II SA/Ke 593/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi L. O. i M. O. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2021 r. znak:[...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. II SA/Ke 593/21 Uzasadnienie Decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r., znak: [...], Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania L. O. i M. O., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 2 lutego 2021 r., znak: [...], o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w P., gm. K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1371 o pow. 0,1074 ha, poprzez zezwolenie P. S.A. na przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Opisaną na wstępie decyzją organ I instancji w pkt. 1 orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części ww. nieruchomości poprzez zezwolenie na przeprowadzenie przewodów i urządzeń w postaci budowy doziemnej linii elektroenergetycznej SN 15 kV na długości 18 m i głębokości ułożenia w gruncie 0,9 m oraz kanalizacji kablowej wykonanej dwiema rurami RHDPE o średnicy zewnętrznej 40 mm, ułożonej w jednym wykopie z projektowaną doziemną linią elektroenergetyczną SN 15 kV, o odległości 0,2 m od tej linii, na całej jej długości (18 m), zgodnie z projektem zagospodarowania terenu w skali 1:1000, stanowiącym załącznik do decyzji; w pkt. 2 ustanowił obszar ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości o pow. 22 m² dla działki nr 1371, w pasie o długości 18 m oraz szerokości 12 m; linia ułożona będzie wzdłuż granicy z działką nr 1160 (droga) w odległości 7,5 m (przy granicy z działką nr 1159) oraz w odległości 9 m (przy granicy z działką nr 1372; w pkt. 3 zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego niezwłocznie po zakończeniu prac określonych w pkt. 1; w pkt 4 przewidział ustalenie ewentualnego odszkodowania; w pkt 5 wskazał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości będzie podstawą wpisu w księdze wieczystej. W odwołaniu L. O. i M. O. zarzuciły brak dostatecznego zabezpieczenia interesów właścicieli nieruchomości oraz nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań, błąd w ustaleniu, że przedmiotowa działka nie jest użytkowana rolniczo. Domagały się przesunięcia trasy kabla na działce nr 1371 o 4 m od trasy projektowanej w kierunku drogi powiatowej oraz wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 1000 zł. Organ odwoławczy przedstawił przebieg postepowania w sprawie, począwszy od wniosku Spółki o wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej też "ugn"). We wniosku tym wskazano, że obszar ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zajmuje 22 m², w pasie po 0,5 m w każdą stronę, licząc od skrajnie ułożonych w gruncie elementów projektowanego ciągu kablowego. Działka nr 1371 nie jest użytkowana rolniczo, a w ewidencji gruntów figuruje jako grunty orne. Realizację inwestycji uzasadniono poprawą parametrów technicznych, zwiększeniem niezawodności istniejącej oraz projektowanej sieci energetycznej, rosnącym zapotrzebowaniem na energię elektryczną w rejonie K., P. i B. oraz znaczącym wpływem inwestycji na poprawę bezpieczeństwa ludzi i mienia. W piśmie z dnia 18 listopada 2020 r. pełnomocnik właścicielek działki nr 1371 T. O. podniósł, że w pismach z dnia 23 marca i 25 maja 2020 r. przekazał inwestorowi uwagi do umowy, do których ten się nie odniósł, żądając jedynie podpisania umowy bez negocjacji. Przedstawił swoją propozycję lokalizacji kabla na działce nr 1371 w maksymalnej odległości 3,5 m od skarpy, tj. w pasie od 2,5 do 3,5 m od skarpy (przy figurze max 2,5 m od podstawy). Pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 2 grudnia 2020 r. wyjaśnił, że trasa projektowanych linii elektroenergetycznych została zaplanowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, BHP, przy jednoczesnym uwzględnieniu interesu właściciel działki nr 1371. Zaprojektowana trasa jest jedyna możliwą i nie ma możliwości, aby spełnić oczekiwania właścicieli zawarte w piśmie z dnia 18 listopada 2020 r. Na etapie postępowania odwoławczego inwestor w piśmie z dnia 19 marca 2021 r. obszernie wyjaśnił, dlaczego zmiana trasy linii kablowej nie jest możliwa. Zastrzeżenia do powyższego stanowiska złożył T. O. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2021 r. podnosząc, że projektant nie podał przyczyny, dla której proponowana przez niego trasa kabla miałaby być nieprawidłowa. Rozmowy z inwestorem określił nie jako negocjacje, lecz dyktat. Organ odwoławczy ustalił, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 ugn. Stanowi także realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn. Jest również zgodna z obowiązującym planem miejscowym Miasta i Gminy K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 31 maja 2006 r., nr [...]. Zgodnie z jego zapisami działka nr 1371 od strony drogi, w pasie rozgraniczającym, na którym ma zostać zlokalizowana sieć elektryczna leży na terenie oznaczonym symbolem N73RZ, tj. tereny zieleni, na których dopuszczalne przeznaczenie to sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 6 pkt 13 lit. e uchwały). Zdaniem Wojewody, organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie ma żadnych uprawnień do oceny merytorycznej rokowań, które powinny poprzedzać wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn. Powinien jedynie stwierdzić, czy rokowania miały miejsce i czy zakończyły się wynikiem negatywnym (brakiem zgody). Organ odwoławczy ustalił, że inwestor zaproponował właścicielkom nieruchomości jednorazowe wynagrodzenie w kwocie po 50 zł, które nie zostało przyjęte. Właścicielki zgłosiły konieczność wprowadzenia zmian i uzupełnień do umowy, m.in. poprzez zmianę trasy linii kablowej. W pismach z dnia 27 kwietnia i 15 maja 2020 r. inwestor ponownie wystąpił o wyrażenie zgody na wejście na teren działki, wyjaśniając powody, dla których nie może spełnić oczekiwań właścicielek. Właścicielki nie wyraziły zgody, czego wyrazem jest pismo z dnia 25 maja 2020 r. Brak pozytywnego zakończenia rokowań uzasadniał więc wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W odniesieniu do propozycji zmiany lokalizacji trasy linii kablowej (bliżej skarpy) organ odwoławczy uznał za zasadne argumenty inwestora, że zmiana taka nie jest możliwa. Kabel musiałby być bowiem zlokalizowany albo na terenie istniejącego rowu melioracyjnego, albo na zboczu skarpy, na co nie pozwalają przepisy i normy techniczne. Poza tym, z uwagi na znaczące załamania trasy trzeba by stosować studnie lub podziemne zasobniki kablowe, co wprowadziłoby większą uciążliwość i ingerencje w prawo własności zarówno właścicielek działki nr 1371, jak i sąsiednich nieruchomości. Ponadto, infrastruktura liniowa napowietrzna i podziemna powinna być usytuowana poza terenem drogowym w taki sposób, aby nie wpływać ujemnie na system korzeniowy drzew w pasie drogowym, a wykopy nie naruszały pasa drogowego. Dodatkowo, inwestycja znajduje się na terenie podlagającym ochronie, stosownie do uchwały Sejmiku Województwa z dnia 23 września 2013 r., [...], dotyczącej wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny K . Realizując zapisy tej uchwały linia kablowa została zaprojektowana w odległości 0,9 m od granicy obszaru zadrzewień przydrożnych. W czasie ustalania przebiegu projektowanej trasy infrastruktury podziemnej przedmiotowa działka była porośnięta drzewami i krzewami, natomiast aktualnie jest wykarczowana, a inwestor nie wie przez kogo. Stosownie zaś do zapisów planu miejscowego nie ma możliwości by przedmiotową działkę przekształcić w budowlaną, z uwagi na jej położenie na terenie oznaczonym symbolem N73RZ. Dalej organ wskazał, że w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji zlikwidowana zostanie istniejąca na działce nr 1371 linia napowietrzna SN 15 kV o długości 11,5 m usytuowana w odległości około 40 m od granicy z pasem drogowym. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z działki nr 1371. Jedyną uciążliwością będzie strefa ograniczonego użytkowania pasa terenu o powierzchni 22 m². Organ wskazał, że art. 124 ust. 1 ugn nie daje podstaw do narzucenia inwestorowi wyboru alternatywnych, innych niż we wniosku wariantów przedsięwzięcia. W odniesieniu do zarzutu braku doręczenia pisma inwestora z dnia 2 grudnia 2020 r. organ wyjaśnił, że żaden przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do doręczenia stronom wszelkich pism i dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Organy mają jedynie obowiązek poinformować strony, stosownie do art. 10 kpa, o gotowości do wydania decyzji i umożliwić im zapoznanie się z materiałem dowodowym w siedzibie organu. T. O. skorzystał