II SA/Ke 604/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2011r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata G.M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Starosty O. z dnia [...] znak: [...], orzekającej o odmowie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla obrębu S. gm. B. przebiegu granic nieruchomości (działek oznaczonych obecnie w ewidencji gruntów nr: 672/5, 672/4, 671/1 i 681) powstałych z pierwotnej działki opisanej w akcie notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 15 listopada 1990r., na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010r. nr 193 poz. 1287 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że sporządzona w 1969r. mapa ewidencji gruntów obrębu S. gm. B. obarczona była błędem kreślarskim, powstałym na skutek niewłaściwego naniesienia na mapę danych z pomiaru bezpośredniego, uwidocznionych na szkicach polowych. Błąd ten spowodował nieprawidłowe usytuowanie na mapie drogi oznaczonej numerem działki 681, a w dalszej kolejności skutkował błędnym obliczeniem powierzchni działek przylegających do niej po obu stronach. Organ podkreślił, że w czasie zakładania ewidencji gruntów wsi S. obliczenie powierzchni działek wykonywane było metodą analityczno-graficzną tj. za szerokość działki przyjmowano dane z pomiaru (analitycznie), natomiast długość z mapy (graficznie). Nieruchomości stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zostały wykazane w następujący sposób: działka nr 672 o pow. 0,97 ha i nr 673 o pow. 0,15 ha. W 1988r. w trakcie prac związanych z aktualizacją operatu ewidencyjnego obrębu S., droga oznaczona numerem działki 681 została naniesiona na mapę prawidłowo, a następnie zostały obliczone powierzchnie działek do niej przylegających. Właściwe zapisy w odniesieniu do powierzchni nieruchomości zostały ujawnione w zaktualizowanej ewidencji gruntów od 1988r., zarówno w części kartograficznej (mapa ewidencji gruntów) jak i w części opisowej (rejestr gruntów). W odniesieniu do nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, powierzchnia działki nr 672 po aktualizacji została zmieniona z 0,97 ha na 0,90 ha, a numer działki na 672/1, natomiast powierzchnia i numerr działki 673 nie uległy zmianie (działka nie sąsiaduje z drogą nr 681). Zaktualizowana powierzchnia i numer działki 672 nie zostały jednak uwidocznione w KW 17126 założonej dla nieruchomości K. i T. małż. B.. W 1990r K. i T. małż. B. aktem notarialnym Rep. A [...] sprzedali M. i H. małż. K. nieruchomość, jako oznaczoną nr działek 672 i 673 pomimo, iż zgodnie z aktualnymi zapisami w ewidencji gruntów składała się ona z działek nr 672/1 i 673. Również powierzchnia sprzedawanej nieruchomości została uwidoczniona w akcie notarialnym według nieaktualnego zapisu w KW 17126 tj. jako 1,12 ha, pomimo, iż w dacie spisywania aktu notarialnego obowiązywała ustawa z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. nr 124 poz.1361 z 2001r. ze zm.), której art. 26 ust. 1 stanowił, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów i budynków. Skutkiem powyższego małż. K. kupili nieruchomość, której powierzchnia była w rzeczywistości i zgodnie z danymi z ewidencji gruntów mniejsza (1,05ha) niż wykazana w księdze wieczystej zbywających. W 1991r. na zlecenie H. i M. małż. K. nastąpił podział działki nr 672/1 o pow. 0,90 ha, w wyniku którego powstały działki nr 672/2 o pow. 0,20 ha i nr 672/3 o pow. 0,70 ha (operat techniczny nr 2279-2/91 zaewidencjonowany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. w dniu 28 sierpnia 1991r). Jak wynika z treści protokołu granicznego, stanowiącego integralną część powyższego opracowania geodezyjnego, M. K. własnoręcznym podpisem zaświadczył, że granice nieruchomości podlegającej podziałowi uznaje jako prawnie obowiązujące oraz zgodne z dokumentami ewidencyjnymi. W 1995r. uległa podziałowi nieruchomość oznaczona nr działki 672/3 o pow. 0,70 ha (operat techniczny nr 2215-35/95 zaewidencjonowany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. m w dniu 29 maja 1995r.) Również w tym opracowaniu treść protokołu granicznego jednoznacznie wskazywała, że M. K. nie zgłaszał zastrzeżeń co do przebiegu granic nieruchomości, poświadczając ten fakt własnoręcznym podpisem. Podział został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...]