II SA/Ke 596/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2006r. sprawy ze skargi A. S., K. S., K. S., S. S., J. S., S. S., T. H., H. G., J. G., R. F., W. P., H. B., H. B., A. K., H. K., M. A., M. A., M. K., C. D., J. D., M. A., D. F., L. F., H. W., S. F., T. C., E. C., D. L., E. G., H. G., G. G., K. P., A. P., A. S., P. S., M. M., A. M., S. K., W. K., S. M., R. M., G. I., K. T., A. T., I. B., M. B., M. B., D. B., G. K., A. K., A. K., M. W., R. W., S.P., R. P., T. S., S. S. i J. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w sprawie rozpatrzenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miejska odrzuciła protest mieszkańców G. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w miejscowości G. obejmującego działki oznaczone nr geod. 1351, 1352, 1353, 1354, 1355, 1356,1357, 1358, 1359, 1302/2, 1302/3, 1302/4, część działki 1302/5, 1303, 907/4, 78/1, 98/1, 98/3, 99/1, 99/2, 99/3, 100/1, 100/2, 100/3, część działki 1300/4. W uzasadnieniu uchwały organ administracji wskazał, iż kwestionowane w przedmiotowym proteście przez mieszkańców G. składowisko odpadów jest wprawdzie ulokowane w granicach obszaru objętego projektem planu, jednakże w tak dużej odległości od działek wnoszących protest, że związek miedzy tymi terenami jest jedynie natury formalnej. Dystans ten wynosi bowiem ok. 2,5 km, a opisane tereny są przedzielone lasem o długości 1,5 km oraz obszarem strefy ekonomicznej. Ze względu na powyższe Rada Miejska stwierdziła, iż lokalizacja składowiska odpadów nie narusza interesu prawnego mieszkańców G. lub uprawnień, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 136 z póź. zm.) poprzez oddziaływanie na środowisko i odrzuciła protest na podstawie art. 23 ust. 3 powołanej ustawy. Skarżący A. S., K. S., K. S., S. S., J. S., S. S., T. H., H. G., J. G., R. F., W. P., H. B., H. B., A. K., H. K., M. A., M. A., M. K., C. D., J. D., M. A., D. F., L. F., H.W., S. F., T. C., E. C., D. L., E. G., H. G., G. G., K. P., A. P., A. S., P.S., M. M., A. M., S. K., W. K., S. M., R. M., G. I., K. T., A. T., I. B., M. B., M. B., D. B., G. K., A. K., A. K., M. W., R. W., S. P., R. P., T. S., S. S., J. S. wnieśli w dniu 25 marca 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr[...], podnosząc, że zawarta w ustaleniach planu miejscowego lokalizacja składowiska odpadów i ich utylizacji stanowi oczywiste i bezpośrednie zagrożenie dla ludzi, zwierząt, dla upraw roślinnych i całego środowiska przyrodniczego. Wskazali ponadto, iż G. i jego okolice były zatruwane przez byłą Kopalnię przez 30 lat, a dalszego zatruwania mieszkańcy nie chcą. Wniesienie skargi poprzedzili wezwaniem skierowanym do Rady Miejskiej o uchylenia zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 13 października 2006 r. skarżąca A. S. występując w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych skarżących sprecyzowała, iż naruszenia interesu prawnego każdego ze skarżących upatruje w fakcie rozpatrzenia przedmiotowego protestu dopiero w 2005r. – a więc dopiero 2 lata po jego wniesieniu w 2003r. Dodała także, iż po interwencji mieszkańców G. protest ten został rozpatrzony przez Wojewodę, który następnie uchylił w całości uchwałę Rady Miejskiej o zatwierdzeniu planu zagospodarowania przestrzennego. Na rozprawie w dniu 13 października 2006r., pełnomocnik organu wyjaśniła, iż protest mieszkańców G. na uchwałę nr [...] z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia protestu został wniesiony w dniu 21 marca 2005r. Oświadczyła ponadto, iż Rada Miejska rzeczywiście wcześniej podjęła uchwałę o odrzuceniu protestu mieszkańców z 2003r. Jednakże z uwagi na uchylenie przez Wojewodę uchwały o odrzuceniu protestu z 2003 r., protest ten był ponownie rozpatrywany w 2005r. i zakończył się podjęciem zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.) przewiduje w przepisach art. 23 i 24 szczególną formę do zakwestionowania ustaleń zamieszczonych w projekcie planu miejscowego to jest w