z tego prawa i stawił się w dniu 4 stycznia 2021 r. w Starostwie Powiatowym . W świetle przesłanek z art. 124 ust. 1 ugn wydanie decyzji nie jest uzależnione od przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W skardze do tut. Sądu, sporządzonej przez pełnomocnika T. O., L. O. i M. O. zarzuciły powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa i wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżące zakwestionowały zawarte w piśmie z dnia 19 marca 2021 r. twierdzenie pełnomocnika inwestora, jakoby spotkał się z pełnomocnikiem skarżących i ustalał z nim na początku 2019 r. przebieg trasy kabla. Podniosły, że według proponowanego przez nie wariantu, trasa kabla przebiegałaby 0,5 m od skarpy, a nie na skarpie i niw wymagałaby konieczności budowy studni. Autora skargi powołując się na posiadane wykształcenie kierunkowe wyższe, uprawnienia budowlane branży elektrycznej oraz doświadczenie w układaniu kabli elektrycznych średnich i wysokich napięć, stwierdził, że propozycja obejścia znajdującej się na gruncie gminnym figurki od strony zachodniej, polegająca na przesunięciu trasy kabla równolegle o 4 m w kierunku figurki i skarpy mogłaby być bez problemu zrealizowana, spełnia wszystkie wymogi i nie narusza żadnego zadrzewienia. Mimo zgody inwestora na przesunięcie trasy kabla w kierunku skarpy o 4 m, wprowadzenie do umowy zapisu o demontażu linii napowietrznej nad działkami nr 1254/2 i 1255/2, pod warunkiem, że zgodzi się również projektant, ten ostatni nie zajął w tym zakresie stanowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 3 cyt. ustawy, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przywołane uregulowanie wprowadza zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić tylko i wyłącznie w celu realizacji celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ugn powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, zmierzających do udostępnienia przez niego nieruchomości w sposób dobrowolny. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że planowana inwestycja, polegająca na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość skarżących przewodów i urządzeń linii elektroenergetycznej 15 kV stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 6 ugn celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2). W konsekwencji, w świetle art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 112 ust. 1 i 3 ugn – dopuszczających wywłaszczenie wyłącznie na cele publiczne – realizacja przedmiotowej inwestycji może być poprzedzona wydaniem decyzji w sposób przewidziany w art. 124 ust. 1 ugn. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 31 maja 2006 r., Nr [...], stanowiąca własność skarżących działka nr 1371 od strony drogi, w pasie rozgraniczającym, gdzie ma zostać zlokalizowana sieć elektryczna - znajduje się na terenie oznaczonym symbolem N73RZ, tj. na terenie zieleni (§ 5 ust. 4 ww. uchwały), na którym przewidziano m.in. lokalizowanie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 6 pkt 13 lit. e). Tym samym, co do zasady, nałożone ograniczenie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Kolejnym warunkiem dopuszczalności wydania decyzji zgodnie z art. 124 ust. 1 ugn, jest brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. W pierwszej kolejności inwestor powinien więc podjąć próbę uzyskania takiej zgody od właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, dla skutecznego wnioskowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości konieczne jest przeprowadzenie formalnych rokowań. W kontekście tej przesłanki wyjaśnić należy, że strony nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie drugiej propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, gdy w ocenie którejś ze stron, nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy w wyniku rokowań dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 1375/17). W rozpoznawanej sprawie inwestor na początku 2019 r. podjął rozmowy z właścicielkami przedmiotowej nieruchomości, za pośrednictwem ich przedstawiciela T. O . W piśmie z dnia 23 marca 2020 r. L. O. nie zgodziła się na projektowaną trasę linii kablowej, uznając, że należy ją poprowadzić w odległości 0,5 m od krawędzi skarby od strony drogi powiatowej. Sformułowała też dodatkowe warunki. W piśmie z dnia 25 maja 2020 r. obie