. Powyższa decyzja, na skutek oświadczenia M. K., że rezygnuje z odwołania, gdyż jest zgodna z jego wolą, w dniu 5 kwietnia 1995r. została opatrzona klauzulą wykonalności zgodnie z art. 130 § 4 kpa. Zatem M. K. już w 1991r. tj. po pierwszym podziale nabytej nieruchomości powziął informację w sprawie jej powierzchni uwidocznionej w ewidencji gruntów oraz podanej w akcie notarialnym, ale wtedy nie kwestionował wykazanych na mapach zapisów ani w odniesieniu do powierzchni, ani też w zakresie numeracji. Organ prowadzący ewidencję gruntów, mając na uwadze, że aktualizacja operatu ewidencyjnego w 1988r. nie była poprzedzona postępowaniem zakończonym stosowną decyzją, co warunkowały przepisy obowiązującego wówczas Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (M. P. nr 11 poz. 98 ze zm.), w dniu 6 stycznia 2005r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie S. gm. B. w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych numerami działek 671 i 672, po czym decyzją z dnia [...] znak: GN.1.7430/5/2005 odmówił wprowadzenia zmian w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych numerami działek: 672/5, 672/2 i 673 oraz 671/1. W uzasadnieniu stwierdził, że stan w ewidencji gruntów jest zgodny ze stanem faktycznym i prawnym, dlatego też brak jest podstaw do wprowadzenia zmian. Od decyzji tej odwołał się M. K., żądając przywrócenia w ewidencji gruntów zapisu powierzchni jego własności wynikającej z aktu notarialnego jakim powyższą nieruchomość nabył. Przywrócenie to miało nastąpić poprzez wydzielenie powierzchni 0,0700 ha z nieruchomości oznaczonej nr działki 671/1, stanowiącej własność M. i J. małż. C., a położonej po północnej stronie drogi oznaczonej nr działki 681 i ujawnienie co do wydzielonego gruntu praw właścicielskich małż. K. WINGiK decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie I instancji argumentując, że Starosta O. wszczął postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działki nr 671 i 672, które w dacie wszczęcia postępowania już nie figurowały w ewidencji gruntów. Zapisy w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność H. i M. K. w dacie wszczęcia postępowania były zgodne ze stanem ujawnionym w KW 17 126 i zgodne z rozstrzygnięciem zawartym w znajdującej się w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] Dlatego prowadzenie postępowania "sankcjonującego" wprowadzone podczas aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu S. w 1988r. zmiany w ewidencji gruntów było nieuzasadnione. Skarga M. K. na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została postanowieniem z dnia 16 lutego 2005r. odrzucona. Pismem z dnia 8 marca 2006r. M. K. złożył do Głównego Geodety Kraju wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...], który rozstrzygnięciem z dnia [...] odmówił stwierdzenia jej nieważności, a następnie po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] odmówił jego uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 361/07 oddalił skargę M. K. na tę ostatnią decyzję. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2008r. sygn. akt I OSK 1763/07 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] W uzasadnieniu wskazał, iż Główny Geodeta Kraju, jako okoliczność bezsporną przyjął, że skarżący pismem z dnia 8 marca 2006r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], podczas gdy przedstawione w ww. piśmie argumenty nie były jednoznaczne i mogły wskazywać na żądanie wznowienia postępowania zgodnie z przepisami art. 145 § 1 pkt. 1-2 kpa. Wykonując wytyczne ww. wyroku, Główny Geodeta Kraju zwrócił się do M. K. o wskazanie zakresu żądania, które wyznaczy rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Nadto poinformował, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi w terminie lub gdy odpowiedź w dalszym ciągu nie będzie wskazywała jakiego trybu się domaga, jego pismo z dnia 8 marca 2006r. oraz późniejsze wystąpienia zostaną potraktowane jako wniosek o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących danych w zakresie wykazywanego przebiegu granic i powierzchni nieruchomości będącej jego własnością. Ponieważ z pisma M. K. z dnia 4 maja 2010r. nadal nie wynikało jakiego postępowania się domaga, Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia [...] przekazał pismo M. K. z dnia 8 marca 2006r. Staroście O. jako organowi prowadzącemu ewidencję gruntów celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością, który decyzją z dnia [...] odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w przypadku nieruchomości stanowiącej własność małż. K., zmiany w bazie danych ewidencyjnych zostały wprowadzone na podstawie operatów podziału działki nr 672/1 na nr 672/2 i nr 672/3 oraz podziału działki nr 672/3 na nr 672/4 i nr 672/5 i odzwierciedlają stan prawny nieruchomości, który w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność H. i M. małż. K. jest zgodny ze stanem określonym w prowadzonej dla tej nieruchomości księdze wieczystej KW nr KI 1O/00017126/1. Ze względu na powyższe ustalenia, stanowisko Starosty O. odmawiające wprowadzenia żądanej zmiany jest zasadne. Odnosząc się do pism kierowanych przez M. K. do Głównego Geodety Kraju oraz Starosty O. w czasie prowadzenia niniejszego postępowania, w których podnosił on kwestię nieprawidłowego przedstawienia w ewidencji gruntów granic jego nieruchomości oraz żądał przywrócenia powierzchni nieruchomości stanowiącej jego własność zgodnej ze wskazaną w akcie notarialnym z 1990r. Inspektor stwierdził, że przedmiotem postępowania ewidencyjnego nie mogą być okoliczności związane ze sporem co do zasięgu prawa własności. Kwestia ta może być przedmiotem postępowania administracyjno-sądowego o rozgraniczenie, lub sądowego o ustalenie zasięgu prawa własności. Z kolei odnośnie zarzutu, że "...Nie tylko sfałszowano wszelkie dokumenty geodezyjne, decyzje, podpisy ale zmieniono też stany prawne ksiąg wieczystych i aktów notarialnych." organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, podjęcie czynności procesowych na drodze administracyjnej, uzasadnione faktem popełnienia przestępstwa, wymaga wskazania wyroku karnego orzekającego o popełnieniu przestępstwa. Organy administracji publicznej nie będąc organami ścigania przestępstw, nie mogą dokonywać w takich sprawach samodzielnych ustaleń. Zatem jeżeli M. K. uważa, że popełnione zostało przestępstwo fałszowania dokumentacji geodezyjnej, decyzji, podpisów, to adresatem pisma powinna być właściwa miejscowo prokuratura. W skardze na powyższą decyzję M. K. podniósł, że stan prawny w "przerobionych" aktach notarialnych i księgach wieczystych jest niezgodny z rejestrem gruntów i rzeczywistą powierzchnią gruntu oraz z księgą wieczystą i aktem notarialnym z 1990r. Podał, że działka należała do Skarbu Państwa, miała ściśle określone granice oraz księgę wieczystą. Wniósł o zmierzenie powierzchni granic nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo poinformował, że postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia 2 lipca 2010r., utrzymane postanowieniem tego samego organu z dnia [...] o przekazaniu Staroście O. pisma skarżącego z dnia 8 marca 2006r., uściślonego kolejnymi pismami jako wniosku w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów polegającej na ujawnieniu granic i powierzchni nieruchomości, w oparciu o organ I instancji prowadził swoje postępowanie, zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2011r. w sprawie IV SA/Wa 2111/10. Sąd ten uznał, że M. K. przed przekazaniem sprawy przez Głównego Geodetę Kraju Staroście S. nie określił przedmiotu żądania. W uzupełnieniu skargi, zawartym w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2011r. pełnomocnik M. K. zarzucił naruszenie art.: 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez "nie wyjaśnienie treści żądania strony" i wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie wydając decyzję, a więc rozstrzygając w sposób władczy sprawę, organ powinien wiedzieć jaką faktycznie sprawę rozstrzyga, co z kolei wymaga wcześniejszego dokładnego sprecyzowania, o ile postępowanie toczy się na wniosek strony, jakie jest żądanie tej strony. W niniejszej sprawie postępowanie przed organem I instancji zostało wszczęte na skutek pism M. K. kierowanych do Głównego Geodety Kraju po tym, jak została wydana w dniu [...] ostateczna decyzja przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, uchylająca decyzję Starosty z dnia [...] (odmawiającą wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów) i umarzająca postępowanie pierwszej instancji. W tym miejscu zauważyć należy, iż postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] nie zostało wszczęte w 2005r., lecz było ono kontynuacją postępowania wszczętego z urzędu jeszcze w 2000r. Wówczas to została wydana w dniu 3 listopada 2000r. decyzja o wprowadzeniu z urzędu zmian w ewidencji gruntów polegających na zmianie numeru działki 671 na 671/1 i sprostowaniu powierzchni tej działki z 0,11ha na 0,18 ha oraz zmianie numeru działki 672 na 671/1 i sprostowaniu jej powierzchni z 0,97ha na 0,90 ha. Organ II instancji nie uwzględnił złożonego od tej decyzji przez M. K. odwołania. Obydwie te decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2004r. w sprawie II SA/Kr 223/01, co wynika między innymi ze znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008r. I OSK 1763/07, uchylającego wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., utrzymujący w mocy decyzję Głównego Geodety Kraju, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] Uchylając wyrok WSA w Warszawie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na istniejące wątpliwości co do rzeczywistego przedmiotu postępowania. Z tych samych przyczyn WSA w Warszawie uchylił decyzje wydane przez Głównego Geodetę Kraju w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a następnie jak to wynika z odpowiedzi na skargę, ten sam Sąd wyrokiem z dnia 22 marca 2011r. w sprawie IV SA/Wa 2111/10 uchylił postanowienie Głównego Geodety Kraju o przekazaniu na podstawie art. 65 § 1 kpa pisma M. K. z dnia 6 marca 2006r., sprecyzowanego kolejnymi pismami z dnia 12 listopada 2009r., 15 lutego 2010r. i 4 maja 2010r. Staroście O. jako organowi prowadzącemu ewidencję gruntów. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał, że organ wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie ustalił treści żądania strony; w ocenie tego Sądu podnoszone zarzuty winny skłonić organ do rozważań, czy intencją skarżącego nie było żądanie wznowienia postępowania. Przypomnieć należy, iż zaskarżona obecnie do Sądu decyzja została wydana właśnie w wyniku rozpoznania wyżej opisanych pism M. K., kierowanych do Głównego Geodety Kraju, na skutek których najpierw Geodeta Główny Kraju orzekał w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK , która to decyzja została uchylona, a następnie wydał postanowienie o przekazaniu sprawy, również uchylone przez Sąd. Z odpowiedzi na skargę wynika, że po uchyleniu postanowienia Głównego Geodety Kraju o przekazaniu sprawy organ ten pismem z dnia 22 sierpnia 2011r. ponownie przekazał sprawę dotyczącą "żądania doprowadzenia do zgodności stanu rzeczywistego powierzchni gruntowej z zapisem w rejestrze gruntów oraz księgą wieczystą i posiadanym aktem notarialnym" do załatwienia Staroście O. Tak więc, o ile przekazanie to zostało dokonane prawidłowo i nie zostało zaskarżone, dopiero teraz organ winien przeprowadzić właściwe postępowanie w sprawie. W przeciwnym razie zachodziłaby obawa, że z tego samego wniosku ta sama sprawa zostałaby rozstrzygnięta dwukrotnie. Sama jednak ta okoliczność nie przesądzała o uchyleniu zaskarżonej obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji. Gdyby bowiem decyzja ta była prawidłowa, a zakres żądania M. K. pokrywał się z żądaniem przekazanym Staroście do załatwienia pismem z dnia 22 sierpnia 2011r., wówczas organ umorzyłby postępowanie w zakresie przekazanym mu tym pismem. Jednakże odnośnie zaskarżonej decyzji niestety aktualne pozostają stwierdzenia, które legły u podstaw uchylenia poprzednich rozstrzygnięć wydanych przez Głównego Geodetę Kraju. Mianowicie w dalszym ciągu nie jest wiadome czego faktycznie domaga się M. K., jeśli zaś domaga się on zmian w ewidencji gruntów, to nie wiadomo, na czym te zmiany wedle jego żądania miałyby polegać. Już nawet z sentencji decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją wynika, że organ ten nie wiedział dokładnie w jakim przedmiocie orzeka. Sentencja ta ma bowiem treść: "po rozpatrzeniu wniosków pana M. K. zam. (...) w sprawie zmiany ewidencji gruntów i budynków na terenie obrębu S. Gm. B. polegającej na wyznaczeniu na gruncie granic nieruchomości zgodnych z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 15 listopada 1990r. oraz rzeczywistym stanem na gruncie orzeka odmówić ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla obrębu S. Gm. B. przebiegu granic nieruchomości ( działek oznaczonych obecnie nr 672/5, nr 672/4, 671/1 i 681) powstałych z pierwotnej działki opisanej w akcie notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 15 listopada 1990r." W samej tej sentencji zachodzi sprzeczność pomiędzy opisanym w niej żądaniem ( wyznaczenie na gruncie granic), a rozstrzygnięciem ( odmowa ujawnienia przebiegu granic działek nr 672/5, 672/4, 671/1 i 681). Poza tym tak sformułowane rozstrzygnięcie – odmowa ujawnienia granic – narusza przepisy art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 117 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. Nr 193 poz. 1287 ze zm.), zgodnie z którymi ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchn, z decyzji bowiem organu I instancji wynikałoby, że odmawia on ujawnienia, a więc przedstawienia w części graficznej ewidencji granic tych działek. Jeśli skarżącemu faktycznie chodziło o dokonanie w ewidencji gruntów zmiany przebiegu tych granic organ powinien był ustalić, o które granice chodzi. Poza tym w decyzji organu I instancji została wymieniona działka 672/4, do której organ ten wskazał, że na podstawie aktu notarialnego z 1995r. stanowi ona własność małżonków Ł.. Takich ustaleń w zaskarżonej decyzji brak. Natomiast jeśli faktycznie ta nieruchomość nie stanowi już własności skarżącego (w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych brak jest tego aktu notarialnego podobnie jak i szeregu innych dokumentów, w oparciu o które organy czyniły swoje ustalenia, w szczególności operatów podziału, decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...], zatwierdzającej podział), a wniosek dotyczył również tej nieruchomości, organ winien był prowadzić postępowanie z udziałem jej właścicieli. Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., uznając, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art.7, 77§ 1, 80 i 106 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wyeliminować wskazane wyżej nieprawidłowości, to jest dokładnie ustalić, czy skarżący domaga się wytyczenia granic na gruncie, zmiany w ewidencji gruntów, a jeśli tak, to których działek ta zmiana miałaby dotyczyć i na czym miałaby ona polegać, czy też zgłasza jeszcze inne żądanie, związane z dokonaniem w latach 80-tych, bez wymaganej decyzji, zmian w ewidencji gruntów, na skutek których jego nieruchomość zmniejszyła się o 7 arów. W celu należytego wyjaśnienia sprawy organ winien prowadzić postępowanie z udziałem wszystkich zainteresowanych stron. Stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł stosownie do art. 250 p.p.s.a.