istocie rzeczy sprowadza się do tego, że zapowiedzenie lub odstąpienie od zapowiedzenia kontroli należy do sfery swobodnego uznania organu. 3. Ani interpretowany przez organ przepis art. 27 Rozporządzenia Nr 1122/2009 , ani żaden inny przepis tego Rozporządzenia lub inny akt prawa unijnego nie regulują trybu zawiadamiania producentów o zapowiadanych kontrolach - nie regulują także sposobu dokumentowania przez organy ARiMR przeprowadzające kontrolę zawiadomień o zapowiadanych kontrolach. Luka prawna w aktach prawa unijnego w tym zakresie nie oznacza prawa do dowolności postępowania przez organy ARiMR w tym zakresie, gdyż w myśl przepisu art. 6 k.p.a." organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z treści art. 10 omawianej ustawy wynika wprost, że w toku postępowania administracyjnego przed organami ARiMR zastosowanie mają przepisy k.p.a. Wobec braku odmiennych uregulowań w toku czynności kontrolnych prowadzonych przez organy ARiMR, do zawiadomienia o zapowiedzianej kontroli przewidzianej w art. 27 Rozporządzenia Nr 1128/2009) muszą mieć zastosowanie stosowne przepisy k.p.a., w tym w szczególności przepis art. 39 k.p.a. Jak natomiast wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji i z odpowiedzi na skargę, organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji pominął powinność zastosowania tego przepisu. W konsekwencji organ naruszył treść art. 39 k.p.a. z powodu jego niezastosowania. Żaden z przepisów k.p.a. ewentualnie innych ustaw zawierających regulacje dotyczące I przedmiotowej sprawy, nie przewiduje możliwości zawiadomienia strony (pełnomocnika strony) telefonicznie, o ile zatem telefoniczne zawiadomienie pełnomocnika skarżącego miało miejsce, to takie zawiadomienie nie wywołało skutków prawnych w zakresie procedowania, a w dalszej konsekwencji w zakresie stosowania wobec skarżącego ujemnych konsekwencji na podstawie interpretowanych przez oba organy stosownych przepisów prawa materialnego. Powoływana przez organy administracji notatka służbowa nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Zgodnie z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Uznanie za udowodnioną okoliczności udokumentowanej w treści notatki służbowej nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 81 k.p.a, co miało wpływ na wynik postępowania. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalona jest linia orzecznicza, że notatki (notatki służbowe) nie są dowodem w rozumieniu przepisu art. 75 kpa i innych przepisów tego kodeksu. 4. Chybiony jest argument organu, że już w dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności grunty deklarowane do płatności winny spełniać warunki do jej przyznania, czyli powinny być użytkowane rolniczo i utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1372 ze zm.). określa niezbędne minimum wymagań, które podmioty starające się o uzyskanie dopłat do gruntów rolnych powinny spełnić. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 tego rozporządzenia - grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli grunt orny rozumiany jako grunt ugorowany podlegał koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zamierzeniem skarżącego było wykonanie do 31 lipca 2012 r. zabiegów agrotechnicznych w celu zapobieżenia rozprzestrzeniania się chwastów. Niemożliwość wykonania planowych zabiegów przed terminem 31 lipca 2012 r. sprawiła, ze zmuszony był do wycofania wniosku o dopłaty w części, co uczynił pisemnie przed rozpoczęciem kontroli, o której terminie nie był zawiadomiony. Wbrew poglądowi organu skarżący mógł skutecznie cofnąć wniosek w omawianej części, mimo że w dacie złożenia wniosku grunty deklarowane do płatności nie spełniały warunków do ich przyznania (ani nie były rolniczo użytkowane, ani nie były gruntami ugorowanymi utrzymywanymi w dobrej kulturze rolnej). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem sprawy była decyzja utrzymująca w mocy decyzję umarzającą – na skutek cofnięcia wniosku w części – postępowanie w sprawie o przyznanie płatności ONW do sześciu działek rolnych o łącznej powierzchni 77,62 ha oraz odmawiająca przyznania płatności do ONW na rok 2012 do dalszych działek rolnych bądź ich części o łącznej powierzchni 179,02 ha położonych na obszarze ONW typu Nizinne strefa I. Ustalenia faktyczne będące podstawą umorzenia postępowania w określonej w decyzji części, nie były sporne, ani wątpliwe. Niewadliwie bowiem organy administracji ustaliły, że skarżący, który złożył wniosek o przyznanie płatności ONW do działek rolnych M, Ł, L, D, J i K o łącznej powierzchni 77,62 ha, skutecznie cofnął wniosek w tej części, a w związku z niespornym niestwierdzeniem odnośnie tej części wniosku nieprawidłowości w czasie kontroli na miejscu z dnia 25 lipca 2012 r., zaistniał w tej części stan bezprzedmiotowości postępowania uzasadniający jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, dalej ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 64/07 poz. 427 ze zm.). Ujawnione w sprawie wątpliwości dotyczyły natomiast ustaleń faktycznych będących podstawą odmowy przyznania płatności ONW do pozostałych działek rolnych będących przedmiotem sprawy. Wątpliwości nie dotyczyły jednak - jak to wyraźnie przyznawał skarżący w toku postępowania administracyjnego, a także w czasie postępowania przed Sądem - wiarygodności (rzetelności), a więc i prawidłowości ustaleń kontroli przeprowadzonych w sprawie. Skarżący nie kwestionował bowiem, że w czasie tej kontroli stwierdzone zostały szczegółowo przedstawione w toku postępowania i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieprawidłowości, dyskwalifikujące możliwość przyznania wnioskowanej płatności odnośnie tych działek rolnych. Podstawą zarzutów skargi było natomiast twierdzenie, że strona nie została zawiadomiona o zamierzonej kontroli, czego konsekwencją byłaby niedopuszczalność przyjęcie przez organy administracji, że wycofanie części wniosku nastąpiło już po powiadomieniu rolnika o tej kontroli, w związku z czym było niedozwolone. Wskazana wątpliwość rzeczywiście miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na treść art. 25 pkt 2 i powiązanego z nim art. 73 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Zgodnie z nimi bowiem, jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości. Zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podzielając ustalenia organów i odmawiając zasadności zarzutom skargi Sąd kierował się we wskazanym zakresie następującymi przesłankami. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty skargi dotyczące treści notatki z dnia 20 lipca 2012 r. sporządzonej przez pracowników Biura Powiatowego ARiMR oraz treści pisma Biura Kontroli na Miejscu ARiMR Oddział Regionalny z dnia [...], znak [...] skierowanego do M. W., sprowadzające się do twierdzenia, że dokumenty te w ogóle nie dotyczyły sprawy skarżącego R. Ś. , a tylko osobiście jego pełnomocnika M.W. (który również wnioskował o dopłaty) - są całkowicie sprzeczne z treścią tych dokumentów. Wbrew twierdzeniom skargi, w notatce z dnia 20 lipca 2012 r. znajdującej się w aktach organu I instancji wyraźnie wskazano, że dotyczy ona próby powiadomienia o kontroli w gospodarstwie R. Ś. o numerze [...], który odpowiada numerowi identyfikacyjnemu tego właśnie podmiotu, wskazanemu również w jego wniosku. M.W. również został w tej notatce wymieniony, ale jako pełnomocnik R. Ś. . Również rzeczywista treść w/w pisma z dnia 2 października 2012 r. jest inna, niż twierdzi skarżący, ponieważ informuje ono o dniu 20 lipca 2012 r. jako pierwszej dacie powiadomienia M. Ś. o kontrolach nie tylko w jego gospodarstwie, ale również w gospodarstwach siedmiu innych rolników, w tym i skarżącego w niniejszej sprawie R. Ś. . Wbrew więc twierdzeniom pełnomocnika skarżącego zawartym w jego piśmie do Sądu z dnia 31 października 2014 r., treść wymienionych wyżej dwóch dokumentów w żadnym razie nie podważa twierdzenia organu co do faktu i daty powiadomienia skarżącego, za pośrednictwem jego pełnomocnika o kontroli zaplanowanej na dzień 25 lipca 2012 r. Ustalenie to zostało ponadto wystarczająco wykazane przez organy obu instancji. Dowodami, jakie wskazał organ na poparcie swych twierdzeń była wymieniona wyżej notatka służbowa z dnia 20 lipca 2012 r., biling numerów wybieranych z telefonu pracownika Biura Powiatowego ARiMR A. S. w dniu 20 lipca 2012 r. oraz raport z kontroli przeprowadzonej w dniu 25 lipca 2012 r. w gospodarstwie skarżącego, gdzie na czołowej stronie w polu nr 45, 46, 47, 48 i 49 wskazano, że w dniu 20 lipca 2012 r. A S. powiadomił telefonicznie o kontroli M. W. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych dowodów, wbrew zarzutom skargi Sąd wyraża pogląd, że notatka taka nie miała charakteru adnotacji, o jakiej mowa w art. 72 kpa, ale adnotacji dotyczącej odmowy przyjęcia pisma przesłanego do pełnomocnika strony w inny sposób niż przez operatora pocztowego, o jakiej mowa w art. 47 § 1 kpa z modyfikacjami wynikającymi z treści art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich. Modyfikacja ta wynika z zastrzeżenia zawartego w ostatnio przytoczonym przepisie, zgodnie z którym do postępowań w sprawach indywidualnych z zakresu tej ustawy rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, stosuje się przepisy kpa z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. m, in. w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1). Do przepisów wydanych w trybie wymienionego Rozporządzenia nr 1698/2005 należy między innymi rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 ze zmianami). Obok tego rozporządzenia szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli zostały określone w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, dalej rozporządzenie nr 1122/2009 (Dz. U.UE.L.2009.316.65 ze zmianami), które wymienione jest w punkcie (1) preambuły do rozporządzenia nr 1698/2005. Zgodnie z art. 47 § 1 kpa, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Przytoczony przepis w zakresie formy utrwalenia próby dokonania czynności doręczenia i odmowy przyjęcia pisma oraz w zakresie włączenia adnotacji do akt sprawy jest przepisem szczególnym w stosunku do ogólnego przepisu art. 72 kpa (wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., I OSK 1456/11, Lex nr 1404095). Jak wynika z wywodów zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, nie ma wymogu sporządzenia adnotacji na piśmie, czy też na kopercie zawierającej pismo albo na "zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma", o którym mowa w § 10 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 z późn. zm.), skoro w sprawie nie były stosowane przepisy o doręczaniu pism przez pocztę. W takiej sytuacji adnotacja o odmowie przyjęcia pisma może być sporządzona w formie odrębnej notatki (por. J. Borkowski, op. cit. s. 320; Andrzej Matan (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I", LEX 2010, teza 6 do art. 72; "Mały słownik języka polskiego", red. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka, PWN 1993, s. 3; "Uniwersalny słownik języka polskiego. Tom 1 A-J", red. S. Dubisz, PWN 2003, s. 15). Powyższe uwagi mają w ocenie Sądu zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 27 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009, kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. W przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o pomoc z tytułu zwierząt gospodarskich wyprzedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto jeżeli ustawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. Powiadomienie, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, może w ocenie Sądu być dokonane w dowolnej formie, przy czym jego zasadniczą cechą winno być rzeczywiste dotarcie do adresata. Wynika to z faktu, że powiadomienie takie ma być dokonywane w zgodzie z zasadą ogólną kontroli określoną w art. 26 Rozporządzenia 1122/2009. Zgodnie z tym