właścicielki nie wyraziły zgody wejście na teren nieruchomości, o co wnosił pełnomocnik inwestora w pismach z dnia 27 kwietnia i 15 maja 2020 r. W treści tych pism w sposób jednoznaczny wskazano zakres prac i przebieg linii, zaproponowano wynagrodzenie, alternatywnie ustanowienie służebności przesyłu. Z uwagi na stanowisko właścicielek, inwestor pismem z dnia 15 lipca 2020 r. poinformował je, że w związku z odrzuceniem proponowanych warunków występuje do Starosty z wnioskiem o wydanie decyzji na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle powyższego należy przyjąć, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 ugn. Rozmowy między stronami zakończyły się wynikiem negatywnym, co otworzyło drogę do działań władczych organu administracji w tej kwestii. Rokowania oznaczają bowiem taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ugn. Niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Rokowania nie zawsze muszą kończyć się zawarciem porozumienia. Co istotne, w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 ugn nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów jest wyłącznie sprawdzenie, czy rokowania w ogóle odbyły się oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami. W konsekwencji, obowiązek, o którym mowa w art. 124 ust. 3 ugn jest spełniony wówczas, gdy strony posiadają odmienne stanowiska i mimo prób ustalenia rozwiązania satysfakcjonującego dla obu, nie osiągnięto porozumienia. Przyjęcie odmiennego poglądu czyniłoby bezcelową całą instytucję orzekania o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, skoro inwestor i tak musiałby uzyskać zgodę właściciela. Z obszernych wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 19 marca 2021 r. wynika, że zmiana przebiegu linii kablowej nie jest możliwa. Przy ustalaniu przebiegu linii elektroenergetycznej inwestor musiał uwzględnić warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.). Lokalizacja linii elektroenergetycznej na nieruchomości skarżących jest ściśle powiązana z rozwiązaniami przyjętymi na znacznym obszarze, ponieważ jest to inwestycja liniowa. Powiązanie to jest widoczne na mapie sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do akt sprawy. Przesunięcie linii kablowej na nieruchomości skarżących oznaczałoby powstanie załamań w jej trasie. Nawet jeśli istniałaby możliwość zmiany zaprojektowanej trasy gazociągu, to mając na uwadze trudności technologiczne, organizacyjne i prawne oraz zagrożenia eksploatacyjne, jakie by się z tym wiązały, okoliczność ta nie mogłaby stanowić podstawy do odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Trzeba również podnieść, że przedłożona w skardze propozycja innego przebiegu planowanej sieci, uzasadniona doświadczeniem i kwalifikacjami pełnomocnika skarżących, pozostaje wynikiem jego subiektywnego przekonania i nie została poparta opinią innego niezależnego, bezstronnego i obiektywnego rzeczoznawcy w zakresie dziedziny, której dotyczy sprawa. Decyzje wydawane na podstawie art. 124 ugn ze swej istoty naruszają interes właściciela nieruchomości, ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, tj. takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. Prawo własności, choć stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Prawo własności jest konstrukcją prawa cywilnego, ale granice jego treści w sposób istotny kształtują również przepisy prawa administracyjnego. Wskazać należy np. regulacje prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych, prawa planowania przestrzennego oraz właśnie prawa gospodarki nieruchomościami. Choć zatem ustalenie lokalizacji linii elektroenergetycznej przez nieruchomość skarżących narusza ich interes prawny, to dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ ograniczający korzystanie z nieruchomości działał bowiem w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył. Należy przy mieć na uwadze, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, działka nr 1371 jest zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem RZ – tereny zieleni. Projektowana trasa linii elektroenergetycznej, zagłębiona w gruncie, nie spowoduje więc zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, a nadto plan przewiduje taką lokalizacje na budowę tego typu sieci. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.