II SA/Ke 592/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania S. K., uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez pracownika socjalnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało doręczone S. K. w dniu 4 sierpnia 2009r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji. W dniu 9 września 2009r. S. K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na w/w decyzję z dnia [...] znak: [...], wskazując ogólnie, iż "wnosi o przywrócenie terminu". Zarządzeniem z dnia 15 października 2009r. tut. Sąd wezwał skarżącego do: - wskazania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi, - uprawdopodobnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W wyznaczonym terminie S. K. nadesłał do tut. Sądu pismo, w którym wskazał, iż uchybił terminowi do wniesienia skargi, gdyż czekał na ponowne rozpatrzenie jego pisma przez Ośrodek Pomocy Społecznej, które jednakże nie nastąpiło. Ponadto strona nie miała środków na korespondencję i nie jest prawnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli strona nie dokonała tej czynności w ustawowym terminie bez swojej winy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 87 cyt. ustawy uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (§ 4), a ponadto we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wobec złożenia w niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skargi oraz jednoczesnym braku wskazania przez S. K., kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu (pomimo skierowanego przez Sąd wezwania) przedmiotem przedstawionych poniżej rozważań jest kwestia braku winy w uchybieniu terminu. Powyższa przesłanka powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się tak nadzwyczajne zdarzenia, jak przerwy w komunikacji, powódź, pożar, czy też nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Oceniając wniosek S. K. stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Okolicznością taką nie może być fakt, iż strona oczekiwała na ponowne rozpatrzenie jej wniosku o przyznanie pomocy finansowej przez organ I instancji. Czym innym jest bowiem wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzja organu odwoławczego o uchyleniu decyzji I – instancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a czym innym wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzja organu I instancji. Jednocześnie w tak opisanej sytuacji to właśnie decyzja organu odwoławczego powoduje wydanie ponownej decyzji organu I instancji, który pozostaje związany zaleceniami organu odwoławczego (art. 138 § 2 k.p.a.). Niezbędne do tego jest jednakże uprawomocnienie się decyzji II – instancyjnej, rozumiane jako upływ terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z kolei skarżąc to rozstrzygnięcie strona kwestionuje także zasadność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji oraz towarzyszących mu powodów. Również pozostałe argumenty strony należy ocenić jako bezzasadne, zwłaszcza, iż w treści zakwestionowanego decyzji zawarto jednoznaczne pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji. Znamienne pozostaje, iż rzekomy brak środków na korespondencję nie stanowił dla strony przeszkody do wysłania przesyłki zawierającej skargę do tut. Sądu (k. 3), odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 października 2009r. (k. 13) oraz wypełnionego formularza prawa pomocy (k. 19). Jednocześnie w treści ostatniego z w/w pism strona nie wskazuje, aby w ostatnim czasie zmieniła się jej sytuacja majątkowa. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego twierdzeń, iż jest osobą ubezwłasnowolnioną orzeczeniem Sądu Okręgowego w Kielcach wskazać należy, iż z informacji udzielonych przez ten Sąd wynika, iż S. K. nie figuruje w rejestrze osób ubezwłasnowolnionych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a.