przepisem bowiem, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w tym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Z uwagi na taki charakter tych powiadomień nie można stosować do nich rygorów dotyczących doręczeń określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Z treści art. 27 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 wynika ponadto, że kontrole na miejscu mogą nie być zapowiadane, jeżeli zagraża to celowi kontroli. Jeżeli więc kontrole takie mogą w ogóle nie być zapowiadane, to tym bardziej należy dopuszczać każdą skuteczną formę powiadomienia o nich. Jakiekolwiek powiadomienie bowiem zawsze jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu strony, niż brak jakiejkolwiek informacji na temat planowanej kontroli. Istotna wskazówka dotycząca przewidzianej przez ustawodawcę wspólnotowego formy powiadomienia o kontroli na miejscu, wynika też z treści zdania 2 i 3 art. 27 Rozporządzenia 1122/2009. Z zawartych tam norm wynika bowiem, że zapowiedzenie kontroli nie może nastąpić z wyprzedzeniem większym, niż 14 dni przed jej datą. W przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o pomoc z tytułu zwierząt gospodarskich wyprzedzenie nie przekracza natomiast 48 godzin. Taka regulacja w zasadzie wyklucza możliwość stosowania tych zasad doręczania przewidzianych w kpa, które dotyczą doręczania pism za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Nie mają więc również zastosowania przy zapowiadaniu kontroli na miejscu (czego elementem jest zawiadamianie o kontroli rolników), rygory związane na przykład z doręczaniem zastępczym. W świetle powyższych uwag informacje zawarte w notatce służbowej z dnia 20 lipca 2012 r. należy traktować jako rodzaj adnotacji pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o próbie powiadomienia pełnomocnika strony, o zamierzonej kontroli w gospodarstwie R. Ś. oraz o odmowie przyjęcia tego powiadomienia zarówno przez samego pełnomocnika M. W., jak i przez dorosłego domownika, tj. jego matkę. Samą próbę powiadomienia o tej kontroli rolnika za pośrednictwem jego ujawnionego w sprawie pełnomocnika w drodze telefonicznego powiadomienia, należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. Oceniając wiarygodność informacji zawartych w omawianej notatce służbowej z dnia 20 lipca 2012 r. należy również zwrócić uwagę, że znajdują one potwierdzenie w innych dowodach. Niepodważony przez skarżącego biling potwierdza fakt przeprowadzenia w dniu 20 lipca 2012 r. z telefonu inspektora terenowego ARiMR A. S. rozmowy telefonicznej z pełnomocnikiem skarżącego M. W. Fakt ten, a także czas trwania tej rozmowy wynoszący 7 minut i 5 sekund, potwierdza zdaniem Sądu wiarygodność zawartej w notatce z dnia 20 lipca 2012 r. relacji, a poddaje w wątpliwość wiarygodność wyjaśnień skarżącego ujawnionych dopiero w piśmie jego pełnomocnika adwokata Z. M. złożonym do Sądu w dniu 5 listopada 2014 r. Nie jest bowiem wiarygodne niepoparte niczym twierdzenie tego pełnomocnika, że wspomniana rozmowa telefoniczna została przeprowadzona z przekazanego przez pracowników Agencji telefonu służbowego wyłącznie pomiędzy reprezentującym skarżącego w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem M. W., a matką tego pełnomocnika, oraz że sprowadzała się wyłącznie do zapytania M. W., czy jego matka może odebrać od pracowników Agencji jakieś pismo, o którego treści nie poinformowała oraz do odpowiedzi M. W., żeby nie odbierała pisma tylko przekazała urzędnikom, aby przesłali je pocztą. Czas trwania takiej rozmowy nie mógłby bowiem wynieść ponad 7 minut. Trudno sobie też wyobrazić, aby zamierzający dokonać czynność zawiadomienia o kontroli pełnomocnika rolnika pracownicy Agencji, którzy udali się w tym celu do miejsca jego zamieszkania, mimo tego, że zdawali sobie sprawę z wagi i znaczenia tej czynności poprzestali w czasie trwającej ponad 7 minut rozmowy telefonicznej ze służbowej aparatu na uzyskaniu od matki M.W. informacji, że