drodze protestu oraz zarzutu. O przynależności zastrzeżeń wniesionych do projektu planu odpowiednio do kategorii zarzutów lub protestów przesądza w myśl art. 24 ust. 1 tej ustawy, naruszenie interesu chronionego prawem. Ten, kto nie wykaże naruszenia interesu prawem chronionego może kwestionować ustalenia projektu w formie protestu (art.23 ust.1 ustawy), z tym, że uchwała odrzucająca protest nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z kolei zarzut do projektu planu może wnieść, a w konsekwencji później zaskarżyć uchwałę Rady o odrzuceniu zarzutów ten, kto wykaże, że jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. Konstrukcja przepisu art. 24 ust. 1 ustawy rzutuje na legitymację skargową wnioskodawcy zarzutu. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami k.p.a., w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia, dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia zarzutu może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone. Rada Miejska słusznie przyjęła, że wnoszący skargę nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem nie zostały wyczerpane przesłanki z art. 24 ust. 1 ustawy do wniesienia zarzutu i zasadnie zakwalifikowała zgłoszone uwagi jako protest., który może wnieść każdy kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu lub jego zmiany. Takie zapisy projektu planu, jak w niniejszej sprawie ( omówione wyżej), nie stanowią naruszenia interesu prawnego skarżących, chronionego przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy gospodarstwa skarżących położone są w obszarze wsi Grzybów, w części terenu objętego planem ( ozn. symb.1-2 UPR), przeznaczonego pod funkcje rzemiosła produkcyjnego i usługowego, handlu hurtowego i detalicznego oraz administracji, z możliwością utrzymania istniejącej funkcji mieszkalnych, oraz pod przemysł i składy ( w obszarach ozn. symb.1-8 PBS). Natomiast kwestionowane w proteście składowisko odpadów jest wprawdzie ulokowane w granicach obszaru objętego projektem planu, jednak w dużej odległości od nieruchomości skarżących, że- jak słusznie wskazała Rada- związek między obszarami oznaczonymi literami B, a obszarem przeznaczonym pod wysypisko jest jedynie formalny. Łączy je wspólny projekt planu. Z analizy "Prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze", wynika, że oceniono maksymalny obszar ujemnego oddziaływania składowiska na tereny przyległe w granicach 200 m. Tereny stanowiące własność skarżących znajdują się poza obszarem ujemnego oddziaływania składowiska. W konsekwencji, słusznie Rada zakwalifikowała wniesione uwagi skarżących jako protest w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy. Skarżący upatrują naruszenie interesu prawnego w długim rozpatrzeniu protestu tj. od 2003r. Tak sformułowane naruszenie interesu prawnego, nie legitymuje skarżących do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oparta być powinna na faktycznym naruszeniu interesu prawnego, a zatem uprawnionym do jej wniesienia może być tylko podmiot, który wykaże, że kwestionowaną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie polegający na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a własną sytuacją prawną, co dopiero otwiera drogę do jej merytorycznego rozpoznania. Taki związek musi istnieć obecnie ( w dacie wnoszenia skargi), a nie dopiero w przyszłości powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej podkreśla się, że skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia ( por. wyrok NSA z 1.03.2005r.OSK 1437/2004, Wokanda 2005r.,nr 7-8, str.69, wyrok WSA w Białymstoku z 4.05.2006r.,sygn. akt. II S.A./Bk 763/05 –Lex 182866,St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego" Wyd. NSA 2005, str. 367). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali zaistnienia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną sytuacją prawną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 135,poz. 1270,ze zm.) orzekł jak w wyroku.