II SA/Ke 602/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu P. W. od decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz P. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda"), na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpoznaniu odwołania M. M., uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej też "Spółką") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PLAY PIN 4450A na działce Nr [...] w miejscowości M., gmina P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawa była już rozpatrywana przez organy obu instancji i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 240/20 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] oraz decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Z uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach wynika, że organ nie rozważył, czy projektowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) zwanej dalej "P.b." przy przyjęciu danych dotyczących mechanizmów tiltów anten z kart katalogowych tych anten, zaś znajdującą się w projekcie budowlanym "Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej PLAY PIN 4450A pod względem oddziaływania na środowisko" oparto na deklaracji inwestora. Podniesiona kwestia nie znalazła też odzwierciedlenia w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. W konsekwencji wydanie ww. decyzji na podstawie art. 35 ust. 4 P.b., z uwagi na niezachowanie trybu przewidzianego w art. 35 ust. 3 P.b., doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej art. 15 k.p.a. oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania stron postępowania do władzy publicznej. Po ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzą: - wieża kratowa o wysokości całkowitej 64,95 m - dziewięć anten sektorowych: typu Huawei ADU4518R8v06 (szt. 6), typu Huawei A704517R0v06 (szt. 3), zamontowanych na wysokości 59,10 m n.p.t., o azymutach 50°, 170°, 290° wraz z konstrukcjami wsporczymi; - dwie anteny paraboliczne RL1 i RL2 zawieszone na konstrukcji wieżowej na wysokości 56,40 m, o azymucie 88° wraz z konstrukcjami wsporczymi; - urządzenia sterujące; - instalacja elektryczna. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda powołał się na art. 35 ust. 1 P.b. i wyjaśnił, że dla obszaru w którym znajduje się wnioskowana pod zabudowę działka brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że projekt budowlany ww. stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z decyzją Burmistrza z dnia [...] lutego 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na podstawie przedłożonej przez Spółkę "Kwalifikacji instalacji radiolokacyjnej..." sporządzonej w listopadzie 2017 r., w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, organ przyjął, że wnioskowane przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takim stanie rzeczy Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji nie rozważył, czy projektowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przy przyjęciu danych dotyczących mechanizmów tiltów anten z kart katalogowych tych anten. Znajdującą się w projekcie budowlanym kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej PIN4450A pod względem oddziaływania na środowisko oparto na deklaracji inwestora. Przyjęte do analizy parametry anten uzyskane od inwestora, mogą być niższe od podanych w kartach katalogowych. Z "Kwalifikacji..." nie wynika, czy ustawienia anten mają charakter fabryczny, na które użytkownik nie ma wpływu oraz na ile i w jakim stopniu nachylenie anteny opiera się działaniom czynników atmosferycznych, np. sile wiatru. Jak stwierdził WSA w Kielcach w wyroku z dnia 6 października 2020 r., w celu wyjaśnienia powyższej kwestii przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, należało wezwać stronę do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w zakresie określonym art. 35 ust. 1 P.b. Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody, procedury tej nie przeprowadzono, co doprowadziło do sytuacji, w której nie wykonano zaleceń wyroku sądu, które wiążą organy administracji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracji publicznej i na sądzie, może bowiem zostać wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Obowiązek ten oznacza również brak możliwości sformułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie. Wobec powyższego Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewoda dodał, że ostateczna decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego została zaskarżona do sądu, co również należy mieć na uwadze. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach od ww. decyzji Wojewody wniosła Spółka, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, a także błędne wskazanie okoliczności, które organ winien wziąć pod uwagę, a w szczególności, że w sposób niedostateczny ustalony został sposób obwieszczenia decyzji i związanych z nią postanowień; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej niezawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, m.in. w zakresie rozważenia, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaniechanie poczynienia we własnym zakresie ustaleń faktycznych w przedmiocie parametrów anten z kart katalogowych, jak również błędne uznanie, że organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń Sądu; - art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 84 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy dokumentacji zgromadzonej przez organ pierwszej instancji; - art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ pierwszej instancji na podstawie i w granicach prawa. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła w szczególności, że inwestor nie jest zobowiązany załączać do projektu budowlanego kart katalogowych anten. Niemniej jednak pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. Spółka została wezwana do uzupełnienia ,,Kwalifikacji instalacji radiolokacyjnej" o ww. karty katalogowe, co inwestor niezwłocznie uczynił. Spółka podniosła, że Wojewoda, wydając zaskarżoną decyzję, dysponował więc projektem budowlanym wraz ze skompletowanymi załącznikami, a zatem miał możliwość dokonania jego ponownej analizy we własnym zakresie. Skarżąca zarzuciła, że Wojewoda nie poczynił własnych ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił, dlaczego winno nastąpić to w toku postępowania w pierwszej instancji. W szczególności organ odwoławczy zaniechał wezwania inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego i wydał przedwczesną decyzję kasatoryjną, która nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Nadto skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż z "Kwalifikacji instalacji radiolokacyjnej" nie wynika, czy ustawienia anten mają charakter fabryczny, na które użytkownik nie ma wpływu oraz na ile i w jakim stopniu nachylenie anteny opiera się działaniom czynników atmosferycznych. Tymczasem w projekcie budowlanym wyraźnie określono, że pochylenie mechaniczne anten nie jest możliwe ze względu na zastosowanie specjalistycznych konstrukcji wsporczych. W dalszej kolejności organ odwoławczy, zdaniem skarżącej, bezpodstawnie uznał, że Starosta [...] nie wykonał zaleceń WSA w Kielcach, sformułowanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt: II SA/Ke 240/20. Jak wynika z końcowej części uzasadnienia przywołanego wyroku WSA wskazał, że o ile organ I instancji uzna, że niezbędne jest wyjaśnienie kwestii braku danych dotyczących możliwości pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten (tiltów), to może wówczas przeprowadzić postępowanie uzupełniające w tym zakresie. Wbrew stanowisku wyrażonym przez organ odwoławczy WSA w Kielcach nie sformułował więc jednoznacznych i wiążących zaleceń w tym zakresie, lecz pozostawił je uznaniu organu administracyjnego. Co więcej WSA wyraźnie podkreślił, że wspomniana kwestia nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Spółki, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda błędnie wywodzi, że w niniejszej sprawie wymagana mogła być dla planowanego przedsięwzięcia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, bo tylko w takim stanie rzeczy inwestor byłby zobligowany do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W kontekście powyższego Spółka powołała art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska wskazując, że w przepisie tym mowa o miejscach, które według aktualnego stanu zagospodarowania terenu są dostępne dla ludzi. Zdaniem skarżącej, analiza przeprowadzona przez Starostę doprowadziła do słusznej konstatacji, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co implikuje brak obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew argumentom Wojewody, Starosta w swej decyzji bardzo dokładnie opisał dokonaną analizę oddziaływania stacji na środowisko i odniósł się w sposób wyczerpujący do argumentów strony protestującej. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e p.p.s.a.). Kontrola zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, od której wywiedziono sprzeciw, sprowadza się zatem do oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W kontrolowanej sprawie Wojewoda zaskarżoną decyzją kasacyjną uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości z uwagi na to, że Starosta [...] nie wykonał – w ocenie organu odwoławczego – zaleceń wyroku WSA w Kielcach z dnia 6 października 2020 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ke 240/20. W toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem organ drugiej instancji podnosił, że dane dotyczące mechanizmów tiltów (pochyleń) anten powinny być czerpane z kart katalogowych, a nie deklaracji inwestora. W rezultacie z przedłożonego opracowania nie wynika, jak zważył Wojewoda, że projektowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r., Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej też powoływana jako "Pb", "Prawo budowlane"). WSA w Kielcach wyjaśnił jednak, że podniesiona kwestia nie była w ogóle przedmiotem rozważań organu pierwszej instancji i nie znalazła odzwierciedlenia w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r. Sąd zważył, uzasadniając ww. wyrok, że nieprawidłowości, do których uzupełnienia organ nie wzywał w ww. postanowieniu, w żadnym razie nie mogą stanowić podstawy odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, także wówczas, gdy dotyczą elementów projektu wymienionych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, m.in. wymagań ochrony środowiska. W postanowieniu z dnia [...] maja 2019 r. organ pierwszej instancji w pkt 1 zobowiązał bowiem inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Burmistrza [...] i Gminy P. z dnia [...] lutego 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie wysokości wieży kratowej. Organ pierwszej instancji podniósł, że na str. 2 decyzji lokalizacyjnej wysokość wieży kratowej określono na 