zawiadomienie o kontroli, która ma nastąpić za 5 dni mają wysłać pocztą. Potwierdzeniem faktu telefonicznego zawiadomienia o kontroli dokonanego w dniu 20 lipca 2012 r., jest również adnotacja zawarta w protokole z tej kontroli, który ma charakter dokumentu urzędowego. Wynika z niej jednoznacznie, że zawiadomienie to nastąpiło w dniu 20 lipca 2012 r., że dokonane zostało drogą telefoniczną oraz że powiadomiony został o tej kontroli pełnomocnik wnioskodawcy M. W. Należy też zauważyć, że do notatki z dnia 20 lipca 2012 r. została dołączona datowana na 20 lipca 2012 r. i adresowana do M.W. pisemna informacja o zaplanowanej kontroli. Informacja ta pozostawiona według relacji pracowników Agencji w domu M.W. w dyspozycji jego matki, nie mogła w ocenie Sądu nie dotrzeć do niego. Niewiarygodne jest bowiem, aby on sam (będąc pełnomocnikiem R. Ś. , a także rolnikiem, który we własnym imieniu złożył wniosek o dopłaty za 2012 r.), a zwłaszcza jego matka, której tę informację pozostawiono, nie wykazali zainteresowania urzędowym dokumentem, który dotyczył zawiadomienia o kontroli w gospodarstwie rolnym objętym złożonym przez M.W. wnioskiem o przyznanie płatności. Jeżeli jednak M.W. rzeczywiście zaniechał zapoznania się z tym dokumentem, to takie świadome zachowanie noszące znamiona przysłowiowego "chowania głowy w piasek", zwłaszcza jeśli było motywowane przemyślaną taktyką, nie może zdaniem Sądu paraliżować możliwości zastosowania przepisów nakazujących kontrolowanie zgodności wniosków z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, a także możliwości sprawdzanie, czy dopuszczono się nadużyć bądź nieprawidłowości, a w razie ich stwierdzenia wyciąganie przewidzianych prawem konsekwencji. Taki cel regulacji dotyczącej kontroli wskazuje na sposób wykładni przepisów o powiadomieniach o kontroli, przy braku wyraźnego określenia formy tych powiadomień. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że organy administracji nie naruszyły zasady pisemności wynikającej z art. 14 kpa, ponieważ w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym i przepisu art. 14 kpa, doznaje ograniczenia wynikającego z wymienionych wyżej przepisów wspólnotowych, do których odsyła przepis art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich. Nie jest więc prawdą, jakoby powiadomienie o kontroli na miejscu mogło nastąpić tylko w drodze pisemnej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sprecyzowanych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 31 października 2014 r. należy stwierdzić, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, z treści art. 27 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 nie wynika, aby w razie uznania przez organ, że zapowiedzenie kontroli na miejscu nie zagraża celowi kontroli, miał on obowiązek pisemnego powiadomienia o kontroli i nie mógł dokonać tego w innej formie. Przepis ten nie określa bowiem wprost żadnej wymaganej formy takiego powiadomienia, ale z jego treści da się wywnioskować, że nie może to być wyłącznie forma pisemna, zwłaszcza przewidziana w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, o czym była już wyżej mowa. Niezasadny jest wniosek wywiedziony w punkcie III pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 31 października 2014 r., że z treści art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98/08 poz. 634 ze zm.) wynika wprost, że w toku postępowania administracyjnego przed organami ARiMR zastosowanie mają przepisy kpa. Przepis ten określa bowiem jedynie, jakie organy agencji są uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych, które organy Agencji są organami wyższego stopnia w rozumieniu kpa oraz jaka jest właściwość miejscowa poszczególnych organów tej Agencji. Zakres stosowania przepisów kpa w sprawach dotyczących pomocy w ramach działań, o których mowa między innymi w art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, a więc takich, jak w niniejszej sprawie, uregulowany został w art. 21 tej ustawy. Zgodnie z nim, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Odmienne niż w kpa zasady postępowania prowadzonego w takich sprawach wynikają z przepisów art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich. Według art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 3. udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4. zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W niniejszej sprawie wskazane w przytoczonych przepisach żądania nie zostały w toku postępowania administracyjnego wyartykułowane, w związku z czym organy administracji nie miały obowiązku stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 9 i 10 § 1 kpa. Nie istniało też w sprawie wynikające z art. 81 kpa ograniczenie, dotyczące możliwości uznania za udowodnioną okoliczności faktycznej tylko wtedy, gdy strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organy administracji mogły więc uznać za udowodnioną sporną w sprawie okoliczność powiadomienia pełnomocnika skarżącego o kontroli zaplanowanej na dzień 25 lipca 2012 r. mimo braku wypowiedzenia się strony oraz jej pełnomocnika co do przeprowadzonych w sprawie dowodów. Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego nie doszło w sprawie do naruszenia treści art. 39 kpa poprzez jego niezastosowanie. Jak to już wyżej wyjaśniono, stosowanie w niniejszej sprawie przepisów kpa następowało z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych między innymi w przepisach Rozporządzenia 1122/2009, a więc i również w art. 27 ust. 1 tego Rozporządzenia. Skoro więc z niego wynika dopuszczalność innego niż pisemne powiadomienia o terminie kontroli na miejscu, to nie można zarzucać naruszenia art. 39 kpa. Poza tym należy zauważyć, że kwestionowane w skardze telefoniczne zawiadomienie o kontroli na miejscu, jest dopuszczalne również na gruncie kpa. Zgodnie bowiem z art. 55 § 1 kpa, w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 54 § 1 oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika organu wzywającego. Można zdaniem Sądu bronić poglądu, że sprawa miała charakter niecierpiącej zwłoki, skoro chodziło w niej o zawiadomienie o kontroli, która miała się odbyć 5 dni później, tj. w dniu 25 lipca 2012 r. w sytuacji, gdy strona miała obowiązek wykonania zabiegów agrotechnicznych w terminie określonym w § 2 rozporządzenia Ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U.2014.1372), tj. do dnia 31 lipca 2012 r. Bez znaczenia dla sprawy jest kolejny zarzut skargi dotyczący zbędności wymaganego przez organy administracji utrzymywania gruntów objętych wnioskiem o płatność w dobrej kulturze rolnej już w dacie złożenia wniosku. Ponieważ nie było sporne, że przeprowadzone w sprawie kontrole wykryły nieprawidłowości na tej części gruntów objętych wnioskiem, co do której odmówiono przyznania płatności, bez znaczenia dla wyniku sprawy było wyjaśnienie, czy grunty te były utrzymywane zgodnie z normami już w dacie złożenia wniosku o płatność. Bez względu bowiem na to, czy były one wówczas utrzymywane zgodnie z normami, a także bez względu na to, czy rolnik miał taki obowiązek, rozstrzygnięcie sprawy byłoby takie samo. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że niewadliwe było ustalenie organów obu instancji, że osoba upoważniona do reprezentowania wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym, tj. jego pełnomocnik M. W., został zawiadomiony o kontroli zaplanowanej w gospodarstwie R. Ś. na dzień 25 lipca 2012 r., w związku z czym późniejsze cofnięcie wniosku w części, w jakiej stwierdzono w sprawie nieprawidłowości, nie było dozwolone. Z uwagi na to, że różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 59,17 ha, co stanowi 49,37% w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności, na podstawie art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011, wnioskodawcy nie należała się płatność ONW za 2012 rok. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.