64,95 m n.p.t., zaś na str. 3 wskazano, że "wysokość budowli wynika z funkcji, jakiej ma służyć, przyjmuje się zgodnie z analizą o wys. 56 m". Sąd, wydając ww. wyrok z dnia 6 października 2020 r., w tym zakresie ocenił, że brak było podstaw do przyjęcia, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego w pkt 1 postanowienia z dnia [...] maja 2019 r. Organ bowiem domagał się wyjaśnień w zakresie wysokości wieży kratowej i taką informację uzyskał. Informacja ta jest zbieżna z treścią decyzji lokalizacyjnej (według zapisu na str. 2 "Budowa stacji bazowej obejmuje wieżę kratową o wysokości 64,95 m n.p.t."). Ustalenia decyzji lokalizacyjnej i projektu budowlanego są pod tym względem zgodne (str. 21 projektu budowanego). Nie sposób więc przyjąć, podniósł Sąd, że rozbieżność, o której była mowa w pkt 1 postanowienia z dnia [...] maja 2019 r. nie została wyeliminowana. Wobec powyższego Sąd wskazał, że: "Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji przeprowadzi postępowanie mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując dotychczas popełnione uchybienia. W szczególności uwzględni, że rozbieżności w zakresie wysokości wieży kratowej, o której mowa w pkt. 1 postanowienia z dnia [...] maja 2019 r. zostały wyjaśnione, natomiast rozbieżności dotyczące wysokości zawieszenia anten parabolicznych, których dopatrzyły się organy obu instancji nie mogą stanowić w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Takiej podstawy nie może stanowić także brak danych dotyczących możliwości pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten (tiltów), ponieważ nie były przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 35 ust. 3 Pb. O ile organ uzna, że wyjaśnienie tej kwestii jest niezbędne, może przeprowadzić postępowanie uzupełniające w tym zakresie." Wynika z powyższego, że w sprawie sygn. akt II SA/Ke 240/20 WSA w Kielcach nie rozstrzygał w żadnym zakresie o konieczności wezwania inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wymaganiami ochrony środowiska w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, zaleceniem Sądu było przeprowadzenie takiej procedury. W efekcie, jak zarzucił Wojewoda, organ pierwszej instancji nie rozważył, czy projektowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z taki stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Ke 240/20 wyraźnie wskazał, że wyjaśnienie kwestii braku danych dotyczących możliwości pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten (tiltów) i przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w tym zakresie będzie podlegać ocenie organu. Organ pierwszej instancji miał więc ocenić, czy jest to w sprawie niezbędne. Dodatkowo należy zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu kontrolowanej obecnie decyzji kasacyjnej nie wskazał, jakie przepisy prawa procesowego zostały w sprawie naruszone. Niemniej z pewnością brak wezwania przez organ pierwszej instancji inwestora do uzupełnienia danych dotyczących możliwości pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten (tiltów) nie stanowi o naruszeniu art.153 p.p.s.a. Należy jeszcze raz podkreślić, że zadaniem sądu administracyjnego w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem od decyzji nie jest ocena zgodności z prawem decyzji rozstrzygającej pozytywnie czy też negatywnie o wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd bada jedynie zaistnienie podstaw z art. 138 § 2 k.p.a. uprawniających do wydania decyzji kasacyjnej przez organ drugiej instancji. W tej sprawie Sąd ocenił, że przesłanki do zastosowania tego ostatniego przepisu, na jakie powołał się Wojewoda, a więc niewykonanie przywołanych wyżej zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ke 240/20, nie zaistniały. To skutkowało uwzględnienie sprzeciwu od decyzji wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana przez Wojewodę z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Ubocznie należy podnieść, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. (str. 7 decyzji) Starosta [...] podniósł, że z projektu budowlanego wynika, że ze względu na zastosowanie specjalistycznych konstrukcji wsporczych przy montażu anten sektorowych pochylenie mechaniczne anten nie jest możliwe (art. 84 projektu budowlanego). W innym miejscu organ ten podniósł (str. 8 uzasadnienia decyzji), że inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ pierwszej instancji ocenił zatem kompletność projektu budowlanego i zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. O zasadności tej oceny w tym postępowaniu sądowym nie może rozstrzygać Sąd. Jeśli jednak z oceną tą nie zgodził się organ odwoławczy i co wymagało przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji kolejny raz, to w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej zabrakło wyjaśnienia powodów takiego stanowiska, zwłaszcza, że w aktach sprawy znajdują się już karty katalogowe urządzeń montowanych na przedmiotowej wieży stacji bazowej (k. KII-18 akt adm.), złożonych przez inwestora na wezwanie organu drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2019 r. (k. KII-15 akt adm.) w dniu [...] stycznia 2019 r. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku (pkt I). O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 480 zł (ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265), wpis od sprzeciwu w kwocie 100 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa.